Η ηθική του συμφέροντος

 Νοέμβριος 27, 2013

Η ηθική του συμφέροντος

 

Κατά το 17ο αιώνα, στις θάλασσες της Καραϊβικής, έδρασε ο διαβόητος πειρατής Μόργκαν, στον οποίο απονεμήθηκε ο τίτλος του «σερ», όταν προσέφερε τις υπηρεσίες του στο αγγλικό στέμμα.

Είχε έδρα την Τζαμάικα, στην περιοχή της οποίας ανήκουν τα γνωστά μέχρι σήμερα ως φορολογικοί παράδεισοι νησιά Καϊμάν. Εκεί, στην Τζαμάικα, ο Μόργκαν τοποθετούσε τον πλούτο του και από κει ξεκινούσε η αξιοποίησή του με τη μορφή των τότε επενδύσεων. Οι απόγονοί του εκδιώχθηκαν ύστερα από εξέγερση των ιθαγενών και εγκαταστάθηκαν στις ΗΠΑ, όπου ίδρυσαν τράπεζα, η οποία δάνειζε και συνεχίζει μέχρι σήμερα να δανείζει τα κράτη. Είναι η γνωστή «JP MORGAN».

Το αξιοσημείωτο είναι ότι τα νησιά Καϊμάν και τότε, αλλά και τώρα επί των επιγόνων του, τραπεζιτών, αποτελούν λημέρια της σύγχρονης πειρατείας και ασυδοσίας του χρηματιστηριακού και διεθνούς τραπεζικού κεφαλαίου. Σε τέτοιους μάλιστα «παραδείσους» διατηρείται το 1/3 του παγκόσμιου πλούτου, εκεί γίνεται το 80% των διεθνών συναλλαγών και περισσότερα από τα μισά χρηματιστηριακά κεφάλαια σταθμεύουν εκεί.

Τα ασύλληπτα αυτά κεφάλαια, αποτέλεσμα λεηλασίας και λαφυραγώγησης κρατών και ανθρώπων, για να αποτελούν κεφάλαιο, πρέπει να «επενδύονται» μέσα σε εργασιακό περιβάλλον χειρότερο και από εκείνο της εποχής των φαραώ ή των ηγεμόνων της Μεσοποταμίας.

Αυτό επιχειρείται σήμερα στη χώρα μας. Οι γνήσιοι απόγονοι του Μόργκαν, οι σύγχρονοι πειρατές, με τη συναυτουργία ή τη φοβική σύμπραξη των εγχώριων εντολοδόχων τους πολιτικών και οικονομικών παραγόντων, επιχειρούν να επιβάλουν ένα ανάλογο καθεστώς τυραννίας. Με πρόσχημα τα κακώς κείμενα και την «εξυγίανση» του κράτους. Γιατί οι «Μόργκαν», για να υπάρχουν, πρέπει να αρπάζουν και η λεία τους να μετατρέπεται σε κεφάλαιο. Η γη να γίνεται κεφάλαιο, το ίδιο και η δημόσια περιουσία. Η εργασία να είναι απλώς ένα μέσον αύξησης του κεφαλαίου και ο ίδιος ο λαός να αποτελεί μια απλή μεταβλητή.

Ελέγχοντας την οικονομία, την παιδεία, τον πολιτισμό, την ιδιαιτερότητα, ακόμα και τη θρησκεία μιας χώρας, ελέγχουν τους λαούς. Απλώνουν οικονομικές θεωρίες θρησκευτικού τύπου, όπως: «Αν δεν πάρουμε αυτά τα μέτρα, θα πτωχεύσουμε». Με τον ίδιο τρόπο που οι εργολάβοι της θρησκείας κηρύσσουν ότι αν δεν μετανοήσουμε, θα καούμε στην κόλαση. Ετσι θολά και αόριστα, όπως εκφέρονται πάντα οι απατηλές αρχές που συγκροτούν, όπως έλεγε ο Ε. Π. Παπανούτσος, την ηθική του συμφέροντος.

Κάποιοι από αυτούς είναι άκρως αποκαλυπτικοί. Ο πρώτος, επικεφαλής μεγάλου επενδυτικού ομίλου, ο Αμιτ Σαρκάρ. Είπε ο κύριος αυτός: «Δουλειά μας είναι να βγάζουμε λεφτά, όχι να σκεφτόμαστε τι θα συμβεί στους Ελληνες πολίτες. Δεν υπάρχει, άλλωστε, νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλεύεσαι το μαλάκα». Ο δεύτερος, είναι ο γνωστός Τζορτζ Σόρος. Σε άρθρο του στο περιοδικό «Atlantic Review» έγραψε: «Με τον τρόπο που κερδίζουμε τα χρήματά μας, κινδυνεύει πλέον η δημοκρατία και ο κόσμος. Αισθάνομαι άσχημα που κερδίζω τόσα δισεκατομμύρια εύκολα σε μια βραδιά». Ηταν τότε που ο κύριος αυτός, σε μία νύχτα, παίζοντας με την αγγλική λίρα, κέρδισε 1,6 δισ. δολάρια (βλ. Ν. Μπογιόπουλος: «Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε», εκδ. Λιβάνη). Εδώ ισχύει αυτό που έγραψε ο Σέξπιρ στον «Εμπορο της Βενετίας»: «Για τους σκοπούς του ο διάολος μπορεί να απαγγείλει ακόμα και την Αγία Γραφή».

Απάντηση δίνει διαχρονικά ο Οσκαρ Ουάιλντ: «Μ' ένα βραδινό κοστούμι και μια άσπρη γραβάτα, μπορεί ο καθένας να κερδίσει τη φήμη του πολιτισμένου, ακόμα κι αν είναι χρηματιστής».

Τι ορίζει, λοιπόν, την αλήθεια; Μάλλον την ορίζει η οπτική. Και αυτήν την ορίζει η θέση καθενός απέναντι στα πράγματα. Και τη θέση αυτή την καθορίζει η ανάγκη. Αυτή επιβάλλει τις επιλογές. Και όταν λέμε ανάγκη, εννοούμε τη δυναμική της επιβίωσης και της επιβολής σε έναν κόσμο αντιθέσεων. Σ' αυτή τη δυναμική στηρίζεται η πορεία της εξέλιξης, αλλά και οι νόμοι που τη διέπουν.

Με άλλα λόγια, η ανθρώπινη περιπέτεια καθορίζεται από τη μάχη ανάμεσα σε αντίθετα συμφέροντα. Από τον ανειρήνευτο πόλεμο ανάμεσα στον πλούτο και την εργασία. Είναι αυτό που έλεγε ο Αγγλος πολιτικός Ντισραέλι, ότι «δύο έθνη μόνο είναι προορισμένα να πολεμούν μεταξύ τους και να μην ειρηνεύσουν ποτέ: το έθνος των πλουσίων και το έθνος των φτωχών».

Ενέδρα στα διόδια

 Νοέμβριος 24, 2013

Ενέδρα στα διόδια

Ηλεκτρονικό φακέλωμα οδηγών και Ι.Χ. με φορολογικές και ασφαλιστικές πληροφορίες

 

Η είδηση που διάβασα έλεγε: Ενέδρα ετοιμάζεται να στήσει το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Με ρύθμιση που προωθείται για ψήφιση κάθε όχημα θα αποκτήσει έως τα τέλη του 2015 μοναδικό αριθμό, όπως είναι ο ΑΜΚΑ ή ο ΑΦΜ, που θα αποτελεί κανονικό φακέλωμα.

