Ο «άγνωστος» Κωνσταντίνος Κτιστόπουλος

 Νοέμβριος 4, 2014

Ο «άγνωστος» Κωνσταντίνος Κτιστόπουλος

 

Στις αρχές του προηγούμενου μήνα συμπληρώθηκαν 37 χρόνια από τον θάνατο ενός μεγάλου Ελληνα λόγιου, μελετητή των ανατολικών γλωσσών, μαθηματικού, δοκιμιογράφου και ποιητή, του Κωνσταντίνου (Κωστή) Κτιστόπουλου (1891 – 1977).

Ποιος ήταν, όμως, ο Κωνσταντίνος Κτιστόπουλος; Στον περισσότερο κόσμο είναι άγνωστος. Παντελώς άγνωστος είναι, όπως είναι φυσικό, στους πολιτικούς ταγούς της χώρας, ιδιαιτέρως στους διατελέσαντες υπουργούς Παιδείας. Γιατί, όπως έλεγε ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, «Στον τόπο μας η αγνωμοσύνη προς τους ανθρώπους που ξοδεύονται με τυφλή αφοσίωση έχει καταντήσει θεσμός. Δεν προφτάνουν να κλείσουν το έργο τους και τους καταβροχθίζει η πιο αδυσώπητη σιωπή.

Κάτι τέτοιο συνέβη και με τον Κ. Δ. Κτιστόπουλο, αυτό το θαυμαστό υπόδειγμα ασταμάτητης και ζωντανής μελέτης και μάλιστα στα βαθύτερα και καρποφόρα θέματα της επιστήμης… Μου έκανε ευθύς εξαρχής βαθύτατη εντύπωση η πολυμάθειά του, ο φανατισμός του για τα γράμματα, καθώς εκείνου του νεαρού σπουδαστή, που εβιογράφησε ο Καβάφης «παιδί φανατικό για γράμματα». Αδηφάγος μελετητής και ακαταπόνητος συλλέκτης πληροφοριών από τα πιο δύσβατα εδάφη»⁽¹⁾. Ο πολύς κόσμος τον αγνοεί, καθώς είχε την ατυχία να μορφωθεί στην ηλιόλουστη αποικία της μεταπολιτευτικής αμορφωσιάς. Ετσι ο απλός κόσμος, στην ερώτηση «ποιος ήταν ο Κτιστόπουλος;», θα απαντούσε με αιδήμονα (ντροπαλή) σιωπή. Αν, όμως, το ίδιο ερώτημα ετίθετο σε κάποιον εκ των υπουργών Παιδείας, θα εισέπραττε τη γνωστή θρασύτατη άγνοια. Οι υπουργοί Παιδείας έχουν τόση σχέση με την Παιδεία όση έχει η γάτα με το νερό, το φίδι με τον φιδέ, ο φάντης με το ρετσινόλαδο, ο Αδωνις Γεωργιάδης με το κομμουνιστικό μανιφέστο και ο πολύς πρωθυπουργός μας Αντώνιος Σαμαράς με τις διαπραγματεύσεις. Θα ήταν λογικώς αδύνατον να γνωρίζουν τον Κωνσταντίνο Κτιστόπουλο οι διατελέσαντες υπουργοί Παιδείας. Θα ήταν ομοίως αδύνατον ο Κτιστόπουλος να γίνει υπουργός Παιδείας, καθώς ουδέποτε διανοήθηκε να ενεργήσει εις βάρος της παιδείας.

Ο Κωνσταντίνος Κτιστόπουλος γεννήθηκε το 1891 στο Αιτωλικό. Οταν ξέσπασε το κίνημα της Εθνικής Αμυνας το 1916, βρέθηκε ανάμεσα στα στελέχη της «βενιζελικής τριανδρίας» στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και διετέλεσε γραμματέας τού κατά τα έτη 1926 – 1928 Προέδρου της Δημοκρατίας, ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη. Κατά τη γερμανική κατοχή αρνήθηκε γραπτώς προαγωγή που του προσφέρθηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος, επειδή η χώρα βρισκόταν σε κατάσταση δουλείας. Μετέφρασε την «Ιστορία του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου» του Ουίνστον Τσόρτσιλ, τους «Μεγάλους Μύστες» του Σιρέ και το «Σοσιαλισμός και Κοινωνία» του Μακ Ντόναλντ. Διετέλεσε, επίσης, για πάνω από μία εικοσαετία μέλος του δ.σ. της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών, τον Κανονισμό της οποίας, ως νομικός, είχε ανασυντάξει. Υπήρξε ανεπιστέλλον μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου, καθώς και μέλος του δ.σ. του «Συλλόγου προς διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων».

Εκείνο, όμως, που τον κατέστησε γνωστό στο εξωτερικό, ήταν η συμβολή του στην προσπάθεια αποκρυπτογράφησης της Γραμμικής Β’, της μυκηναϊκής ελληνικής γραφής, προσθέτοντας έτσι στην ελληνική ιστορία άλλους έξι τουλάχιστον αιώνες. Ο Κτιστόπουλος ήταν ο μόνος Ελληνας που δικαιωματικά εκλήθη για να συμμετάσχει στο Διεθνές Συνέδριο του Παρισιού τον Απρίλιο του 1956. Στο ίδιο συνέδριο συμμετείχαν καθηγητές απ’ όλο τον κόσμο, που διέπρεπαν ή διέπρεψαν αργότερα στον τομέα των μυκηναϊκών σπουδών. Οι μόνοι που δεν διέθεταν κάποιον επιστημονικό τίτλο σχετικό με το αντικείμενο ήταν ο Αγγλος αρχιτέκτονας Μάικλ Βέντρις, ο άνθρωπος που αποκρυπτογράφησε τη Γραμμική Β’ και ο Ελληνας νομικός Κωνσταντίνος Κτιστόπουλος. Ισως γι’ αυτό ο Βέντρις τού έδειχνε ιδιαίτερη συμπάθεια. Ο Κτιστόπουλος μαζί με τον Μάικλ Βέντρις, τον Εμετ Μπένετ και την Αμερικανίδα Αλίς Κόμπερ αποτελούν τη βασική τετράδα που συνέβαλε στην αποκρυπτογράφηση της ελληνομυκηναϊκής γραφής, της Γραμμικής Β’. Δυστυχώς, στη χώρα του έμεινε άγνωστος, αφ’ ενός γιατί η αυτοπροβολή ήταν ασύμβατη με τον χαρακτήρα του και αφ’ ετέρου διότι το πολιτικό και καθηγητικό κατεστημένο αποσιώπησαν όχι μόνο το έργο του μεγάλου αυτού Ελληνα, αλλά ακόμα και την ύπαρξή του.

Εργα του ήταν «Συμβολή στο πρόβλημα της μινωικής γραφής» (1945), «Το μινωικό αίνιγμα» (1940), «Πρώτες παρατηρήσεις στις επιγραφές της Πύλου» (1941), «Αναζητήσεις στις μινωικές λέξεις» (1952) κ.ά.⁽²⁾

Θα ήταν ωφέλιμο να αναφερθούμε και στην ποίησή του, παρ’ ότι ουδέποτε διεκδίκησε δάφνες ποιητή. Το τόσο επίκαιρο ποίημά του «Η καταδίκη» λες και γράφτηκε σήμερα.

«Τους θέριζε τους φαύλους η αλήθεια

σοφώτατε, από το στόμα σου σπαρμένη

να σοφιστεύεις θέλαν παραμύθια

το άδικο πώς μπορεί δίκαιο να γένει

πως της πατρίδας άξιοι κυβερνήτες

του λόγου και της πράξης οι αλήτες.

Ψυχών η διδαχή σου χωνευτήρι.

«Σε θάνατον», γιατί μας … διαφθείρει».

Ο Κωνσταντίνος Κτιστόπουλος πέθανε πλήρης ημερών στις 7 Οκτωβρίου 1977. Ας διαβάσουμε με πόση σοφία αντιμετώπισε τον επερχόμενο θάνατό του:

ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΝ

Αναμενόμενε, θα’ ρθεις / να πω πως σε γυρεύω; / Οχι, δεν είμαι υποκριτής / τα ωραία πράγματα της γης μου αρέσει να χαϊδεύω. / Με την καρδιά και με τον νου να ζω και να μαθαίνω / άνθρωπος είμαι, τίποτα για με δεν είναι ξένο. / Αλίμονο! Είναι της ζωής γλυκιά η πνοή και ευώδης / μα εσύ θα ‘ρθεις ανένδοτος, σοφός, μυστηριώδης.

 

1. Andrew Robinson «Ο άνθρωπος που αποκρυπτογράφησε τη Γραμμική Β’» (Η ιστορία του Μάικλ Βέντρις) εκδ. Πατάκη.

2. Δρ Χ. Ε. Μαραβέλιας Παράρτημα στην ελληνική έκδοση του ως άνω βιβλίου «Μάικλ Βέντρις και Κ.Δ. Κτιστόπουλος» εκδ. Πατάκη.

 

 

Ο Μάρκος Φούριος Κάμιλλος και η καμήλα

 Οκτώβριος 20, 2014

Ο Μάρκος Φούριος Κάμιλλος και η καμήλα

 

Πανικόβλητα, απ' ό,τι φαίνεται, τα επιτελεία της κυβερνητικής νεοπλασίας. Εμφοβοι οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος μπροστά στην ταχεία κατακρήμνιση του όψιμου σχεδιασμού τους για δήθεν έξοδο της χώρας από τα μνημόνια. Εντρομοι οι συνεταίροι μπροστά στην αδυναμία τους. Τρομοκρατημένοι και μνησίκακοι.