Στο ηλεκτρονικό τσιπάκι θα ενσωματώνονται όλες οι πληρο­φορίες για τον ιδιοκτήτη, από τις φορολογικές και ασφαλιστικές εκκρεμότητες έως παραλείψεις των υποχρεώσεων του οδηγού. Όσοι δεν έχουν περάσει ΚΤΕΟ ή έχουν ανασφάλιστο όχημα. Όσοι χρωστούν στην Εφορία θα συλλαμβάνονται στα διόδια των «εθνικών οδών» και θα οδηγούνται για τα περαιτέρω. Να μέθο­δος! Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν προκειμένου να γεμίσουν τα τα­μεία. Τα ταμεία που λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία με τα θησαυροφυλάκια των ξένων και εγχώριων αρπακτικών. Τα κρατι­κά ταμεία που υφίστανται μόνο ως αποθήκες προσωρινής συσσώρευσης, όχι των πόρων, αλλά του αίματος πλέον των πολιτών όλης της χώρας.

Η ημετέρα «κυβέρνηση» ή κοινοπραξία με την επωνυμία «Α.Σαμαράς-Ε.Βενιζέλος και ΣΙΑ», ο εντολοδόχος, δηλαδή, σχημα­τισμός που πειθήνια εκτελεί τις εντολές (βλέπε ημερήσιες διατα­γές) των δανειστών, προωθεί νο­μοσχέδιο με το οποίο οι ταλαιπω­ρημένοι πολίτες θα στερηθούν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δι­καίωμα της ελεύθερης κίνησης εντός των ορίων της χώρας (άρ­θρο 5, παρ. 4 του Συντάγματος), επειδή χρωστούν στην Εφορία ή στα Ταμεία τους! Δεν φτάνει που για να κινηθούν πρέπει να πλη­ρώνουν το κόστος των διοδίων στους «εθνικούς» δερβεναγάδες, οι οποίοι δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τους φύλακες των Δερβενίων τον καιρό της Οθωμανοκρατίας ή από τους «Προκρούστηδες» της Εποχής του Χαλκού. Δεν φτάνει που η κρίση εμποδίζει ήδη την ελεύθερη κίνηση των αν­θρώπων. Έρχεται τώρα και το νο­μοσχέδιο, που αν γίνει νόμος του κράτους θα δίνει το δικαίωμα στα κρατικά όργανα, ίσως ακόμα και σε υπαλλήλους των ιδιωτικών εταιρειών, όχι μόνο να εμποδί­ζουν τη διέλευση των πολιτών, αλλά ακόμα και να τους συλλαμ­βάνουν.

Αδράνεια

Αυτό το ζοφερό περιβάλλον καλούμαστε να αποδεχθούμε. Και ως «δειλοί, μοιραίοι και άβου­λοι», καθώς λέει ο Κ. Βάρναλης, να τερματίσουμε τον βίο μας βυ­θισμένοι στον φόβο και την αδράνεια. Τι άλλο ακόμα πρέπει να διαπράξουν οι απίθανοι αυτοί τύποι για να συνειδητοποιήσουμε ότι η χώρα μας ή ίδια η ύπαρξή μας τείνει να εξαλειφθεί. Τι άλλο ακόμα πρέπει να συμβεί για να αντιληφθούμε ότι η χώρα μας μετατρέπεται σε υποσαχάριο μόρ­φωμα.

Στο κορμί της πατρίδας μας εφαρμόζεται διά της βίας η ναζιστική θεωρία του ηθικού φρονηματισμού. Με την έμπνευση φο­βίας στους πολίτες, με την καλ­λιέργεια ενοχών, με προφάσεις παιδαριώδεις, με την καταστολή. Ο αείμνηστος Εισαγγελέας Εφετών Βασ. Παππάς περιγράφοντας την καταστολή έγραψε: «Είναι ένα σύστημα οργανωμένης αλλοτρίωσης και καμουφλαρισμένου εξανδραποδισμού. Μό­νο υπακοή στην κατεστημένη εξουσία. Παρέχεται, δηλαδή, στους πολίτες η ελευθερία να εί­ναι μόνο αυτό που εκείνη θέλει. Αυτό όμως δεν είναι τίποτα άλλο παρά η τυραννία». (Βασ. Παππάς «Το ποινικό πρόβλημα», εκδ. Αφοί Π. Σάκκουλα.)

 

 

 

Όχι πλέον με τη φωνή των άλλων

 Νοέμβριος 13, 2013

Όχι πλέον με τη φωνή των άλλων

 

Ο άνθρωπος εκφράστηκε με τη φωνή του. Με το στόμα ή με το σώμα του. Με γρυλίσματα, ήχους μίμησης, με λέξεις απλές, πιο σύνθετες, με φράσεις, προτάσεις, αργότερα με το λόγο. Τελευταία, υπό το πρίσμα των εκπαιδευτικών συστημάτων, επανήλθε στα γρυλίσματα. Εκφράστηκε με τη φωνή του ίδιος, δηλώνοντας ότι πονάει, πεινάει, λυπάται ή χαίρεται. Ο ίδιος συμφωνεί, διαφωνεί, συνομολογεί, κατηγορεί, διαμαρτύρεται.

Ετσι γινόταν, μέχρι που αποφάσισε να αναθέσει τον εαυτό του σε τρίτους. Οταν πείστηκε ότι όφειλε να εκχωρήσει μέρος του εαυτού του, το σύνολο της ύπαρξής του σε θεσμικούς και εξωθεσμικούς υπερασπιστές του, στη Δικαιοσύνη, σε παπάδες, σε μπράβους. Ο λόγος του έγινε, πλέον αποδεκτός όταν διατυπωνόταν από άλλους και το όνομά του υπήρχε μόνο όταν αυτοί τον προσφωνούσαν.

Ηταν τότε που η εξέλιξη και πιθανώς κάποια προϊστορική εξουσιαστική συνωμοσία επέβαλαν την κοινωνική συμβίωση. Εκτοτε -και μέχρι σήμερα- έχει τη βεβαιότητα ότι υπάρχει μόνο όταν οι άλλοι αναγνωρίζουν την ύπαρξή του. Ακούγεται όταν οι άλλοι μιλούν γι' αυτόν, αισθάνεται δυνατός με τα μπράτσα των άλλων.

Γι' αυτό η απομόνωση είναι η χειρότερη μορφή τιμωρίας. Από τότε νιώθει αδύναμος. Τίμημα της ανθρωποποίησης. Της έμφρονης ανασφάλειας.

Αρχισε σιγά σιγά να εκχωρεί πτυχές του βίου του, ποσοστά της ύπαρξής του σε τρίτους. Κι οι εκδοχείς αυτοί όσο έπαιρναν τόσο ήθελαν. Ανέθεσε τη διαχείριση των αγαθών του στους εκμεταλλευτές του, τους ωραίους φόβους του σε κυνικούς επιστήμονες, την ψυχή του σε παπάδες και μάγους, τη γνήσια μούσα του στους επαγγελματίες της τέχνης. Κι όσο έδινε τόσο έχανε, κι όσο έχανε τόσο κέρδιζαν εκείνοι. Κι η ανάθεση αυτή έγινε τόσο αυτονόητη, που στο τέλος ανέθεσε ακόμη και τη φωνή του στο στόμα τρίτων. Ετσι προέκυψαν οι δικηγόροι.

Το δίκιο του έγινε υπόθεση των ειδικών. Ο λόγος του έγινε απόπειρα επιβίωσης σε ένα πλέγμα ουσιαστικών και δικονομικών νόμων. Εμφοβος, αιχμάλωτος αποφάσεων που λαμβάνονται ερήμην εις βάρος του, βέβαιο θήραμα σε διαθέσεις αρπακτικών.

Δεν αρκεί να έχει δίκιο, πρέπει το δίκιο του να προβλέπεται μέσα στο δαιδαλώδη ιστό, να διεκδικείται με τρόπο προσήκοντα και αυτός να καθορίζεται ρητά από τρίτους. Πρέπει να υπάρχει νόμος για να έχει δίκιο. Επειτα, μπορεί να έχει δίκιο σήμερα και άδικο αύριο, επομένως το δίκιο του είναι συνάρτηση του τρόπου και του χρόνου διεκδίκησής του, αλλιώς είναι ανύπαρκτο στον πραγματικό κόσμο. Και για να υφίσταται στον πραγματικό κόσμο, πρέπει πρώτα να υφίσταται στο νομικό κόσμο.

Με άλλα λόγια, για να έχει δίκιο και για να βρει το δίκιο του οφείλει να αλλάζει διάσταση. Να εγκαταλείπει δηλαδή τον υπαρκτό κόσμο και να διακτινίζεται στην εικονική πραγματικότητα που ονομάζεται νομικός κόσμος και εκεί να μεταμορφώνεται από άνθρωπος σε υποκείμενο δικαίου. Κουβαλώντας μαζί του την υπόθεσή του, που κι αυτή πρέπει να μετατρέπεται σε αντικείμενο δίκης. Τότε, αν εμπρόθεσμα κινηθεί, και δεν υποκύψει η αξίωσή του σε παραγραφή, κι αν είναι τυχερός και δεν σκοντάψει σε δικαστή πιασμένο ή ηλίθιο, τότε μόνο θα αναγνωριστεί το δίκιο του.

Κι όλα αυτά, αλλαγή διάστασης, φυγή, είσοδος στην εικονικότητα είναι αδύνατο να πραγματοποιηθούν χωρίς δικηγόρο. Θα τον έτρωγαν ζωντανό οι αντίδικοι, οι εισαγγελείς, οι δικαστές, οι γραμματείς, οι δικηγόροι του αντιδίκου, το πεινασμένο κοινό.

Μόνο με δικηγόρο. Ετσι θα γλιτώσει. Και δεν θα τον φάνε, το πολύ πολύ να τον φάει ο δικηγόρος του.

Ο άνθρωπος εκφράστηκε με τη φωνή του, που δεν είναι τίποτα άλλο από τον ήχο της σκέψης του. Αυτός ο ήχος καθορίζει ή πρέπει να καθορίζει και τις πράξεις του.

Οφείλει να αναλάβει την ύπαρξή του, με άλλα λόγια τον εαυτό του. Να βάλει στην άκρη τους θεσμικούς και εξωθεσμικούς «υπερασπιστές του».

Κυρίως να πετάξει στα σκουπίδια τις προσφωνήσεις τους. Να αισθανθεί τη δύναμη των δικών του δακτύλων. Ποτέ δεν θα είναι μόνος. Ποτέ δεν είναι μόνοι οι άνθρωποι όταν είναι μαζί.

Η αμερικανική… περεστρόικα

 Νοέμβριος 10, 2013

Η αμερικανική… περεστρόικα

Ο «φερετζές» της γεωστρατηγικής πολιτικής των ΗΠΑ και η εφαρμογή του «αξιώματος του Θουκυδίδη».

 

Ο Νόαμ Τσόμσκι σε διάλεξή του στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών στο Λονδίνο είπε τα εξής: «Οι δυτικές κυβερνήσεις εφαρμόζουν το λεγόμενο «αξίωμα του Θουκυδίδη», κατά το οποίο οι ισχυροί πράττουν κατά βούληση, οι ανίσχυροι από ανάγκη και οι λαοί σύρονται υπό το κράτος του φόβου».

Και συνέχισε: «Τα επιχει­ρηματικά ΜΜΕ και οι συνεργαζόμενοι διανοούμενοι κάνουν το κοινό να πιστέψει ότι οι ακρότητες των δυτικών κυβερ­νήσεων συνιστούν δήθεν αυ­τοάμυνα ή ανθρωπιστική πα­ρέμβαση».

Αυτό αποτέλεσε την πεμ­πτουσία της γεωστρατηγικής σκέψης και της πρακτικής των δυτικών κυβερνήσεων. Μόνο που παρερμήνευσαν το νόημα του Θουκυδίδη γιατί ο ίδιος, την ίδια στιγμή σκιαγράφησε και τη νομοτελειακή παρακμή και πτώση εκείνων που πι­στεύουν στην αιώνια παντοδυ­ναμία της ισχύος. Το νόημα του Θουκυδίδη είναι ακριβώς η αποκάλυψη αυτής της αδυνα­μίας.

Τυχοδιωκτισμοί

Αρκεί να παρατηρήσει κα­νείς τους στρατιωτικούς τυχοδιωκτισμούς της Δύσης, με όλα τα προσχήματα, τον ταυ­τόχρονο υπερδανεισμό των ΗΠΑ και την οργανική εξάρτη­σή τους από τις μεταβιβάσεις ασιατικών αποταμιεύσεων για να αντιληφθεί τη διάβρωση της βάσης της αμερικανικής οικονομίας. Αρκεί να δει το φιάσκο της Συρίας. Ετοιμά­στηκε η παγκόσμια κοινή γνώ­μη για μια νέα επίθεση των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων με τις γνωστές τυμπανοκρουσίες των ΜΜΕ που άναψαν και αυ­τά τις πολεμικές μηχανές τους. Από κοντά και ο γαλλι­κός πετεινός με τον ανάλογο μικρό εγκέφαλό του. Το απο­τέλεσμα ήταν αποκαρδιωτικό. Τελικά η Δύση αναγνώρισε έμπρακτα ότι δεν μπορεί να ρυθμίζει τα πράγματα στη Μέ­ση Ανατολή και στον κόσμο γενικότερα χωρίς να λαμβά­νει υπόψη τη θέληση και άλ­λων παγκόσμιων παικτών οι οποίοι έχουν πλέον σοβαρό λόγο στα τεκταινόμενα.

Το μπλοκάρισμα της χρη­ματοδότησης των ομοσπον­διακών υπηρεσιών των ΗΠΑ, οι 800.000 απλήρωτοι δημόσι­οι υπάλληλοι του Πενταγώ­νου, η αδυναμία πληρωμής των μισθών των ένστολων αποδεικνύουν ότι μάλλον έχει φτάσει η ιστορική στιγμή για τις ΗΠΑ να κάνουν τη δική τους «Περεστρόικα» και κά­νοντας την ανάγκη φιλοτιμία να προσπαθήσουν να απαλ­λαγούν από τις παλιές ηγεμο­νικές αντιλήψεις τους. Και σήμερα πολλοί από την υπερατ­λαντική πλευρά συνιστούν ρι­ζική αλλαγή πλεύσης: Επαναρρύθμιση της οικονομίας και απεμπλοκή από στρατιωτι­κές περιπέτειες.

Η τραγική ευκαιρία!

 Είναι προφανής η αντίθε­ση αυτής της νέας ανάγκης με όσα πριν από κάποια χρόνια διατύπωναν Αμερικανοί αναλυτές. Παλαιότερα ο Ζμπίγνιου Μπρεζίνσκι στο βιβλίο του «Η Μεγάλη Σκακιέρα» είχε ταχθεί υπέρ μιας άνευ όρων επιχείρησης για αμερικανική κυριαρχία της «ευρασιατικής ενδοχώρας» εκεί που διατη­ρείται ο μεγαλύτερος όγκος των παγκόσμιων ενεργειακών αποθεμάτων, των πρώτων υλών και του πόσιμου νερού. Αυτό αποτελούσε τη σαφέστερη έκφραση των στόχων των Αμερικανών παγκόσμιων ηγεμονιστών τη δεκαετία 1990-2000.