Κι όμως, στήριξαν τόσα σε μια αυταπάτη! Πίστεψαν ότι οι εντολείς τους θα τους αντιμετωπίζουν ως μόνιμους εντολοδόχους. Είχαν την πεποίθηση ότι οι τοκογλύφοι καπιταλιστές (οι λέξεις συνώνυμες, η χρήση αμφοτέρων δύναται να εκληφθεί ως έμφαση ή να ελεγχθεί ως ανεπίτρεπτη ταυτολογία), με άλλα λόγια οι «εταίροι», θα είχαν την ευγενή καλοσύνη να χαλαρώσουν λίγο τους ιμάντες. Να δώσουν ολίγα μπόσικα στο αδύνατο στέρνο του κ. Σαμαρά, να του επιτρέψουν κάποια υπερβολή. Να πει πως τούτη η κυβέρνηση με τις προσπάθειές της, με τον πλούτο των ιδεών της και με το θάρρος της κατόρθωσε να εκδιώξει την τρόικα, να προπηλακίσει το ΔΝΤ και να βάλει επιτέλους στη θέση τους τούς θρασείς δανειστές.

Τι ζητούσε, δηλαδή, από τους εταίρους του (έχοντας την ευτραφή συνεπικουρία του κ. Βενιζέλου); Λίγο χρόνο ζητούσε, λίγο συναίσθημα, λίγη αβρότητα. Οχι πολλά, μια τόση δα βοήθεια, μια ελάχιστη τρυφερή κίνηση από μέρους τους. Τόσα τους έχει προσφέρει! Μα εκείνοι, αγνώμονες, τον εξέθεσαν. Πριν προλάβει να ολοκληρώσει το «νταηλίκι» του, ήρθε η αποχυλωμένη τόσο από τους εταίρους του όσο και από το ΔΝΤ. Ενα ξερό αγγλοσαξονικό «όχι». Ετσι του στέρησαν την ψευδαίσθηση, τη φρεναπάτη, την παραίσθηση.

Και ο δύστηνος (δυστυχής) πρωθυπουργός μας αναγκάστηκε να καταφύγει στα γνωστά: «Ο πρωθυπουργός επέμεινε ότι η συζήτηση για την επόμενη ημέρα, για τη μετά το Μνημόνιο, έχει ήδη ξεκινήσει, πως ουδείς αμφισβητεί ότι η Ελλάδα έχει τα μεγέθη και τις προοπτικές να προχωρήσει και πως το μόνο που μένει να διευκρινιστεί είναι με ποιον τρόπο θα συμβεί αυτό. Αλλη μια φορά πάντως απέφυγε να μιλήσει ευθέως για έξοδο στις αγορές και για πρόωρη αποχώρηση του ΔΝΤ... Επανέλαβε, όμως, ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει το δρόμο των μεταρρυθμίσεων και της δημοσιονομικής εξυγίανσης και απέδωσε την (υπερβολική όπως είπε) αντίδραση των αγορών στο "πολιτικό ρίσκο" ανατροπής των μεταρρυθμίσεων και επιστροφής στα ελλείμματα, το οποίο φυσικά συνέδεσε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάλεσε δε «όλες τις υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις» να βοηθήσουν για τη μετάβαση στη μεταμνημονιακή εποχή».⁽¹⁾

Ως άλλος Αρθούρος Εβανς ή Αλαν Γουέις, ή όπως ο Γάλλος Γεώργιος Ντο ή ο Γερμανός Βίλχελμ Ντέρπφελντ, όπως εκείνοι οι μεγάλοι αρχαιολόγοι, έτσι και ο κ. Σαμαράς ένιωσε την ανάγκη να διακρίνει τις ιστορικές εποχές. Μίλησε για «μεταμνημονιακή εποχή», διακρίνοντάς την προφανώς από την «πρώιμη μνημονιακή» και τη «μέση μνημονιακή» με τον ίδιο τρόπο που κάποιοι προγενέστεροι είχαν διακρίνει, μάλλον αυθαίρετα, την ύστερη από την πρώιμη και τη μέση νεολιθική εποχή.

Να θυμίσουμε μόνο ότι περισσότερο από 10.000 αιώνες διήνυσε στον πλανήτη το ανθρώπινο γένος για να οδηγηθεί, πριν από 10.000 χρόνια, από το τροφοσυλλεκτικό-θηρευτικό στάδιο του παλαιολιθικού βίου του στο νεολιθικό τρόπο ζωής. Την περίοδο εκείνη η γεωργία, η κτηνοτροφία και η μόνιμη κατοικία είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του νεολιθικού πολιτισμού.⁽²⁾ Αυτά κατά τη νεολιθική εποχή, διότι κατά την περίοδο της μνημονιακής εποχής των κ. Σαμαρά-Βενιζέλου και Σία η γεωργία και η κτηνοτροφία έχουν πλήρως διαλυθεί, η μόνιμη δε κατοικία ήδη λεηλατείται.

Επειδή ο πρωθυπουργός αρέσκεται στις αρχαιότητες, να του θυμίσουμε και τούτο: Κατά το έτος 390 π.Χ. η Ρώμη υπέστη δεινή καταστροφή από τους Γαλάτες, που την κατέλαβαν με αρχηγό τους τον Βρέννο. Ο Γαλάτης υποχρέωσε τους Ρωμαίους να συνάψουν συμφωνία, με την οποία υποχρεώθηκαν να του παραδώσουν χίλια λίτρα χρυσού. Μάλιστα ο ίδιος ο Βρέννος, βρίζοντας και κοροϊδεύοντάς τους, έβγαλε από τη θήκη του το σπαθί μαζί με τη ζώνη του και τα έβαλε πάνω στη ζυγαριά. Κι όταν ο Ρωμαίος Σουλπίκιος τον ρώτησε «τι σημαίνει αυτό», εκείνος απάντησε με θράσος: «Τι άλλο παρά οδύνη για τους ηττημένους» (το γνωστό vae victis, δηλαδή, ουαί τοις ηττημένοις). Ενα μέρος των Ρωμαίων αγανακτούσε. Ενα άλλο, όμως, τους προέτρεπε να ανεχθούν την ατίμωση ως υποχρεωτική κάτω από αυτή τη δύσκολη (μνημονιακή θα λέγαμε σήμερα) συγκυρία. Τότε εμφανίστηκε ο Ρωμαίος Μάρκος Φούριος Κάμιλλος και προέτρεψε τους Ρωμαίους να μην ανεχθούν την ατίμωση, λέγοντάς τους ότι οι συνθήκες δεν ήταν νόμιμες ούτε έγκυρες, γιατί ο Γαλάτης τις είχε συνάψει με ανθρώπους που δεν είχαν δικαίωμα να υπογράφουν τέτοιες επονείδιστες συμφωνίες. Τελικά, ξεσηκώνοντας το λαό, νίκησε τον Βρέννο και απελευθέρωσε την πόλη του.⁽³⁾

Οι αναλογίες με το σήμερα είναι προφανείς. Στον κ. Σαμαρά δόθηκε κάποτε η ευκαιρία όπως ο Ρωμαίος να εκδιώξει κι αυτός τους δυνάστες της χώρας του. Δεν το έπραξε. Προτίμησε, αντί να μιμηθεί τον Φούριο Κάμιλλο, να μιμηθεί την καμήλα,⁽⁴⁾ γνωστή για την ανεκτικότητα στην υπερφόρτωση, για την υποταγή και τη μνησικακία της.

1. «Ελευθεροτυπία», 18.10.2014.

2. Νεολιθική εποχή στον ελλαδικό χώρο greekworldhistory.blogspot.gr/2014.

3. Πλούταρχος, Παράλληλοι Βίοι Θεμιστοκλής-Κάμιλλος, εκδ. Ζήτρος, σελ. 327.

4. Καμήλα - γκαμήλα, αρχ. κάμηλος: μεγαλόσωμο μηρυκαστικό ζώο των θερμών χωρών, κατάλληλο για υποζύγιο, μτφ. άνθρωπος μνησίκακος (Τεγόπουλος Φυτράκης Ελλ. Λεξικό).

 

 

Ο Νόμος και τα λουκάνικα

 Οκτώβριος 6, 2014

Ο Νόμος και τα λουκάνικα

 

Έχει ειπωθεί ότι οι λαοί έχουν τους κυβερνήτες που τους αξίζουν. Η ρήση αυτή, ενδιαφέρουσα ως ευφυολόγημα, είναι προφανώς εσφαλμένη. Χρησιμοποιείται βέβαια σε στιγμές θυμού και αγανάκτησης, κυρίως όταν βλέπουμε τους εντολοδόχους μας πολιτικούς να μας αντιμετωπίζουν ως ανδράποδα. Τότε, επικρίνοντάς τους για την παχυδερμία τους, θυμόμαστε την αρχαία ρήση του Ρωμαίου Κάτωνος, του λεγόμενου Τιμητή:

«Τον δ’ υπέρπαχυν κακίζων, πού δ’ αν τη πόλει σώμα τοιούτο γένοιτο χρήσιμον, ου το μεταξύ λαιμού και βουβώνων άπαν υπό της γαστρός κατέχεται; Των δε φιληδόνων τινά βουλόμενον αυτώ συνείναι παραιτούμενος, μη δύνασθαι ζην μετ’ ανθρώπου της καρδίας την υπερώαν ευαισθητοτέραν έχοντος». (μτφρ. Επικρίνοντας κάποιον -ο Κάτων-, που ήταν πάρα πολύ παχύς, του είπε: «Πού θα μπορούσε να είναι χρήσιμο για την πόλη ένα τέτοιο σώμα, που όλο το μέρος από το λαιμό μέχρι τα αχαμνά, καλύπτεται από την κοιλιά; Όταν δε κάποιος που αγαπούσε την καλοπέραση, του ζήτησε να συνδεθούν με φιλία, του είπε ότι δε μπορεί να συναναστρέφεται με άνθρωπο που έχει πιο ευαίσθητο τον ουρανίσκο από την καρδιά του»)⁽¹⁾.

Εννοείται ότι η ανωτέρω ρήση εν προκειμένω αφορά όχι τους φύσει  ή θέσει χονδρούς, …
αλλά τους φύσει ή θέσει παχύδερμους. Το αντίθετο θα συνιστούσε ανεπίτρεπτο κατά τις περιστάσεις «ρατσισμό».

Η θεωρία, λοιπόν, «κατά τον λαό και οι ηγέτες του» είναι εσφαλμένη για τους εξής λόγους:

1) Η ευθύνη προϋποθέτει πρόσωπο, φυσικό ή νομικό, το οποίο είναι δυνατόν να σφάλλει. Η έννοια του «λαού», γενική και αόριστη, δεν θεμελιώνει ευθύνη, καθώς οι απρόσωπες και γενικές έννοιες δεν έχουν ευθύνη.