Στο μανιφέστο για έναν νέο αμερικανικό αιώνα κα­λούνται οι ΗΠΑ να εκμεταλ­λευτούν, την εξαφάνιση της ΕΣΣΔ για να διασφαλίσουν την ατζέντα του Πενταγώνου για μια κυριαρχία «πλήρους φάσματος» στον πλανήτη, σε όλες τις πτυχές: στρατιωτική, οικονομική, πολιτιστική, κα­θώς και εκείνη του διαστήμα­τος. Όταν μάλιστα τέθηκε ζή­τημα αν το αμερικανικό κοινό θα δεχόταν ένα τέτοιο επιθετι­κό σχέδιο, η επιτροπή για την «πρωτοβουλία εξωτερικής πο­λιτικής» παραδέχτηκε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν απίθανο «δί­χως ένα νέο Περλ Χάρμπορ». Αυτή η καταλυτική στιγμή ήρ­θε την 11η Σεπτεμβρίου 2001.

Περί ανηθικότητας

Όμως από το 2008 ο γκουρού της Γουόλ Στριτ και ιδρυτής της εταιρείας Μπλακ Στόουν (Black Stone) και δύο φο­ρές επικεφαλής της Leehman Brothers, Πίτερ Πίτερσον, έβλεπε δυσοίωνο το μέλλον της αμερικανικής ηγεμονίας και του μονοπολικού κόσμου. Σε συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά και στην ερώτηση εάν οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να χά­σουν την ηγεμονία τους εξαιτίας του χρέους, απάντησε: «Υπολογίζουμε ότι σήμερα ο συνδυασμός του δημόσιου χρέους και των ακάλυπτων υποχρεώσεών μας είναι 53 τρισ. δολάρια, δηλαδή 455.000 δολάρια για κάθε νοικοκυριό. Είναι ανήθικο να αφήνουμε στα παιδιά μας τέτοιον κόσμο. Αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο που λειτουργούμε είναι αναπό­φευκτο (δηλαδή η απώλεια της ηγεμονίας). Αν συνεχίσουμε να δανειζόμαστε από την Κίνα, την Ιαπωνία και τη Μέση Ανατο­λή θα αρχίσουμε να μοιάζουμε με αναπτυσσόμενη χώρα και υπάρχει ξεκάθαρη σχέση με­ταξύ της οικονομικής και πολι­τικής δύναμης. Αν δείτε την παρακμή της ρωμαϊκής και της βρετανικής αυτοκρατορίας θα δείτε ότι παρήκμασαν οικονομικά όταν υπερεκτίμησαν τις στρατιωτικές δυνατότητές τους και εμείς επιδεικνύουμε πρόωρα συμπτώματα της ίδιας αρρώστιας».

Δεν υπάρχει καλύτερος μάρτυρας για να αποδείξει ότι η φαντασίωση περί μονοπολικού κόσμου και δυτικής ηγεμο­νίας έχει αμετάκλητα εξαφανι­στεί. Σήμερα μπορούμε μόνο να μιλάμε για έναν πολυπολικό κόσμο. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν σε ομιλία του από τον Ιανουάριο ήδη του 2007 στο Νέο Δελχί εί­χε διατυπώσει: «Η Ρωσία επι­θυμεί έναν πολυπολικό και δημοκρατικό κόσμο με ενισχυμένο Διεθνές Δίκαιο και αναβαθμισμένο ΟΗΕ, όπου κάθε μι­κρή χώρα θα μπορεί να αισθά­νεται ασφαλής και δεν θα φο­βάται ότι μια υπερδύναμη θα μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να παραβιάσει κάθε κανόνα για τα δικά της, συχνά εγωιστικά συμφέροντα. Η Ρωσία είναι έτοιμη να αποτελέσει τον εγγυητή της τήρησης του Διεθνούς Δικαίου και των ίσων δικαιωμάτων όλων των μετεχόντων του παγ­κόσμιου γίγνεσθαι».

Αλλαγή πλεύσης

Είναι όμως αλήθεια ότι η Δύση έχει εγκαταλείψει τα σχέδιά της; Πολλοί έχουν ήδη απαλλαγεί από τις ψευδαισθή­σεις τους, όχι όμως όλοι. Φαί­νεται ότι η αδήριτη πραγματικό­τητα έχει αναπόδραστα καθο­ρίσει τις εξελίξεις. Όλο και πε­ρισσότεροι πλέον κατανοούν ότι οι μονομερείς, παράνομες ενέργειες δεν επέλυσαν κανέ­να πρόβλημα και αντιθέτως προκάλεσαν ανθρώπινες τρα­γωδίες, εστίες έντασης, χάος και αταξία στον κόσμο και πλέ­ον στο ίδιο το σπίτι τους. Κάποι­οι βέβαια συνεχίζουν τις ψευ­δαισθήσεις τους επικαλούμε­νοι τα τεχνολογικά θαύματά τους, έχοντας την ανόητη αντί­ληψη ότι θα μπορέσουν να διαιωνίσουν τη δύναμή τους λόγω της δήθεν τεχνολογικής υπεροχής τους.

Είναι πια καιρός να απαλ­λαγούν και από αυτές, γιατί θαμπώνουν την ενόραση και πραγμάτωση της Ιστορίας και ωθούν σε λανθασμένες απο­φάσεις.

 

Η σύγκρουση με τον Νόμο

 Νοέμβριος 08, 2013

Η σύγκρουση με τον Νόμο

 

Ξημερώματα της 7ης Νοεμβρίου 2013 ένστολες δυνάμεις καταστολής, αφού εκδίωξαν από το κτήριο της ΕΡΤ όσους απολυμένους εργαζομένους είχαν απομείνει, ανακατέλαβαν τα κτήρια παραδίδοντάς τα μαζί με τον εξοπλισμό στο Kράτος και προσάγοντας εκπροσώπους των α­πολυμένων για τα περαιτέρω.

Απομάκρυναν, δηλαδή, άνεργους πλέον πολίτες, που, έχοντας χάσει το ψωμί τους, εξέφραζαν εδώ και μήνες πολιτικά την αντίθεσή τους προς τον εξανδραποδισμό τους και εκδήλωναν τη δυναμική τους απόγνωση.

Με τον τρόπο αυτό η ιδιοκτήτρια της εγχώριας «νομιμότητας», η σύμπραξη με την επωνυμία «Σαμαράς Βενιζέλος και Σία», κατ’ εντολήν, άλλως σε αγα­στή σύμπνοια με την παρακυβέρνηση των Βρυξελλών και των τοκογλύφων, με την πραγματική, δηλαδή, κυβέρνη­ση της χώρας, έπραξε το καθήκον της, επαναφέροντας την ΕΡΤ από τα χέρια των «παρανόμων» στην αγκαλιά των «νομίμων» εκπροσώπων του κράτους. Ή μάλλον στα μεγάλα ιδιωτικά συμφέ­ροντα που ορέγονται τις κρατικές συχνότητες, όπως ορέγονται τη δημόσια περιουσία της Ελλάδας, την ενέργεια και τα ύδατά της κι αυτήν ακόμα την ε­θνική της κυριαρχία.

Το πολιτικό μόρφωμα που με διάφορες όψεις ελέγχει τη χώρα εδώ και τρία περίπου χρόνια θεώρησε ότι αφήνοντας ικανό χρονικό διάστημα θα μπορούσε να προκαλέσει την κούρα­ση των απολυμένων και την εμπέδω­ση στο κοινό της ανάγκης εφαρμογής και αποκατάστασης της νομιμότητας. Εφαρμόζοντας την παλαιά μέθοδο της εκλογίκευσης, δηλαδή της διαδικασίας που αποκρύπτει τα πραγματικά κίνη­τρα των ιδεών και των πράξεων, υποκαθιστώντας τα με διάφορες επινοή­σεις. Στην καλύτερη εκδοχή, γιατί στη χειρότερη οι επινοήσεις αυτές ισοδυναμούν με πολιτικές και ενίοτε ποινικές απάτες.

Αυτή η κρατική επέμβαση στις εγκαταστάσεις και τα κτήρια της ΕΡΤ φέρνει πάλι στο προσκήνιο το ζήτημα της κρατικής αυθαιρεσίας, της παράβασης των νόμων που θεσπίζει η εξουσία, α­πό τους ίδιους τους φορείς της εξουσίας.

Ο τρόπος που έλαβε χώρα η κατάρ­γηση της ΕΡΤ, η εκδίωξη των ερ­γαζομένων προς εξυπηρέτηση των μνημονιακών επιταγών της τρόικας (με την αποδοχή βεβαίως και των εγχώ­ριων ισχυρών παραγόντων), συνιστά κατάφωρη παραβίαση του Συντάγματος, των νόμων και των διεθνών συμ­βάσεων. Οι δε μεθοδεύσεις που χρησιμοποιήθηκαν, με την επίφαση της νομιμότητας, αποτελούν μνημεία παρανομίας.

Θα μπορούσε κάποιος να θέσει το α­κόλουθο εύλογο ερώτημα: αφού «το Δίκαιο δεν είναι παρά το σύνολο των κανόνων συμπεριφοράς που το κράτος εξουσιαστικά επιτάσσει προς θεμελίωση της νόμιμης και επίσημης έκφρασης της εκμετάλλευσης μίας τάξης πάνω στα λοιπά στρώματα του πληθυ­σμού» (Μ. Λαμπρίδης στο έργο του «Η σύγκρουση με τον νόμο ως έμπρακτη κριτική του δικαίου και το συναίσθημα ενοχής» εκδόσεις Έρασμος), τότε γιατί η εξουσία παραβιάζει τη δική της νομι­μότητα;

Η απάντηση εξάγεται από τον ίδιο τον ανωτέρω ορισμό του Δικαίου. Με άλλα λόγια όσο το σύνολο των κα­νόνων αυτών εξυπηρετεί τα συμφέρο­ντα των ισχυρών, τότε το κράτος εγγυάται και επιβάλλει τη συγκεκριμένη «νομιμότητα». Οταν, όμως, η εξουσία κρίνει ότι αυτή η «νομιμότητα» δεν ε­ξυπηρετεί, πλέον, τη μορφή εκμετάλ­λευσης που επιλέγει, τότε την αντικα­θιστά με μια άλλη «νομιμότητα», που εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντά της.

Ετσι εξηγείται η αντιπάθεια των αν­θρώπων προς το «νόμο». Είναι ο ίδιος ο χαρακτήρας των διατάξεων, που εξασφαλίζουν συνήθως τα συμ­φέροντα των ισχυρών και η «νόμιμη» βία, που το κράτος ασκεί μονοπωλιακά, που προκαλούν την ενστικτώ­δη εχθρότητα προς το «νόμο» και κατά συνέπεια την αντίσταση κατά της εικονικής αυτής νομιμότητας που θε­σπίζεται προς τυραννία των αδυνά­των.

Αυτή η διαχρονική σύγκρουση, που οι ισχυροί την ονομάζουν πάντα «πα­ρανομία» ή «παραβατικότητα», είναι η φυσική αντίσταση κατά της εκμετάλλευσης και ταυτόχρονα η πιο κορυ­φαία έμπρακτη κριτική του εκάστοτε ισχύοντος δικαίου.

 

Η παράβαση και η δικαίωση των ανισοτήτων

 Οκτώβριος 29, 2013

Η παράβαση και η δικαίωση των ανισοτήτων

 

Παραβαίνω τους κανόνες, σημαίνει προχωρώ παρά τις απαγορεύσεις που αυτοί επιβάλλουν. Προϋπόθεση εφαρμογής κάποιας κατασταλτικής διάταξης είναι το στοιχείο της γνώσης. Αυτή προσδιορίζει το δόλο, την πρόθεση που καθιστά την πράξη τιμωρητέα. Αν δεν ξέρω την ύπαρξη απαγορευτικής διάταξης ή αν εσφαλμένα, κατά τρόπο συγχωρητό, θεωρώ ότι δεν υπάρχει, τότε η πράξη είναι μεν αξιόποινη αλλά δεν τιμωρείται.

Ας πάρουμε ένα παράδειγμα: για να στήσεις σκεπαστή ψησταριά θέλεις άδεια, γιατί έχει ποσοστό κάλυψης στο συντελεστή δόμησης. Οι περισσότεροι δεν το γνωρίζουν. Αν όμως οδηγηθούν στο δικαστήριο κατηγορούμενοι για αυθαίρετο κτίσμα, μάλλον θα φύγουν με κάποια ποινή.

Ας πάρουμε άλλο παράδειγμα. Το να παίζεις τυχερά παιχνίδια είναι πράξη παράνομη και αξιόποινη, υπό τις προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος. Το να παίζεις με σημαδεμένη τράπουλα είναι απάτη. Το να παίζεις όμως τα λεφτά των ασφαλισμένων ερήμην τους, χωρίς την εντολή τους, σε τοκογλυφικά παίγνια και να τινάζεις τα ασφαλιστικά ταμεία στον αέρα, ενώ γνωρίζεις ότι τα λεφτά αυτά θα χαθούν στις τσέπες των τοκογλύφων, δεν είναι πράξη αξιόποινη. Και δεν είναι αξιόποινη γιατί η εκάστοτε εκτελεστική εξουσία φροντίζει ώστε η άλλη εταίρα, η αδερφή της, η νομοθετική, να θεσπίζει διατάξεις που όχι μόνο επιτρέπουν, αλλά και επιβάλλουν αυτό το επίσημο μπαρμπούτι. Επομένως καμία παράβαση.

Ο νόμος ήταν διαχρονικά η πέτρινη μάντρα που προστατεύει τους ισχυρούς από τη δυναμική απόγνωση των αδυνάτων. Συνιστά την περιτοιχισμένη περίμετρο εντός της οποίας οι δυνατοί προστατεύουν τον πλούτο τους. Αποτελεί το όργανο εγκαθίδρυσης της κοινωνικής ακινησίας. Το φραγγέλιο με το οποίο επιβάλλεται η τάξη, κατ' εικόνα της θεϊκής τοιαύτης, επομένως και η ασφάλεια των λίγων προνομιούχων, με κόστος και τίμημα την ανασφάλεια των πολλών.

Ο αείμνηστος εισαγγελέας Εφετών Βασίλειος Ι. Παππάς στο μνημειώδες έργο του «Το ποινικό πρόβλημα» έγραφε: «Οι νόμοι είναι συνάρτηση της πολιτικής και κοινωνικής ισχύος. Και η καθεστηκυία τάξη περιέχει πολυάριθμα προνόμια, ασυλίες και διακρίσεις. Εγκλείει ανισότητες και αδικίες που εξηγούνται ιστορικά. Γι' αυτό και πολίτες με δυσμενή οικονομική και κοινωνική κατάσταση υπεραντιπροσωπεύονται στα δικαστήρια και στις φυλακές. Ολόκληρο το οικοδόμημα των νόμων και κανονισμών διακρίνεται για τον αποκλεισμό ή την απόρριψη ατόμων με αντίξοη βιοτική τύχη και μειωμένη κοινωνική ισχύ. Η ποινική καταστολή, όπως λειτουργεί και βιώνεται, επικυρώνει και διαιωνίζει τις κοινωνικές ανισότητες και αδικίες... Η απονομή συνεπώς της Δικαιοσύνης έχει πολιτικό χαρακτήρα».