2) Λαός είναι το σύνολο των κατοίκων μιας χώρας, μιας περιοχής ή μιας πόλης. Επομένως, στην έννοια αυτή συγκαταλέγονται τόσο οι ψηφοφόροι όσο και οι μη ψηφίζοντες (ενδεικτικά για τους δεύτερους: τα νεογέννητα, τα ανήλικα παιδιά, οι τυπικώς διεγνωσμένοι φρενοβλαβείς, οι πάσχοντες από άνοια, οι ετοιμοθάνατοι, καθώς και οι πάσχοντες από ποδάγρες κλπ,  που τους εμποδίζουν να προσέλθουν στο εκλογικό τους τμήμα, όπως ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα).

3) Στον «λαό» συμπεριλαμβάνουμε τον άνεργο και τον εργαζόμενο. Ταυτόχρονα τον βιομήχανο, τον εφοπλιστή, τον τραπεζίτη και τους εξαρτημένους από αυτούς συμμορίτες, που επιτίθενται όπως τα αγρίμια και οι τσέτες⁽²⁾. Δε μπορεί, επομένως, να υπάρχει ευθύνη, εάν αυτή δεν εξειδικεύεται με όρους ταξικού διαφορισμού.

4) Το Κράτος είναι η οργάνωση που πήρε η αστική κοινωνία για να προφυλάξει με ασφάλεια τους όρους της καπιταλιστικής μορφής της παραγωγής, κυρίως έναντι των προσβολών των εργατών, αλλά και των ίδιων των μεμονωμένων μικρότερων καπιταλιστών⁽³⁾. Η συγκρότηση, λοιπόν, ενός τέτοιου κράτους λαμβάνει χώρα από δυνάμεις, οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με τον εργαζόμενο κόσμο και με τους πολίτες.

5) Ορισμένοι, βεβαίως, παρότι έχουν πλειστάκις εξαπατηθεί, συνεχίζουν να ψηφίζουν τα ίδια ή ανάλογα πολιτικά παχύδερμα. Αυτό δεν τους εντάσσει στην άρχουσα τάξη, απλώς έχουν συνηθίσει στην ταλαιπωρία τους, έχουν εξαρτηθεί από τους θύτες τους κι έχουν ταυτιστεί με αυτούς. Σαν τις παλιές πόρνες, που υπέβαλαν μηνύσεις κατά των σωματεμπόρων τους, όταν, όμως, ο πρόεδρος του δικαστηρίου τις ρωτούσε «γιατί σας χτύπησε;», εκείνες απαντούσαν «από αγάπη».

6) Η άποψη περί ευθύνης του λαού είναι προσφιλής συνήθως  στους πολιτικούς ηγέτες, που ηττώνται κατά κράτος στις εκλογές ή σε εκείνους που βλέπουν πανικοβλημένοι τα ποσοστά τους να πέφτουν. Η πρακτική αυτή ήταν συνήθης στα αστικά κόμματα. Τελευταία, όμως, γίνεται αποδεκτή κι από μερίδα της Αριστεράς, που βλέπει τα ποσοστά της να συρρικνώνονται. Κατά συνέπεια η θεωρία αυτή δεν έχει την αναγκαία νομιμοποίηση της λογικής.

7) Για να ορίσουμε μια έννοια πρέπει να καθορίσουμε τα ουσιώδη χαρακτηριστικά της⁽⁴⁾. Οι κανόνες, όμως, αυτοί δεν είναι ίδιοι για όλες τις κοινωνικές τάξεις. Για παράδειγμα ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης πρόσφατα διατύπωσε έναν αρνητικό ορισμό. Είπε ότι «νόμος δεν είναι το δίκιο του εργάτη». Δε διακινδύνευσε, όμως, έναν θετικό ορισμό. Αν τον διατύπωνε, θα έλεγε, μάλλον, ότι: «νόμος είναι το δίκιο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ισχυρών». Ένας εργαζόμενος πολίτης θα έλεγε: «νόμος είναι το σύστημα που εξειδικεύει και προστατεύει το δικαίωμα στην εργασία». Τόσο ο κ. Μητσοτάκης όσο και ο εργαζόμενος πολίτης έχουν δίκιο. Η διαφορά είναι η εξής: Ενώ ο πρώτος έχει πλήρη ταξική συνείδηση, ο δεύτερος δεν έχει. Γι’ αυτό μέχρι σήμερα ταλαντεύεται, εκλέγοντας πότε τον έναν και πότε τον άλλον Μητσοτάκη. Παραμένοντας αδαής και αδρανής, ούτως ώστε να τον κυβερνούν οι Παπανδρέου, οι Σαμαράδες και οι Μητσοτάκηδες.

Πρέπει οι πολίτες να υπακούουν στην εξουσία, μοιραίοι και τυφλοί. Δεν πρέπει να μαθαίνουν τα υλικά, από τα οποία κατασκευάζεται η εξουσία. Έτσι τους θέλουν.

Έλεγε ο καγκελάριος Όττο Φον Βίσμαρκ (1815-1898): «Οι άνθρωποι δεν πρέπει να «βλέπουν» πώς φτιάχνονται δύο πράγματα, οι νόμοι και τα λουκάνικα».

 

1. Πλούταρχος Παράλληλοι Βίοι Αριστείδης Κάτων εκδ. Ζήτρος

2. Άτακτοι συμμορίτες στην υπηρεσία του Κεμάλ Ατατούρκ, που ευθύνονται κυρίως για τις σφαγές Ελλήνων και Αρμενίων

3. Μανόλης Λαμπρίδης «Η σύγκρουση με τον νόμο ως έμπρακτη κριτική του Δικαίου» εκδ. Έρασμος

4. Ε.Π. Παπανούτσος Λογική εκδ. Δωδώνη

 

 

Το «σύνδρομο της Στοκχόλμης»

 Σεπτέμβριος 22, 2014

Το «σύνδρομο της Στοκχόλμης»

 

Εντός των ημερών ο ρέκτης (εκ του ρέζω = ο δραστήριος, ο τολμηρός) πρωθυπουργός μας θα επισκεφθεί την Ανγκελα Μέρκελ, με την οποία θα έχει διμερείς συνομιλίες, όπως συνηθίζεται ανάμεσα σε ηγέτες κρατών, όπως το κράτος της Γερμανίας και το προτεκτοράτο των Αθηνών.

  Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι σκοπός της επίσκεψης του πρωθυπουργού είναι να λάβει εντολές προς αντιμετώπιση του επελαύνοντος αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αλλοι διατείνονται ότι ο πρωθυπουργός μας δεν θα μεταβεί στο Βερολίνο ως επαίτης, αλλά ως ηγέτης ανεξάρτητης χώρας, της οποίας τη σωτηρία έχει αναλάβει εργολαβικώς. Οι υπόλοιποι διαφωνούν κι επιμένουν ότι ο πρωθυπουργός μας θα πραγματοποιήσει το εν λόγω ταξίδι ως κλητήρας υπουργείου της εποχής του Μεσοπολέμου.

Ορισμένοι, αντίθετα, επιμένουν ότι κ. Σαμαράς θα μεταβεί βορείως όχι ως παρακεντές (μεσαίων. ελλ. παρακενωτής, τουρκ. parakente), αλλά ως ατυχήσας πολιτικός, που αναγκάζεται να δέχεται αδιαμαρτύρητα τους προπηλακισμούς όχι μόνο των αφεντάδων, αλλά και των κολίγων, για να παραμείνει η πατρίδα μας στη ζώνη του Λυκόφωτος, δηλαδή του ευρώ. Οι υπόλοιποι επιμένουν στον όρο, αφού παρακεντές είναι το πρόσωπο που δουλεύει για λογαριασμό όχι του αφεντικού, αλλά κάποιου κολίγου και θυμίζουν ότι ο πρωθυπουργός μας δεν υπηρετεί ευθέως τη Μέρκελ, αλλά τους κολίγους της, τα γνωστά, δηλαδή, σκύβαλα της τρόικας. Λένε μάλιστα ότι η Μέρκελ κάλεσε στο Βερολίνο τον δυστυχή κ. Σαμαρά για τον ίδιο λόγο που ο σουλτάνος καλούσε στην Κωνσταντινούπολη τους τοπάρχες, που είχαν περιπέσει σε δυσμένεια. Για να τους καρατομήσει. Παραφράζοντας δε τον Εμμ. Ροΐδη⁽¹⁾, υποστηρίζουν πως οι Γερμανοί τον ανέχονται (ενν. μέχρι την καρατόμησή του) για τον ίδιο λόγο που και ο Αδάμ ανεχόταν την Εύα: γιατί προσωρινά δεν έχουν άλλον.

Οι πιο πονόψυχοι τον υπερασπίζονται. Δικαιολογούν τις παλινωδίες του. Θυμούνται για την περίπτωσή του την ατάκα του παλαιού κωμικού Γκράουτσο Μαρξ: «Αυτές κυρίες και κύριοι είναι οι ακλόνητες και αμετακίνητες απόψεις μας κι αν δεν σας αρέσουν… έχουμε κι άλλες». Κάποιοι, τέλος, υποστηρίζουν ότι οι παλινωδίες του πρωθυπουργού δεν οφείλονται στη ροπή του προς το ψεύδος, αλλά σε προβλήματα της πολιτικής του μνήμης, δηλαδή σε «παραμνησία» και ειδικότερα σε ψευδείς αναμνήσεις, εξαιτίας των οποίων δεν αναγνωρίζει την ηλικία των παραστάσεών του και δεν θυμάται τις προηγούμενες πολιτικές του απόψεις. Λένε ότι από το ίδιο έπασχαν κι άλλες μεγάλες προσωπικότητες. Ο Σουηδός, μάλιστα, φυσιοδίφης Καρλ φον Λινέ (1707-1778), σε προχωρημένη ηλικία δεν αναγνώριζε τα ίδια του τα συγγράμματα κι όταν τα διάβαζε, διατύπωνε την έκπληξη και το θαυμασμό του σαν να ήταν ξένα⁽²⁾.