Παραβαίνω σημαίνει αντιστέκομαι παραβιάζοντας τους κανόνες. Προχωρώ, σε πείσμα των απαγορεύσεων, γιατί γνωρίζω πως οι διατάξεις διατάσσονται ως δυνάμεις καταστολής, προκειμένου να επιβάλλουν και να διατηρήσουν την τάξη, δηλαδή την ακινησία, την απαραίτητη για τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης.

Η μεγάλη αυταπάτη των Αγγλοσαξόνων

 Σεπτέμβριος 29, 2013

Η μεγάλη αυταπάτη των Αγγλοσαξόνων

Τα παιχνίδια ελέγχου της Ευρασίας και ο ρόλος της Ρωσίας

 

Η περίοδος από το 1806 έως το 1878 σηματοδοτεί την έναρξη του ανταγωνισμού μεταξύ των Αγγλοσαξόνων και της Ρωσίας για την κυριαρχία στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολής.

Η συνθήκη του Βερολίνου (13 Ιουλίου 1878) καθόρισε τον χάρτη των Βαλκανίων και γενικότερα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης για την προσεχή 35ετία. Αυτό «το μεγάλο παιχνίδι» συνεχίστηκε και τον 20ό αιώνα. Μετά το 1945 τα ηνία ανέλαβαν οι ΗΠΑ που προσπάθησαν να εξα­φανίσουν τη ρωσική επιρροή, καθώς η Μόσχα είχε αποκτήσει κυ­ρίαρχη θέση μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Αυτή ακρι­βώς η επιρροή ήταν που ενοχλούσε τηΔύση ακόμα περισσότερο και από το πολιτικο-οικονομικό σύστημα της Σοβιετικής Ένωσης. Σήμερα, στον 21 ο αιώνα, η αντιπαράθεση επεκτείνεται στον έλεγχο κυρίως των ενεργειακών αγωγών και των πόρων και στη διαχείριση των δομών της οικο­νομίας των κρατών που αποτελούν τη λεγόμενη Ευρασία⁽¹⁾.

Η κοσμοαντίληψη των ΗΠΑ περιέχεται στα λόγια του Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι στην εισαγωγή του έρ­γου του «Η μεγάλη σκακιέρα»⁽²⁾: «Από τότε που οι ήπειροι άρχισαν να αλληλοεπηρεάζονται πολιτικά, πριν από 500 περίπου χρόνια, η Ευρασία είναι το κέντρο της παγκόσμιας ισχύος... Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν το τελευταίο βήμα στην ταχεία άνοδο μιας δύναμης του δυτικού ημισφαιρίου, των ΗΠΑ, ως της μόνης και της πρώτης πραγ­ματικά παγκόσμιας δύναμης». Και επειδή ποτέ στο παρελθόν η γεωστρατηγική αντίληψη των Αγγλοσα­ξόνων δεν ήταν απαλλαγμένη από θεολογικού τύπου ιδεολογήματα, στο ίδιο έργο γράφει: «Ο τελικός στόχος της αμερικανικής πολιτικής πρέπει να είναι αγαθός και οραματικός, να διαμορφώνει μια παγκόσμια κοινότητα, σύμφωνα με τα θεμελια­κά συμφέροντα της ανθρωπότητας. Ωστόσο, στο ενδιάμεσο, είναι επιτα­κτική η ανάγκη να μην εμφανιστεί καμία ευρασιατική διεκδικήτρια δύ­ναμη, ικανή να κυριαρχήσει στην Ευρασία και κατά συνέπεια να αμφι­σβητήσει την Αμερική».

Παρά τις ευοίωνες, όμως, προ­βλέψεις φαίνεται ότι η γεωστρατηγική τής Δύσης έχει πέσει έξω. Έχει δίκιο ο Μπρεζίνσκι για τη σπουδαιότητα της Ευρασίας, όμως τόσο ο ίδιος όσο και οι περισσότεροι Δυτι­κοί γεωστρατηγικοί παίκτες αγνόη­σαν τη ρήση του Ναπολέοντα, που είπε κάποτε πως αν γνωρίζει κανείς τη γεωγραφία ενός έθνους είναι σαν να γνωρίζει την εξωτερική πολι­τική του. Μια ματιά στον χάρτη της περιοχής καταδεικνύει το αδύνατο της δυτικής κυριαρχίας στην Ευρα­σία. Κυρίως αποκαλύπτει ότι η Δύση δεν μπορεί να πράξει τίποτα χωρίς την έγκριση πλέον ή τη συναίνεση της Ρωσίας. Και τέτοια συναίνεση όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά, αντίθε­τα, οι σχεδιασμοί της Δύσης προ­σκρούουν στην ευρασιακή γεωστρατηγική και γεωπολιτική αντίλη­ψη και ισχύ της Ρωσίας. Και έτσι «το προγεφύρωμα των ΗΠΑ στην ευρασιατική ήπειρο», που ήθελε ο Μπρεζίνσκι, έτσι ώστε μια διευρυνόμενη Ευρώπη να γίνει το εφαλτήριο για την εισπήδηση των ΗΠΑ στην Ευρα­σία, φαντάζει πλέον ως εφιάλτης.

Τα πρόσφατα γεγονότα στη Συ­ρία επιβεβαιώνουν τον θεμελιώδη κανόνα που πρώτος ο Θουκυδίδης διατύπωσε, ότι, δηλαδή, η Ιστορία γράφεται με βάση τα πραγματικά γεγονότα και όχι με βάση τις προφάσεις και την εικονικότητα. Η Αμερική επιτέθηκε «σαν ταύρος σε υαλοπωλείο». Βομβάρδισε χώρες-μέλη του ΟΗΕ, σκότωσε πολίτες, κατέστρεψε υποδομές, με άλλα λόγια διέπραξε εγκλήματα πολέμου, χρησιμοποι­ώντας πάντα τις ίδιες προφάσεις και τα αυτά προσχήματα. Είναι η πρώτη φορά που μια δύναμη προκαλεί πο­λέμους χωρίς σαφές γεωπολιτικό σχέδιο, σε κάθε περίπτωση με πλημ­μελή ανάλυση της πραγματικότη­τας. Σήμερα η Αμερική θέλει την de facto κατάργηση των αποφάσεων του ΟΗΕ και την αντικατάστασή τους με τις αποφάσεις του Κογκρέ­σου και της Γερουσίας. Επιδιώκει την κατάργηση του Διεθνούς Δι­καίου, αναγνωρίζοντας ως όργανο μόνο το δίκαιο των πολυεθνικών εταιρειών. Συμπεριφέρεται ως ιδιο­κτήτης του πλανήτη χωρίς τίτλους ιδιοκτησίας και χωρίς πλέον την αναγκαία ισχύ πλανητικής επιβολής. Προσπαθεί να επιβάλει την ει­κονική πραγματικότητα του μονοπολικού κόσμου, την ίδια στιγμή ο κόσμος είναι και αποδεικνύεται πολυ­πολικός. Η Δύση έχασε πρόσφατα τον χερσαίο πόλεμο στη Συρία, αφού οι μισθοφόροι εγκληματίες της ηττήθηκαν κατά κράτος από τις συριακές δυνάμεις. Τώρα απειλεί με βομβαρδισμούς από μακριά. Αυ­τό και μόνο αποδεικνύει την a priori ήττα του εγχειρήματος. Καταδει­κνύει το αδιέξοδο της πολιτικής των Αγγλοσαξόνων και των πρόθυμων συμμάχων τους και την πολιτική μυωπία ηγετών τύπου Σαμαρά, Βενιζέλου κ.λπ.