Η πιο περίεργη θεωρία, που αφορά τον πρωθυπουργό, είναι εκείνη που αναφέρεται στο «σύνδρομο της Στοκχόλμης». Οι υποστηρικτές της θεωρίας αυτής διατυπώνουν την άποψη ότι η αδυναμία του πρωθυπουργού να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του λαού και της χώρας του και η εμμονή του να απευθύνεται στον ξένο παράγοντα δεν οφείλονται σε κακή του πρόθεση, αλλά στο «σύνδρομο της Στοκχόλμης». Το σύνδρομο αυτό είναι μία παράδοξη κατάσταση κατά την οποία οι πολιτικά όμηροι των ισχυρών και δέσμιοι αυτών ταυτίζονται και τρέφουν συμπάθεια προς αυτούς από τους οποίους εξαρτώνται απόλυτα για την πολιτική τους επιβίωση.

Ως απόδειξη επικαλούνται τον εξής ισχυρισμό: Στο άρθρο 51 της από 23.5.1969 Σύμβασης της Βιέννης, που κυρώθηκε με το Ν.Δ. 402 της 2/23.5.1974, αναγράφεται: «Ασκησις βίας επί αντιπροσώπου του κράτους: Στερείται οιασδήποτε νομικής ισχύος η έκφρασις της συναινέσεως του κράτους όπως δεσμευθή διά συνθήκης εάν αύτη εξησφαλίσθη δι’ ασκήσεως εναντίον του αντιπροσώπου του πράξεων ή απειλών βίας». Το δε άρθρο 52 ορίζει τα ακόλουθα: «Ασκησις βίας επί του κράτους διά της απειλής ή χρήσεως βίας: Η συνθήκη είναι άκυρος εάν η σύναψίς της επετεύχθη διά της απειλής ή χρήσεως βίας κατά παραβίασιν των αρχών του Διεθνούς Δικαίου, ως περιέχονται αύται εν τω Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών».

Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι το Μνημόνιο και οι δανειακές συμβάσεις, που υπογράφτηκαν εις βάρος της χώρας μας, στερούνται οποιουδήποτε κύρους και νομικής ισχύος, αφού έχει ασκηθεί πανθομολογούμενη βία εις βάρος του κράτους και των αντιπροσώπων του (άρθρο 51) και σε κάθε περίπτωση οι «συμφωνίες» αυτές είναι άκυρες, δεδομένου ότι η εν λόγω χρήση βίας έχει γίνει κατά παραβίαση των αρχών του Διεθνούς Δικαίου, όπως αυτές περιέχονται στο Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (ό.π.).

Κατά συνέπεια, λένε, η εμμονή του πρωθυπουργού στην εκτέλεση των παραπάνω παράνομων συνθηκών με το σαθρό επιχείρημα ότι δεσμεύουν τη χώρα, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με βάση τις αρχές του διεθνούς, του ευρωπαϊκού και του εσωτερικού δικαίου, αλλά μόνο με βάση το «σύνδρομο της Στοκχόλμης», από το οποίο, απ’ ό,τι φαίνεται, ο πρωθυπουργός κατατρύχεται.

 

1. Εμμ. Ροΐδης, «Η Πάπισσα Ιωάννα»

2. Ε.Π. Παπανούτσου, «Ψυχολογία», Εκδ. Δωδώνη

 

 

Η Σύνοδος του εγκλήματος

 Σεπτέμβριος 8, 2014

Η Σύνοδος του εγκλήματος

 

Λένε πως μια φωτογραφία ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Η ρήση αποδίδεται στην κινεζική σοφία και φαίνεται να είναι σωστή, καθώς υπό προϋποθέσεις μπορεί να αναδειχθεί σε κορυφαίο μέσο απόδειξης. Χωρίς, βεβαίως, να αναιρείται ούτε κατά διάνοιαν η δύναμη των λέξεων.

Πρόκειται για τη γνωστή φωτογραφία που είδε το φως της δημοσιότητος, με άλλα λόγια, το ενσταντανέ, των ηγετών των χωρών – μελών του ΝΑΤΟ, που συνήλθαν, ως γνωστόν, στο μαγευτικό Κάρντιφ της Ουαλίας⁽¹⁾, για να λάβουν σπουδαίες και σοβαρές αποφάσεις, γεωπολιτικού χαρακτήρα, κυρίως, όμως, αποφάσεις σε βάρος της Ρωσίας, από την….
οποία, κατά τα φαινόμενα, ηττήθηκαν για μία ακόμα φορά στα πεδία της Ουκρανίας. Γιατί, βεβαίως, ο πόλεμος στην ουσία είναι πόλεμος ανάμεσα στη νατοϊκή Δύση και τη Ρωσία.

Στη συνάντηση αυτή τα ηγετικά μέλη της γνωστής και μη εξαιρετέας αυτής συμμορίας αποφάσισαν, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τάχα την επιθετικότητα της Ρωσίας, να συστήσουν δύναμη ταχείας επέμβασης υψηλής ετοιμότητας 4.000 ανδρών, που θα συγκροτηθεί από τα κράτη – μέλη του ΝΑΤΟ με αιχμή του δόρατος τη Μεγάλη Βρετανία και μαζί της όλα τα καλά παιδιά της μεγάλης νατοϊκής αλητείας, ήτοι τις Δανία, Λετονία, Εσθονία, Λιθουανία, Ολλανδία και πιθανότατα (συνήθως στρίβει) τον Καναδά. Όλοι μαζί οι γνωστοί «θρασύδειλοι του χωριού», παλαιοί και νέοι, πλην, βεβαίως, των Αμερικανών. Αυτοί βρυχώνται εκ του ασφαλούς, υπερποντίως και ανεξόδως. Αποφεύγουν πλέον τις πολεμικές εμπλοκές στέλνοντας άλλους στη θέση τους. Όπως έπρατταν στο παρελθόν οι Εγγλέζοι, στρατολογώντας αναλώσιμους ιθαγενείς. Μόνο που τώρα, ως φαίνεται, το ρόλο του «μαύρου ιθαγενούς» έχουν οι ίδιοι οι Βρετανοί και οι λοιποί ανωτέρω «ιθαγενείς» Αγγλοσάξωνες. Είναι κι αυτό μια μικρή δικαίωση της ιστορίας.

Αυτή λοιπόν η φωτογραφία αποτύπωσε τα κοστουμάτα και ταγεράτα χαμόγελα των «ισχυρών» ηγετών του ΝΑΤΟ. Ήταν εκεί ο Ομπάμα, γελώντας βλακωδώς, ήταν κι ο Καναδός κι ο Γάλλος ο εραστής κι ο Δανός, ο ψηλός και η χοντρή Εσθονή (έχουσα ως νεοφώτιστη πάρει στα σοβαρά το ρόλο του μέλους του ΝΑΤΟ) και η Μέρκελ η ακατέργαστη, κρυμμένη άθελά της πίσω από τη φαλάκρα κάποιου άλλου τινός, άοσμου ηγέτη της μεγάλης αυτής εγκληματικής συμμορίας των ηγετών του ελευθέρου κόσμου.

Κοιτάζοντάς τους, ήρθε στη μνήμη η φράση της εκ μητρός γιαγιάς του γράφοντος, Χρυσούλας, που έχοντας την εδραία άποψη ότι οι περισσότεροι πολιτικοί είναι άσχημοι, όταν τους έβλεπε στις φωτογραφίες, βάζοντας τα γιαλάκια της, μονολογούσε «Να χαρώ εγώ ομορφιές!». Βλέποντας τις άσχημες φάτσες τους, δε μπορείς παρά να αναφωνήσεις με τον ίδιο της γιαγιάς σαρκασμό  «Να χαρώ εγώ ομορφιές!».

Η σύνοδος στην όμορφη Ουαλία δεν ήταν τίποτε άλλο από κοινή ληστοσύναξη. Συνάντηση μαφιόζων και τραμπούκων με τον αρχηγό, τους λοιπούς αρχηγίσκους και τα συνοδεύοντα αυτούς «ταγάρια». Συγκέντρωση δειλών, αιματοβαμμένων σταυροφόρων. Σύνοδος των εκφραστών της «ηθικής» του εγκλήματος, μα ίσως καλύτερα σύνοδος ανδρεικέλων. Αυτά τα αναλώσιμα προϊόντα της πολιτικής μαγειρικής εξυπηρετούν αποκλειστικά και μόνο την «ηθική» του ωμού υλικού συμφέροντος των οικονομικών αφεντικών τους. Αυτά τα πρόσωπα που αποτύπωσε ο φωτογραφικός φακός δεν είναι παρά τα ενεργούμενα, όμως καλοπληρωμένα και ιδιωφελή, που κατ’ εντολήν των Κυρίων τους κουρσεύουν, καταστρέφουν, λεηλατούν, ληστεύουν, απανθρακώνουν τους λαούς, εξυπηρετώντας ό,τι πιο μαζικά ωμό ανέδειξε στην ιστορία του ο ανθρώπινος «πολιτισμός»: το Κεφάλαιο.

Αυτοκράτορες και δειλοί πολέμαρχοι, πολιτικοί, που δε διστάζουν να βάζουν στο στόμα τους τις υψηλότερες έννοιες και τις αγιότερες λέξεις για να συγκαλύψουν και να δικαιώσουν τις αισχρότερες επιχειρήσεις τους⁽²⁾.

Τώρα πια έχει φανεί κι έχει κατανοηθεί ως τα κατάβαθα. Ότι ο λόγος τους είναι κούφιος, ψεύτικος και δειλός. Θα πει κανείς ότι ο λαός τους εκλέγει. Τους εκλέγει σφάλλοντας οικτρά, ίσως γιατί μερίδα του αφήνει ακόμα την ακοή του να παρασύρεται από δημοκόπους. Ίσως τούτο να έχει την αιτία στην αξεδίψαστη εσωτερική ανάγκη που σε κάνει να μη θέλεις να παραδεχθείς πως η ζοφερή ηθική του στυγνού τους συμφέροντος μπορεί να είναι γι’ αυτούς η μόνη δυνατή ηθική.⁽³⁾

Α! Και μια παράλειψη: Στη σύνοδο αυτή των ανδρεικέλων του εγκλήματος, εκεί δα, στην ακρούλα της φωτογραφίας, στριμωγμένος, χλωμούλης και στεγνός, παρέστη και ο δικός μας, ο Πρωθυπουργός, ο Αντώνιος Σαμαράς ο Α΄.