Στην παγίδα

Αναμφισβήτητα η Δύση έπεσε στην «παγίδα Κουτούζωφ». Τώρα θα πρέπει να βρει τρόπο να απεμπλακεί χωρίς να εξευτελιστεί. Η αυ­ταπάτη της Δύσης αποκαλύπτεται στα λόγια του Εμάνουελ Τοντ στο βι­βλίο του «Μετά την Αυτοκρατορία»⁽³⁾: «Μπορούμε να μετρήσουμε εδώ την ανυπαρξία των ΗΠΑ στην καρδιά της Ευρασίας... Εάν παρα­μερίσουμε τις στρατιωτικές εξαγωγές της και ορισμένους υπολογι­στές, η Αμερική δεν έχει πολλά πράγματα να προτείνει. Δεν εξάγει αγαθά, αντιθέτως απορροφά χρηματιστικό κεφάλαιο, στερώντας τον αναπτυσσόμενο κόσμο... Το μόνο που μπορεί να κάνει η Αμερική είναι να δίνει την ψευδαίσθηση της χρη­ματοπιστωτικής δύναμης μέσω του ΔΝΤ και της Διεθνούς Τράπεζας, δύο θεσμούς τους οποίους παρεμ­πιπτόντως η Ρωσία δεν έχει ανάγκη στο εξής χάρη στα εμπορικά πλεονάσματά της».

Επέλεξαν λάθος... πεδίο αντιπαράθεσης

Οι Δυτικοί έπαιξαν σκάκι με τους Ρώσους. Έκαναν λά­θος επιλογή αθλήματος. Ο ΕμάνουελΤοντ γράφει ακόμα στο βιβλίο «Μετά την Αυτο­κρατορία»: «Δεν θα πρέπει να παίζουμε σκάκι με τους Ρώ­σους, των οποίων είναι το εθνι­κό άθλημα... Είναι καλύτερα εκπαιδευμένοι να μην κάνουν το λάθος που περιμένει ο αντί­παλος... Ίσως μια μέρα θα επι­καλούνται στα εγχειρίδια δι­πλωματίας την «άμυνα Πούτιν», πώς να πετύχεις, δηλαδή, στο πλαίσιο μιας πτώσης της δύναμής σου μια ανατροπή συμμαχιών».

Σημ.(1) I. Παπαφλωράτος «ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ»

        (2) ZBIGNIEW BRZEZINSKI «Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ»

        (3) Emmanuel Todd «ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ»

Το σχέδιο

 

Ιούλιος 9, 2013

Το σχέδιο

 

Ένα οργανωμένο σχέδιο γερμανικού τύπου. Σχέδιο αρπαγής. Απομύζησης της δημόσιας, αλλά και κάθε ιδιωτικής περιουσίας. Πλάνο λαφυραγώγησης και λεηλασίας του πλούτου, που αποκτήθηκε από την εργασία του λαού. Ένα σχέδιο κατακρήμνισης του κοινωνικού κράτους, κατεδάφισης της δημόσιας υγείας και της παιδείας, κατάργησης των εργασιακών δικαιωμάτων, αλλά και της ίδιας της λέξης της εργασίας. Κατάργησης, ακόμα, των θεμελιωδών θεσμών και δικαιωμάτων και των αρχών του δημοκρατικού πολιτεύματος, όπως αυτά περιγράφονται στο Σύνταγμα και στο άρθρο 134Α του Ποινικού Κώδικα. Ένα σχέδιο υπονόμευσης, κατασυκοφάντησης και εκθεμελίωσης της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας.

Οι πλουτοκράτες και τραπεζοκράτορες με τη σύμπραξη μεταπρατών εγχώριας κοπής, είναι πλέον προφανές ότι δεν αρκούνται στην καταδυνάστευση των λαών, αλλά επιδιώκουν την κατάργηση και των ίδιων των εθνικών κρατών. Στη θέση τους επιχειρούν να κατασκευάσουν ελεύθερους για τα συμφέροντά τους οικονομικούς χώρους, με άλλα λόγια «περιοχές», εντός των οποίων ασύδοτο θα εξελίσσεται το διεθνές κεφάλαιο και ζοφερή θα εκτυλίσσεται η ζωή των πολλών. Το σχέδιο αυτό βγαλμένο από τα σεντούκια της πάλαι ποτέ Ιεράς Συμμαχίας, φρεσκαρισμένο από την άρρωστη «διανόηση» των ναζιστών του μεσοπολέμου, ανακαινίζεται σήμερα με την ίδια ναζιστική λογική που διέπει την Ευρωπαϊκή Ένωση και εφαρμόζεται πειραματικά στο κορμί της πατρίδας μας.

Μέχρι στιγμής έχουν παράσχει την αμέριστη συνδρομή τους όλες οι «εξουσίες» της χώρας. Με πράξεις και παραλείψεις τους, σε βάρος του λαού, σε βάρος των επόμενων γενεών. Έτοιμες από καιρό στην υπηρεσία της διεθνούς τοκογλυφίας. Έτοιμες να υπηρετήσουν το σχέδιο. Και το χειρότερο, αυτοί που κυβερνούν δεν εκτελούν απλά τις εντολές των ξένων, αλλά έχουν φτάσει στο έσχατο σημείο να το ομολογούν και μάλιστα δημόσια. Μερικοί μάλιστα να υπερηφανεύονται. Θυμίζουν απατημένους συζύγους, «σαλπιγκτές», που συνηθίζουν να διατυμπανίζουν πρώτοι αυτοί των συζύγων τους τα καμώματα, θεωρώντας ότι έτσι αποφεύγουν ή περιορίζουν τη χλεύη.

Πρώτη και καλύτερη η εκτελεστική εξουσία, που έχει μεταβληθεί σε τυραννία. Στην ουσία δεν υπάρχει κυβέρνηση. Η «κυβέρνηση» δεν είναι τίποτα άλλο παρά τυφλή εντολοδόχος μιας παρακυβέρνησης, αποτελούμενης από ξένους και εγχώριους δυνάστες που ενεργεί προς στραγγαλισμό της αληθούς θελήσεως του λαού και προς εξυπηρέτηση ξένων και εγχώριων οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων. Είναι πασίδηλο ότι πρωθυπουργός της χώρας δεν είναι ο μιμούμενος τον λέοντα βρυχώμενος μυς Αντώνης Σαμαράς, αλλά ο ύπατος αρμοστής κύριος Ράιχενμπαχ. Και τούτο γιατί ο πρώτος δεν έχει στη διάθεσή του ούτε το στοιχειώδες, να αποφασίζει, δηλαδή, ο ίδιος ως πρωθυπουργός για τις τύχες της χώρας και να επιλέγει την πολιτική που θα ασκηθεί.

Από κοντά η νομοθετική, ήδη αυτοκαταργημένη (ένα μέρος της με το στανιό, το άλλο με τη θέλησή του), συναινεί στο να έχει μετατραπεί ο κοινοβουλευτισμός σε τυπικό ολοκληρωτικό μόρφωμα. Είναι γνωστό πλέον πως το Κοινοβούλιο δε νομοθετεί, ούτε επεξεργάζεται νόμους, όπως απαιτεί το Σύνταγμα. Διεκπεραιώνει μόνο, ως κοινός μεταπράτης, με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, τις εντολές των ξένων με νομικό επενδύτη. Πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, που προσιδιάζουν μόνο σε δικτατορίες και ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Και τέλος η δικαστική εξουσία. Το «οχυρό», όπως πιστεύουν όσοι ανιστόρητα διακονούν την ουτοπία. Συμπράττει κι αυτή, δυστυχώς και παρέχει τη συνδρομή της σε όσους καταδυναστεύουν το λαό, όπως το έπραττε πάντα σε χαλεπούς καιρούς. Στην παραβίαση του Συντάγματος και των νόμων. Στην κατάλυση της δημοκρατικής ομαλότητας και των δημοκρατικών θεσμών.

Η επισήμανση αυτή δεν αφορά βεβαίως εκείνους τους δικαστικούς λειτουργούς, των κατωτέρων κυρίως βαθμίδων, που μέσα σε αντίξοες συνθήκες κι εν μέσω μιας έκδηλης πλέον κοινοβουλευτικής δικτατορίας πράττουν το καθήκον τους. Αφορά τη δικαιοσύνη ως σύστημα εξουσίας και ως μοχλό καταστολής, όπως τη θέλουν οι ισχυροί. Αφορά, δυστυχώς, αρκετούς δικαστικούς λειτουργούς και την ηγεσία της δικαιοσύνης, που μέχρι σήμερα όχι μόνο έχουν σιωπήσει εκκωφαντικά μπροστά στο έγκλημα που συντελείται σε βάρος του λαού και που συνιστά ταυτόχρονα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, αλλά κι έχουν νομιμοποιήσει το έγκλημα με την έκδοση δικαστικών αποφάσεων, που θα αποτελούν εσαεί το όνειδος της δικαιοσύνης.

Βρισκόμαστε ενώπιον μιας συνωμοσίας σε βάρος του δικαίου και της νομιμότητας. Το δημοκρατικό πολίτευμα, το ίδιο το Σύνταγμα, έχουν ήδη καταλυθεί. Εγκαθιδρύθηκε στη χώρα μας ένας καινούργιος τύπος ολοκληρωτικού καθεστώτος, που ασκεί ψυχολογική βία σε βάρος του λαού. Βίας που ορίζεται ως πρόκληση φοβίας και παράλυσης, ώστε να εμποδιστεί η φυσική αντίδραση και αντίσταση απέναντι σε αυτή τη βία. Επιχειρείται νόθευση της λαϊκής βούλησης με την έμπνευση τρόμου.

Ακούγεται από επίσημα χείλη ότι τα όσα σχεδιάζονται και υλοποιούνται σε βάρος του λαού και της κοινωνίας είναι τάχα μονόδρομος, καθώς η χώρα είναι σε δεινή οικονομική θέση. Έχει ακόμα ομολογηθεί ότι η πατρίδα μας εισήλθε στα μνημόνια και δεσμεύτηκε με τις κατάπτυστες δανειακές συμβάσεις (που συντάχθηκαν στο εξωτερικό και απεστάλησαν προς υπογραφή) διότι εκβιάστηκε από τους δανειστές της. Όφειλε, όμως, το πολιτικό προσωπικό που κυβερνά τη χώρα να υποκύπτει μόνο στη θέληση του λαού κι όχι στη βία. Είχε κι έχει υποχρέωση να αρνηθεί τις συμβάσεις αυτές, καθώς αντιβαίνουν στο διεθνές, αλλά και το εσωτερικό μας δίκαιο. Είχε κι έχει την υποχρέωση, ασκώντας τα δικαιώματα, που απορρέουν από τις διατάξεις του άρθρου 51 της Σύμβασης της Βιέννης, να δηλώσει ότι τα μνημόνια κι οι δανειακές συμβάσεις στερούνται οποιασδήποτε νομικής ισχύος, αφού το κράτος μας εκβιάστηκε. Λέει το άρθρο 51: «Στερείται οιασδήποτε νομικής ισχύος η έκφραση της συναινέσεως του κράτους όπως δεσμευθεί διά συνθήκης, εάν αύτη εξησφαλίσθη δι’ ασκήσεως εναντίον των αντιπροσώπων του πράξεων ή απειλών βίας». Έπρεπε να θυμηθεί το πολιτικό προσωπικό που κυβερνά σήμερα τη χώρα αυτό που είχε πει κάποτε ο «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσών» Γεώργιος Παπανδρέου (ενδοξότερος παππούς αδόξου εγγονού): «Όσοι υποκύπτουν εις την θέλησιν του λαού, είναι άνδρες, ενώ όσοι υποκύπτουν εις την βίαν, είναι ανδράποδα». Και δε θα έπρεπε το πολιτικό προσωπικό της χώρας να έχει τέτοια φιλοδοξία.

Αυτή η έμπνευση φοβίας, αντί να παραλύσει τους πολίτες θα πρέπει να τους εμπνεύσει το θάρρος και την απόφαση αντίστασης απέναντι σ’ αυτή την εσωτερική και εξωτερική κατοχή που σκιάζει το λαό και τη χώρα μας. Εξαιρετικά είναι τα γεγονότα που η τυραννία αυτή απεργάζεται σε βάρος του λαού. Εξαιρετικά θα είναι και τα μέτρα με τα οποία ο λαός θα αντιμετωπίσει την απρόκλητη αυτή επίθεση. Κι ό,τι πράξει δε θα είναι παρά άσκηση νόμιμης άμυνας. Και τούτο γιατί, όταν οι αρχές της χώρας ή δε θέλουν ή δε μπορούν να εξασφαλίσουν και να υπερασπίσουν την ομαλότητα του πολιτεύματος και την ελευθερία, τότε οι πολίτες υψώνουν το ανάστημά τους κι επιβάλλουν και την ομαλότητα και την ελευθερία.

Κάποια στιγμή όσοι συνέπραξαν, συναυτούργησαν, συνήργησαν με οποιοδήποτε τρόπο παραβαίνοντας το καθήκον τους, ακόμα και όσοι ανέχθηκαν αυτή τη βάρβαρη υπόθεση, την κατάλυση, δηλαδή, των θεσμών και των αρχών του πολιτεύματος, τον εξευτελισμό των ηλικιωμένων, της νεολαίας τον εξανδραποδισμό, είναι βέβαιο ότι θα λογοδοτήσουν.

Όμως κι αν αυτό συμβεί, η λύση θα απέχει ακόμα. Γιατί ποτέ η δικαιοσύνη δεν ήταν ούτε θα είναι άχρωμη πολιτικά ή ουδέτερη. Η εφαρμογή της θα συντελείται από την εκάστοτε άρχουσα τάξη. Και όπως έγραφε ο Εισαγγελέας Εφετών Βασίλης Παππάς στο έργο του «Το ποινικό πρόβλημα»: 

«Μια καλύτερη δικαιοσύνη μπορεί να αναζητηθεί και πραγματωθεί μόνο μέσα από ένα καινούργιο πλαίσιο ζωής, μια αναδιανομή του έχειν και του εξουσιάζειν, από μια νέα κοινωνικοπολιτική οργάνωση. Αναδιανομή, που θα αντικαταστήσει τα ηθικά κριτήρια με κοινωνικά και θα αποβλέπει περισσότερο στην αλληλεγγύη παρά στην ηθικοθρησκευτικού τύπου επιβολή».

Τελειώνοντας, θα πρέπει να γίνεται συνεχώς μνεία ότι εκείνοι που ανοσιούργησαν και συνεχίζουν να κακουργούν σε βάρος του λαού έχουν ήδη καταγραφεί στη συνείδησή του ως δωσίλογοι κι έτσι θα τους καταγράψει κι η ιστορία. Επομένως, θα δώσουν λόγο, καθώς οι πράξεις τους δεν παραγράφονται, αφού ο σφετερισμός με οιονδήποτε τρόπο της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτήν, διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε τότε αρχίζει και η παραγραφή των εγκλημάτων.

Έτσι τουλάχιστον επιτάσσει το άρθρο 120 παρ.3 του Συντάγματος της Ελλάδος. Έτσι ορίζει και η κοινή συνείδηση.

Υ.Γ. Αποστομωτική είναι η φράση του Ξενοφώντα στο έργο του «Ιέρων ή τυραννικός». Αναφέρεται σε όσους γίνονται τύραννοι για το λαό. Γράφει : «Οι τύραννοι πανταχή ως διά πολεμίας πορεύονται». (Όλοι οι τύραννοι παντού μέσα στη χώρα τους προχωρούν σαν να προχωρούν μέσα σε εχθρική χώρα).