Είναι αυτό που λέει ο λαός : «Κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες».

 

1. Ελευθεροτυπία 3.9.2014

2. Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος «Η ηθική του συμφέροντος» εκδ. Φιλιππότη

3. Ό.π.

Δεινός «κοιμάσθαι»

 Αύγουστος 26, 2014

Δεινός «κοιμάσθαι»

 

Λαπαλισμός ονομάζεται η παιδαριώδης αλήθεια. Ο όρος προέκυψε από το όνομα του στρατηγού Ντε Λαπαλίς (1476-1525), που σκοτώθηκε στη μάχη της Παβίας. Ενα δημώδες τότε τετράστιχο ύμνησε τη συμμετοχή και το θάνατό του, με τρόπο, όμως, απλοϊκό, προφανή και παιδαριώδη:

«Ο κος Ντε Λαπαλίς είναι νεκρός,

νεκρός μπρος στην Παβία.

Ενα τέταρτο πριν από το θάνατό του

ήταν ακόμα στη ζωή»

[Monsieur de la Palisse est mort,

mort devant Pavie.

Un quart d’ heure avant sa mort

il etait encore en vie]⁽¹⁾

Εκτοτε, χάριν αστεϊσμού, συντέθηκαν πολλοί στίχοι με ανόητα νοήματα, με προφανείς και παιδαριώδεις αλήθειες κι έτσι προέκυψε ο όρος «λαπαλισμός» ή «οι αλήθειες του κ. Ντε Λαπαλίς».

Απλή ανάγνωση των όσων κατά καιρούς εκφέρει ο αξιότιμος πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς (όποτε, βεβαίως, εμφανίζεται), αποδεικνύει ακόμη ζωντανό το πνεύμα του αείμνηστου στρατηγού.

Ο κ. Σαμαράς, καίτοι υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος κατά την περίοδο που «αυτηκρατόρει ο Μητσοτάκης», τον ανέτρεψε και μέσω νέου πολιτικού φορέα αποφάσισε να σώσει τη χώρα. Με το γνωστό του πλάγιο περπάτημα, την ελαφρώς γαμψή προτεταμένη μύτη, τη χωριστρούλα που συνηθιζόταν στα «καλά σχολεία», με την επιφύλαξη που διακρίνει τους αγοραφοβικούς, με το μισό του χαμόγελο, με τα μάτια συνήθως στο πάτωμα, με όλα, τέλος πάντων, τα γνωστά που χαρακτηρίζουν τους φοβικούς.

Απέτυχε. Και τον απέσυραν στην αποθήκη της πολιτικής ιστορίας του τόπου. Εκεί όπου τοποθετούν ό,τι πλέον δεν χρησιμεύει. Μέχρις ότου η ανάγκη το επαναφέρει σε χρήση. Γι’ αυτό λέει ο λαός «μην το πετάς, κάπου θα χρειαστεί».

Και να που χρειάστηκε! Οταν ο Γεώργιος ο Β’ Παπανδρέου (υιός του Ανδρέα, εγγονός του Γεωργίου του Α’, ενν. Παπανδρέου, και πατέρας κάποιου άγνωστου εισέτι Παπανδρέου, που κληρονομικώ δικαιώματι υπάρχει κίνδυνος να κυβερνήσει την Ελλάδα τις επόμενες δεκαετίες, εκλεγμένος φυσικά από την πλειονότητα του κατά κανόνα ελευθερόφρονα και πλειστάκις βλακόφρονα ελληνικού λαού), όταν αυτός ο μέγας πνευματικός ανήρ εγκατέλειψε το καράβι, τότε το «τσούρμο», με εντολή φυσικά των «πλοιοκτητριών εταιρειών», ανέβασε στο πηδάλιο (πηδόν = το πλατύ μέρος του κουπιού + αλς = η θάλασσα) τον κ. Αντώνιο Σαμαρά τον Α’. Αυτός, μόλις έπιασε στα χέρια του το τιμόνι, έγειρε προς τη μόνη κατεύθυνση που ξέρει (όταν κυβερνάει και όταν περπατάει), τη δεξιά μπάντα, εκείνη που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αλλοδαπών και εγχωρίων αρπακτικών. Τη χαραγμένη ήδη στους χάρτες της «Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης», της γερμανικής κεντρικής τράπεζας και του ΔΝΤ. Με άλλα λόγια, του διεθνούς καπιταλισμού.

Να που χρειάζεται και η αποθήκη της πολιτικής ιστορίας. Να γιατί το σύστημα δεν τους πετάει. Κάποτε θα χρειαστούν.

Κι έτσι βρισκόμαστε σήμερα να μας κυβερνάει ο κ. Σαμαράς. Ο ίδιος, όπως και τότε. Επιφυλακτικός και φοβικός, με την ίδια μύτη, τα ίδια αυτιά, το ίδιο σουλούπι, λίγο πιο χλομός, με καλύτερο κούρεμα και λίγο πιο μοδάτα γυαλιά. Το ίδιο γερτός προς τα δεξιά, όπως και τότε, το ίδιο αγέλαστος. Με τον ίδιο λόγο, γεμάτο λαπαλισμούς, κοινοτοπίες, πτωχαλαζονεία, πολιτικούς ραμφισμούς και παιδαριώδη επιχειρήματα. Κυρίως με την ίδια φοβική περιφρόνηση προς το λαό.

Αυτός ο άνθρωπος ανέλαβε τις τύχες της χώρας μας σε στιγμές καταιγίδας. Οταν τα σύννεφα της απολυταρχίας και του φασισμού επανέρχονται στην Ευρώπη και τον κόσμο. Οταν τόσοι ραδιούργοι και δολοπλόκοι βυσσοδομούν εις βάρος της πατρίδας μας. Τόσοι στυγνοί πλουτοκράτες (το «στυγνοί» ελέγχεται ως πλεονασμός, τίθεται μόνο ως έμφαση).

Αυτός ο άνθρωπος κυβερνάει, όταν η χώρα διαλύεται, χάνει την εθνική της ανεξαρτησία, τα κυριαρχικά της δικαιώματα, όταν ο λαός υποφέρει.

Αυτός ο άνθρωπος κυβερνάει την Ελλάδα, ταυτίζοντας το εφικτό με το εξευτελιστικό, ταυτίζοντας τις φοβίες του με τις ανάγκες της χώρας.

Αυτός, που δεν αντιλαμβάνεται τη διαφορά του ενίοτε αναγκαίου «κατά συνθήκη πολιτικού ψεύδους» με την αξιοθρήνητη ψευδολογία εις βάρος του λαού.

Αυτός που, κατά τρόπο αξιολοιδόρητο, αναξιοπρεπή και ανανδρόφρονα, επιτρέπει στον εαυτό του να παριστάνει τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, χωρίς να έχει ούτε αυτήν ακόμα τη δυνατότητα καθορισμού των δόσεων προς την Εφορία και να χρειάζεται έγκριση από τα τρία σκύβαλα της τρόικας, που τυραννούν τη χώρα.

Αυτός ο άνθρωπος κυβερνάει τούτη την ώρα την Ελλάδα!

Κάποτε ο βασιλιάς των Νορμανδών, ο Γουλιέλμος ο Β’, έχοντας σκοπό να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη, αποβιβάστηκε στο Δυρράχιο και μέσω της Ηπείρου βάδισε προς τη Θεσσαλονίκη, την οποία πολιόρκησε από ξηρά και θάλασσα.

Δυστυχώς, ο τότε κυβερνήτης της πόλης, Δαβίδ Κομνηνός, φάνηκε ανάξιος των περιστάσεων. Η πόλη κυριεύθηκε, παρά τη γενναιότητα των κατοίκων της. Ο λογιότατος μητροπολίτης Ευστάθιος, λακωνικά χαρακτηρίζοντας τον παντελώς ανάξιο τότε κυβερνήτη Δαβίδ Κομνηνό, έγραψε γι’ αυτόν πως ήταν «δεινός κοιμάσθαι» (ικανότατος μόνο για να κοιμάται).⁽²⁾

Κάθε ομοιότητα με το σήμερα ελέγχεται ως εντελώς συμπτωματική και ενδεχομένως κακόβουλη.

 

1. Σαράντος Ι. Καργάκος, «Το Βυζαντικό Ναυτικό», εκδ. Ι. Σιδέρης

2. Ο.π.

 

Μια ανταπάντηση στην κυρία Τάμι Μπεν-Χάιμ

 Αύγουστος 11, 2014

Μια ανταπάντηση στην κυρία Τάμι Μπεν-Χάιμ

 

Η κ. Τάμι Μπεν-Χάιμ, όπως δηλώνει, είναι επιτετραμμένη της ισραηλινής πρεσβείας στην Ελλάδα. Επιτετραμμένος, στη διπλωματική γλώσσα, είναι ανώτερος διπλωματικός υπάλληλος που αναπληρώνει τον πρεσβευτή.

Διαμαρτύρεται η κ. Τάμι Μπεν-Χάιμ με επιστολή της προς την «Ελευθεροτυπία» (7.8.2014), με τίτλο «Το ολοκαύτωμα και τα γεγονότα στη Γάζας». Επαναλαμβάνοντας, βέβαια, τις συχνά-πυκνά δημοσιευόμενες θέσεις του Ισραήλ, ισχυρίστηκε ότι ενεργεί αυτό και σε βάρος των αμάχων της Λωρίδας της Γάζας, προκειμένου να «προστατεύσει τους πολίτες του από τις συνεχείς επιθέσεις μιας τρομοκρατικής οργάνωσης». Εξήγησε, μάλιστα, η κ. επιτετραμμένη ότι «το Ισραήλ ξεκίνησε την επιχείρηση «παρυφή προστασίας» στη Λωρίδα της Γάζας για να προσπαθήσει να σταματήσει τις επίμονες προσπάθειες της Χαμάς να σκοτώνει αθώους Ισραηλινούς πολίτες με τις επανειλημμένες και αδιάκριτες ρίψεις ρουκετών μέσα στο Ισραήλ». Είπε δε ότι «το δικαίωμα του Ισραήλ για αυτοάμυνα πρέπει να είναι αυτονόητο κι έχει αναγνωρισθεί ξεκάθαρα από την Ε.Ε., τις ΗΠΑ και δεκάδες άλλες χώρες».

Ηκ. Τάμι Μπεν-Χάιμ είπε ακόμα και τα εξής: α) Οτι το Ισραήλ αναγκάζεται θλιβόμενο βαθύτατα να σκοτώνει αμάχους, για το θάνατο των οποίων, όμως, ευθύνονται οι ίδιοι οι άμαχοι. β) Εξέφρασε τη λύπη της για το γεγονός ότι η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» δέχεται να φιλοξενεί απόψεις και σχόλια που ταυτίζουν τη συμπεριφορά του Ισραήλ έναντι των Παλαιστινίων με εκείνη της ναζιστικής Γερμανίας έναντι των Εβραίων.

Επί της επιστολής της κ. επιτετραμμένης της πρεσβείας του Ισραήλ λεκτέα τα ακόλουθα:

1) Τα όσα αναγράφει στην επιστολή της, κατ' ορθή εκτίμηση του ύφους και του περιεχομένου τους, ελέγχονται ως ανιστόρητα, κοινότοπα και γενικώς αντιεπιστημονικά. Εντάσσονται περισσότερο στο πεδίο της προπαγάνδας και όχι της λογικής και του επιχειρήματος.

2) Οι απόψεις αυτές θυμίζουν τεχνάσματα και σοφίσματα, που χρησιμοποιούνται προκειμένου να αποδείξει κάποιος ότι έχει πάντα δίκιο.⁽¹⁾

Το ολοκαύτωμα αποτελεί πράγματι γεγονός μοναδικών ιστορικών διαστάσεων και συστηματική και προμελετημένη σφαγή των Εβραίων από τους ναζί. Οπως γεγονός μοναδικών ιστορικών διαστάσεων και συστηματική και προμελετημένη σφαγή αποτελεί ο αφανισμός των Αρμενίων, των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και των Ποντίων⁽²⁾ και του σοβιετικού λαού κατά την περίοδο της ναζιστικής επέλασης με τα είκοσι πέντε εκατομμύρια νεκρών.

3) Η Ελλάδα βίωσε, βεβαίως, από πρώτο χέρι τη σφαγή εξήντα χιλιάδων Ελλήνων Εβραίων από τους ναζί. Βίωσε, όμως, ταυτόχρονα και τον αφανισμό ενάμισι εκατομμυρίου ψυχών των λοιπών Ελλήνων πολιτών, για τα οποία η κ. Τάμι δεν διατυπώνει τη θλίψη της.

4) Αυτό που εδώ και δεκαετίες συμβαίνει στη Λωρίδα της Γάζας (γκετοποίηση των Παλαιστινίων ανάμεσα σε τείχη, εμπάργκο φαρμάκων και τροφίμων, ακόμα και της σοκολάτας, στέρηση του νερού, καταστροφή καλλιεργειών και υποδομών, αθλιοποίηση της ζωής των δυστυχισμένων, σφαγές αμάχων, εισβολές του ισραηλινού στρατού) ισοδυναμεί με γεγονός μοναδικών ιστορικών διαστάσεων, καθώς και συστηματική και προμελετημένη σφαγή και εξόντωση του παλαιστινιακού λαού. Με άλλα λόγια, αυτό που συμβαίνει στη Λωρίδα της Γάζας ισοδυναμεί με ολοκαύτωμα, είτε το θέλει είτε όχι η κ. επιτετραμμένη της πρεσβείας του Ισραήλ. Και προφανώς έγκλημα πολέμου, όπως τα εγκλήματα αυτά νομοτυπικά αποτυπώνονται στην απόφαση της Δίκης της Νυρεμβέργης και τις διεθνείς συνθήκες.

5) Οι απόψεις της κ. επιτετραμμένης του Ισραήλ φαίνεται να μη βρίσκουν σύμφωνο, ευτυχώς, το σύνολο του εβραϊκού κόσμου. Τι θα απαντούσε, επίσης, η κ. Τάμι Μπεν-Χάιμ στην ισραηλιτική οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων «Δημόσια Επιτροπή κατά των βασανιστηρίων στο Ισραήλ» (PCATI), στην έκθεση της οποίας καταγράφεται ότι μεγάλος αριθμός παιδιών, που υποπίπτουν σε ασήμαντα παραπτώματα, κρατούνται το χειμώνα σε σιδερένια κελιά, υφιστάμενα λεκτικές απειλές, σεξουαλική βία και βαριές καταδίκες χωρίς υπεράσπιση; Τι θα απαντούσε στη Διεθνή Οργάνωση για τα δικαιώματα των παιδιών «Defence for Children International», σύμφωνα με την οποία ανήλικοι Παλαιστίνιοι στην πλειονότητά τους συλλαμβάνονται με την κατηγορία ότι πέταξαν μια πέτρα και υφίστανται βαρβαρότητα τόσο κατά τη σύλληψη όσο και κατά την ανάκριση, στην οποία υποβάλλονται;⁽³⁾

Θα κατηγορούσε η κ. Μπεν-Χάιμ τις διεθνείς αυτές οργανώσεις (η μία μάλιστα ισραηλιτική) ως αντισημιτικές;

Ηαξιότιμη κ. Τάμι Μπεν-Χάιμ θα πρέπει να προσέχει και να σέβεται τους ορισμούς των λέξεων και να μην τις χρησιμοποιεί ως προφάσεις ή τεχνάσματα. Θα πρέπει, ακόμα, να τηρεί τους βασικούς κανόνες του ορισμού, τη σαφήνεια, τη συντομία, τη μη εμπλοκή του αγνώστου με το άγνωστο, την αποφυγή του «κύκλου» και την τήρηση του ορθού εύρους^(4).

Τηρώντας τους κανόνες της κοινής λογικής. Και αποφεύγοντας τα προφανή ψεύδη.

 

1. Αρθούρος Σοπενχάουερ στο έργο του «Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο», εκδ. Πατάκη.

2. Βλάσης Αγτζίδης, Εισαγωγή στο έργο του Μιχαήλ Αγγέλου «Η Μικρασιατική τραγωδία», εκδ. «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία».

3. «Ελευθεροτυπία» 28.7.2014, σελ. 15.

4. Ε.Π. Παπανούτσου, «Λογική», εκδ. Δωδώνη.

 

Η αμερικανική αυταπάτη

 Ιούλιος 28, 2014

Η αμερικανική αυταπάτη

 

Ενας από τους πλέον εξέχοντες γεωπολιτικούς αναλυτές, ο Χάρολντ Μακίντερ, θεωρούσε την περιοχή που περιλαμβάνει την Κεντρική Ευρώπη, όλη τη Σιβηρία και μεγάλο μέρος της κεντρικής Ασίας ως περιοχή μέγιστης στρατηγικής σημασίας και ως ζωτικό εφαλτήριο για την κυριαρχία στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Εκλαΐκευσε μάλιστα την άποψή του για την περιοχή αυτή με το εξής απόφθεγμα:

«Εκείνος που κυβερνά την Ανατολική Ευρώπη διοικεί την καρδιά της ηπείρου. Εκείνος που κυβερνά την καρδιά της ηπείρου διοικεί τον κόσμο - νησί.Εκείνος που κυβερνά τον κόσμο - νησί διοικεί τον κόσμο».⁽¹⁾

Μεγάλη, επίσης, σημασία στην ίδια περιοχή αναγνώρισαν και οι ναζιστές στον αγώνα τους για την παγκόσμια ηγεμονία. Εγινε προσπάθεια, μάλιστα, να υλοποιηθεί η θεωρία της «ορμής προς ανατολάς» («Drang nach Osten») κι εκεί στηρίχτηκε και η θεωρία του «αναγκαίου ζωτικού χώρου» («Lebensraum»).⁽²⁾

Μετά την ισοπέδωση του ναζισμού, από τις στρατιές του στρατάρχη Γ. Ζούκοφ, κληρονόμος και καθολικός διάδοχος των πιο πάνω αντιλήψεων έγιναν οι ΗΠΑ, που κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου προσπάθησαν να υλοποιήσουν τις εν λόγω θεωρίες σε γεωπολιτικό επίπεδο, υπονομεύοντας ταυτόχρονα και το κοινωνικοοικονομικό σύστημα της Σοβιετικής Ενωσης και των σοσιαλιστικών κρατών της Κεντρικής Ευρώπης, που προέκυψαν αμέσως μετά τον πόλεμο. Τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν το εμπάργκο, ο εμπορικός αποκλεισμός, ο εξοπλιστικός ανταγωνισμός, η χολιγουντιανή προπαγάνδα και ο απόλυτος έλεγχος της πολιτικής ελίτ των χωρών που ανήκαν στο δυτικό μπλοκ.

Μετά την «τούμπα» της Σοβιετικής Ενωσης και τη μετεξέλιξή της σε Ρωσική Ομοσπονδία, με το πέρασμα όχι μεγάλου χρονικού διαστήματος, η αρχική ευφορία του δυτικού κόσμου και κυρίως των ΗΠΑ μετατράπηκε σε έντονο προβληματισμό, καθώς συνειδητοποιούσαν χρόνο με το χρόνο ότι η «κατάρρευση» του σοβιετικού μοντέλου δεν συνεπέφερε και κατάρρευση της Ρωσίας. Οταν διέκριναν ότι η Ρωσία δεν διαλύθηκε κι ούτε έγινε ο παρίας της περιοχής, αλλά ξαναεμφανίστηκε στο προσκήνιο ως υπερδύναμη και ως ισχυρός παγκόσμιος γεωπολιτικός παίκτης και αντίπαλος πόλος, φτάνοντας να εξαρτήσει το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης από το φυσικό της αέριο και από τις πρώτες ύλες που διαθέτει.

Οι ΗΠΑ βρέθηκαν ενώπιον της διακηρυγμένης από τον Βλαντίμιρ Πούτιν ανάγκης αποαμερικανοποίησης της Ευρώπης και δημιουργίας μιας νέας ευρασιατικής αγοράς από τη Λισαβόνα ώς το Βλαδιβοστόκ, με άλλα λόγια, ενός σχεδίου που θα επιφέρει την κατάρρευση του αντίστοιχου σχεδίου κυριαρχίας των ΗΠΑ στην Ευρασία. Κι όπως ήταν φυσικό, αντέδρασαν.

Αμέσως (και κυρίως) μετά το φιάσκο τους στη Γεωργία προκάλεσαν τη μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση που ζούμε σήμερα, με την ελπίδα να πλήξουν τη Ρωσία και την Κίνα. Το σχέδιο απέτυχε, καθώς οι ΗΠΑ στην ουσία πριόνισαν τα ίδια τα πόδια του δυτικού κόσμου και τη συνοχή της Ατλαντικής Συμμαχίας, αφού η κρίση χτυπάει ανεξέλεγκτα το δυτικό κόσμο, χωρίς, μάλιστα, να επιφέρουν σοβαρές βλάβες στους αντιπάλους της.

Ετσι επέλεξαν ως μόνη λύση τον πόλεμο. Αναγνωρίζοντας, όμως, την αδυναμία τους να φέρουν εις πέρας έναν τέτοιο μεγάλο πόλεμο και να προκαλέσουν στρατηγική παράλυση στη Ρωσία, καθώς και το ανύπαρκτο μιας προοπτικής νίκης, φαίνεται να σχεδίασαν και να υλοποιούν μια γενικευμένη ανάφλεξη στον πλανήτη. Τη δημιουργία, δηλαδή, εστιών φωτιάς σε διάφορες περιοχές. Με αιχμή το ζήτημα της Ουκρανίας προσπαθούν να αναφλέξουν ολόκληρη τη Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και αν μπορέσουν τον Καύκασο (μηδέ της Ελλάδας εξαιρουμένης). Οι φαινομενικά παράλογες αυτές αναφλέξεις, όπως η παρούσα σφαγή στη Λωρίδα της Γάζας με έμμεσο αυτουργό το Ισραήλ, εξηγούνται μόνο υπό το πρίσμα της αντιπαράθεσης των δύο σημερινών μεγάλων δυνάμεων. Οι (αν)εγκέφαλοι της Γουόλ Στριτ και της Ουάσιγκτον θεωρούν ότι μεταφέροντας τον πόλεμο στο υπογάστριο της Ρωσικής Ομοσπονδίας και γενικεύοντάς τον παντού, θα δημιουργήσουν τέτοιο χάος, που ουσιαστικά θα παραλύσει τη ρωσική αντίδραση.

Η έξαλλη αυτή εξωτερική πολιτική αποδεικνύει γεωπολιτική ανοησία, καθώς ακόμα και η προβοκάτσια του μαλαισιανού αεροπλάνου και οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας πέφτουν στο κενό και δεν προκαλούν κανέναν ουσιαστικό κραδασμό στην τελευταία. Απ' ό,τι φαίνεται η προσπάθεια να απομονωθεί η Ρωσία πέφτει στο κενό και εξελίσσεται σε φιάσκο.

Ενας σοβαρός γεωπολιτικός αναλυτής αναφέρει: «Είναι φανερό ότι η Ρωσική Ομοσπονδία πλεονεκτεί στη συγκεκριμένη αντιπαράθεση και όταν η ίδια καθορίζει τις εξελίξεις, αναλαμβάνοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων, αλλά και όταν αναμένει από τους αντιπάλους της να ενεργήσουν πρώτοι για να αντιδράσει αυτή στη συνέχεια δεόντως. Το φάσμα των διαθέσιμων επιλογών της δεν είναι μόνο ευρύτερο -συγκρινόμενο με εκείνο των αντιπάλων της- αλλά και πλέον ανώδυνο για την ίδια».⁽³⁾

Ηπρόσφατη εμπορική συμφωνία τριακονταετούς διάρκειας μεταξύ Ρωσίας και Κίνας, ύψους 400 δισ. δολαρίων, για την προμήθεια της δεύτερης με φυσικό αέριο από τη Σιβηρία και η τεράστια οικονομική και πολιτική σημασία που αφ' εαυτής έχει, αποκαλύπτει την αλλαγή του παγκόσμιου συσχετισμού δύναμης. Επίσης, η πρόταση του Κινέζου προέδρου (κατά τη διάρκεια της Πανασιατικής Διάσκεψης, που έλαβε χώρα τον περασμένο Μάιο με θέμα την παγκόσμια ασφάλεια) για τη δημιουργία ενός νέου παγκόσμιου συστήματος ασφάλειας με τη συμμετοχή της Ρωσίας και του Ιράν, αλλά όχι των ΗΠΑ, αποδεικνύει την αποτυχία των κυρώσεων, που κατά τρόπο χολιγουντιανό προπαγανδίζουν τηλεοπτικά οι Αμερικανοί.

Στην ουσία οι ΗΠΑ, ακόμα και μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης, ουδέποτε υπήρξαν μόνοι κυρίαρχοι στον πλανήτη. Με βάση τις τελευταίες εξελίξεις, φαίνεται να καταρρέει ακόμα και η εντύπωση που είχε δημιουργηθεί στο νου και των πλέον ευήκοων συμμάχων τους.

Υπό το πρίσμα των ραγδαίων αυτών εξελίξεων η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας φαντάζει παιδαριώδης, εξαρτημένη και επικίνδυνη.

 

1,2. Zbigniew Brzezinski Η Μεγάλη Σκακιέρα, εκδ. Λιβάνη

3. Μιχάλης Γουνελάς «Ουκρανική κρίση», περιοδικό Στρατιωτική Ιστορία, Τεύχος 211

 

 

Το κυρίαρχο Δίκαιο

 Ιούλιος 14, 2014

Το κυρίαρχο Δίκαιο

 

Η κοινωνία συντίθεται από αντιθέ­σεις. Το ίδιο και η Ιστορία. Οι α­ντιθέσεις παράγουν αντιπαραθέ­σεις, εκείνες με τη σειρά τους ασί­γαστο πόλεμο.

Συστατικό της οργανωμένης κοινωνίας εί­ναι η αντίθεση και συνεπώς η αντιπαράθε­ση ανάμεσα στην οργανωμένη εξουσία και στους πολίτες που διακυβερνώνται από αυ­τήν. Με λίγα λόγια, ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος.

To κράτος είναι ένας δυναμικός οργανισμός και η δυναμική του είναι η επιβολή που α­σκεί εντός των γεωγραφικών ορίων του. Προφανώς με τη βία. Άρα το κράτος είναι το ισοδύναμο της δύναμης και ειδικότερα της δύναμης επιβολής και καταστολής.

Προϋπόθεση της ύπαρξης και λειτουρ­γίας του κράτους είναι ο Νόμος, το όργανο με βάση το οποίο επιβάλλει τη θέλησή του και επιχειρεί να τη διαιωνίσει. Με την «πει­θώ» ή με τη βία. Αν επιχειρούσαμε έναν ο­ρισμό, θα λέγαμε ότι το κράτος είναι ο κοινωνικοπολιτικός οργανισμός, που υφίσταται και λειτουργεί ασκώντας «νόμιμη» βία.

Ορισμένα από τα ερωτήματα που τίθε­νται μέχρι σήμερα από την εποχή τουλάχι­στον των Κυνικών φιλοσόφων κι απ’ ό,τι φαίνεται θα συνεχίσουν να τίθενται, είναι τα εξής:

Προς όφελος ποιων υπάρχει και λειτουργεί το κράτος; Όλων ή μήπως ολίγων;

Ποιες δυνάμεις συγκροτούν το κράτος και ποιος θεσπίζει τους νόμους;

Ποια συμφέροντα συνδέονται με τη θέσπιση των νόμων;

Ποιους προστατεύει ο νόμος και από ποι­ους;

Ποιους αφορά η παράβαση των νόμων;

Ο εσωτερικός αυτός πόλεμος που σοβεί μέσα στις κοινωνίες δεν είναι παρά η ατελεύτητη αντιπαράθεση ανάμεσα στους δυνατούς και τους αδυνάτους. Ο Άγγλος πολιτικός Ντισραέλι έλεγε ότι μόνο δύο έ­θνη δεν πρόκειται ποτέ να ειρηνεύσουν και ασίγαστος πόλεμος ανάμεσά τους θα μαί­νεται: το έθνος των πλουσίων και το έθνος των φτωχών.

Η αλήθεια αυτού του κυνικού αποφθέγ­ματος αποδεικνύεται αμέσως με μόνη την πα­ρατήρηση της «συμπεριφοράς» του νόμου απέναντι στους πλούσιους κι εκείνης απέναντι στους φτωχούς. Αναδεικνύεται, όμως, πε­ρισσότερο από τη δυνατότητα παράβασης του νόμου, που αποτελεί προνόμιο των ι­σχυρών, σε αντίθεση με τη φτωχότερη με­ρίδα του λαού, που κατά κύριο λόγο απο­τελεί τους τροφίμους των απανταχού σω­φρονιστικών ιδρυμάτων. Γιατί η παράβαση του Συντάγματος και των νόμων, όταν γίνε­ται από τους ισχυρούς ή από το ίδιο το κρά­τος, ταυτίζεται με την ιδέα προστασίας της πατρίδας. Ενώ, αντίθετα, η από μέρους των φτωχών παράβαση ισοδυναμεί με «υπο­νόμευση των θεμελίων της δημοκρατίας». Με άλλα λόγια, με τη φυσική αμφισβήτη­ση της άρχουσας τάξης.

Επομένως, το δίκαιο ως σύνολο τάχα κα­νόνων, που προστατεύουν την κοινωνία και τους πολίτες, είναι προφανώς έννοια ανύ­παρκτη. Πλέον δόκιμος θα ήταν ο όρος Κυ­ρίαρχο Δίκαιο, με άλλα λόγια, το σύνολο των κανόνων συμπεριφοράς, που το κρά­τος εξουσιαστικά επιτάσσει, η νομική και επίσημη έκφραση της εκμετάλλευσης και της κυ­ριαρχίας των ισχυρών πάνω στα λοιπά στρώματα του πλη­θυσμού.

Αν, όμως, το δίκαιο είναι, όπως έχει ειπωθεί, η έκ­φραση της εκμετάλλευσης, αν, δηλαδή, το δίκαιο είναι το σύνολο των κανόνων με βάση τους οποίους τεκμηριώνεται η αυ­θαιρεσία, τότε πώς εξηγείται το φαινόμενο να καταλύεται αυτό, από καιρό σε καιρό, από τα ίδια τα όργανα της κυρίαρχης τάξης; Την εξήγηση δίνει ο Μανόλης Λαμπρίδης γράφοντας: «Η εξήγηση βρίσκεται στον ι­δεολογικό χαρακτήρα του δικαίου. Κοντά στη βασική λειτουργία του να εξασφαλίζει τους όρους μέσα στους οποίους πραγματοποιείται η εκμετάλλευση, έχει και μια άλ­λη λειτουργία. Να σκεπάζει, να κρύβει αυ­τόν τον ταξικά μεροληπτικό ρόλο του, να μοιάζει απρόσωπο, αμερόληπτο, αταξικό. Ετσι είναι υποχρεωτικό η μορφή του και οι διατυπώσεις του να είναι γενικές».⁽¹⁾ Κι α­κόμα: «Το κράτος φτιάχνοντας έναν νόμο δεν υποχρεώνει μόνο τους πολίτες να τον σεβαστούν. «Αυτοπεριορίζεται» και το ί­διο. Αλλά τι ουσιαστικό νόημα μπορεί να έχει αυτή η κατασκευή τη στιγμή που το κράτος, όταν του χρειαστεί να παραβεί έ­ναν νόμο, που το ίδιο τον έφτιαξε, μπορεί να τον παραβεί... χωρίς να τον παραβεί, με το να τον καταργήσει ή να τον τροποποιή­σει, αποδεσμευόμενο από την «αυτοδέ­σμευση».⁽²⁾

Κι αν, τέλος, οι Νόμοι είναι αυτή ακρι­βώς η έκφραση της εκμετάλλευσης των ισχυρών σε βάρος των αδυνάτων, υφίσταται υποχρέωση των τελευταίων να τους τηρούν; Η απάντηση είναι:

Ακολουθώντας το ένστικτο αυτοσυντή­ρησης, τους κανόνες της κοινής λογικής, αλλά και τον κανόνα δράσης και αντίδρα­σης, τα υφιστάμενα την κρατική αυθαιρε­σία αδύνατα στρώματα του πληθυσμού οφείλουν να μην υπακούουν στους κανόνες που διαλύουν τη ζωή τους.

Με λίγα λόγια, οφείλουν να αντιδρούν, να αντιστέκονται, ακόμα και να επαναστατούν.

Αυτό περιλαμβάνει το άρθρο 120 του Συντάγματος. Αυτό επιβάλλει η ιστορία της ανθρώπινης περιπέτειας.

 

1, 2. Μανάβης Λαμπρίδης «Η σύγκρουση με τον νόμο ως έμπρακτη κριτική του δικαίου και το συναίσθημα ενοχής», Εκδ. Έρασμος

 

Στη χώρα του Σαμαρά και του Βενιζέλου

 Ιούνιος 30, 2014

Στη χώρα του Σαμαρά και του Βενιζέλου

 

Ιδιωτικοποίηση είναι το σύνολο των μέτρων, με τα οποία κρατικές επιχειρήσεις ή και ολόκληροι κρατικοί τομείς της οικονομίας περιέρχονται υπό την κυριότητα και τον έλεγχο ιδιωτών⁽¹⁾. Κι επειδή οι ιδιώτες για να αγοράσουν ένα προϊόν θα πρέπει η τιμή του να είναι ανταγωνιστική, λίγο πριν την ιδιωτικοποίηση συντελείται απαξίωση του προς πώληση «προϊόντος». Επομένως, ιδιωτικοποίηση είναι το ισοδύναμο της εκποίησης σε τιμή ευκαιρίας, με άλλα λόγια ιδιωτικοποίηση σημαίνει ξεπούλημα.

Τούτο πράττει η σημερινή κυβέρνηση, το πολιτικό εκείνο μόρφωμα που άνευ λαϊκής εντολής συναινεί στη λαφυραγώγηση της χώρας. Κατ’ επιταγήν μνημονιακών δεσμεύσεων και των όρων των παράνομων δανειακών συμβάσεων, που μας επιβλήθηκαν.

Με τα ίδια προσχήματα, τα ίδια βλακώδη επιχειρήματα που χαρακτηρίζουν τους θρασείς, τα οποία επαναλαμβάνουν οι ψωμιζόμενοι από τους ισχυρούς τηλεοπτικοί αστέρες, επιχειρείται το ξεπούλημα ενός εκ των πλέον σημαντικών, στρατηγικών τομέων της εθνικής οικονομίας, του τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας. Οι ιδιώτες πλέον θα διαφεντεύουν τη ΔΕΗ. Δε θα επενδύσουν, δε θα αναπτύξουν δραστηριότητες παράλληλες με εκείνες του δημοσίου τομέα, αλλά εκ του ασφαλούς, ως καθολικοί διάδοχοι κι έχοντας αγοράσει σε τιμή ευκαιρίας, θα δημιουργήσουν αντί του δημοσίου μονοπωλίου ιδιωτικά μονοπώλια. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με την επιχειρηματικότητα. Έχει σχέση με την απάτη.

Όλες οι μέχρι σήμερα ιδιωτικοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν με τα ίδια ακριβώς προσχήματα. Την καλύτερη και οικονομικότερη λειτουργία των υπηρεσιών, προς όφελος, υποτίθεται, του δημοσίου συμφέροντος. Στην πραγματικότητα, είχαν ως αποτέλεσμα τη μετατροπή του κρατικού μονοπωλίου σε ιδιωτικό, προς όφελος των ιδιωτών και προς βλάβη του λαού. Οι ιδιωτικοποιήσεις αυτές όχι μόνο δεν προσέφεραν τίποτα στην εθνική οικονομία, αλλά αντίθετα έβλαψαν τον λαό και κυρίως τις ευπαθείς ομάδες με την υπεραύξηση των τιμολογίων κλπ.

Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση ιδιωτικοποίησης, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, που να ωφέλησε τα έθνη και τους λαούς. Και είναι προφανές, αφού ο λόγος της πραγμάτωσής τους δεν είναι η ανάπτυξη των εθνικών οικονομιών, αλλά η μεγιστοποίηση της κερδοφορίας των πολυεθνικών εταιρειών και των μεγάλων ομίλων.

Προκειμένου, όμως, να επιβληθεί και να γενικευθεί το σύστημα λαφυραγώγησης του δημόσιου πλούτου, απαιτείται η ενίσχυση του ρόλου των ισχυρών και η αποδυνάμωση του αντίστοιχου ρόλου των ασθενών. Και αυτό συμβαίνει όχι μόνο στο εσωτερικό επίπεδο κάθε κράτους, αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Ενίσχυση, δηλαδή, του ρόλου των ισχυρών κρατών και αντίστοιχη αποδυνάμωση των ασθενέστερων. Αποδυνάμωση της εθνικής τους κυριαρχίας άρα και των εσωτερικών τους θεσμών, όπως το σύνταγμα και οι νόμοι τους. Κατεδάφιση των δικαιωμάτων του πολίτη, των ελευθεριών και των εγγυήσεων δικαίου, που με κόπο και αίμα θεσμοθετήθηκαν. Τέλος, επιβολή ξένου δικαίου, ιδίως του αγγλοσαξωνικού, που διασφαλίζει καλύτερα τα συμφέροντα των ισχυρών κρατών και των ανεξέλεγκτων οικονομικών παραγόντων.

Ο βαθύτατα ταξικός χαρακτήρας της οικονομίας αντανακλάται και στο δίκαιο. Τόσο στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων και των κοινωνικών δικαιωμάτων, όσο και στο πεδίο των διευκολύνσεων προς τους ισχυρούς. Αυτά στην «ισχυρή Ελλάδα» της κοινοπραξίας Σαμαρά – Βενιζέλου.

Αντίθετα, στη μακρινή Βενεζουέλα, με το Σύνταγμα, που ψηφίστηκε το 1999, θεσπίστηκαν τα ακόλουθα :

α) Άρθρο 302 : «Το κράτος διατηρεί μέσω του αντίστοιχου οργανικού νόμου και για λόγους εθνικού συμφέροντος τις πετρελαϊκές δραστηριότητες και άλλης μορφής επιχειρήσεις, υπηρεσίες και αγαθά δημοσίου συμφέροντος και στρατηγικού χαρακτήρα».

β) Άρθρο 89 : «Κανένας νόμος δε μπορεί να θεσπίζει διατάξεις, που αλλοιώνουν τον απαραβίαστο και προοδευτικό χαρακτήρα των εργασιακών δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Όταν υπάρχει αμφιβολία γύρω από την εφαρμογή κανόνων ή συντρέχουν διαφορετικοί κανόνες ή υπάρχει αμφιβολία στην ερμηνεία ενός καθορισμένου κανόνα, τότε εφαρμόζεται ο ευνοϊκότερος για τον εργαζόμενο»^(2,3).

Αυτά στη μακρινή Βενεζουέλα. Κι όχι, βέβαια, στη χώρα του Σαμαρά και του Βενιζέλου. 

 

1. Τεγόπουλος – Φυτράκης Ελληνικό Λεξικό

2. Δ. Καλτσώνης Το δίλημμα της μπολιβαριανής δημοκρατίας (Κράτος και Δίκαιο στη Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες)

3. Δ. Καλτσώνης Δίκαιο, Οικονομική κρίση και Δημοκρατία, εκδ. Τόπος