Αφίσα παρουσίασης

 

Παρουσίαση «Το κράτος στην Κίνα, 1949-2019» - Δ. Καλτσώνη

 Αγαπητοί φίλοι,

 

Οφείλουμε ευχαριστίες, κατ’ αρχάς στη φίλη μας Φωτεινή Σαββατιανού, για τη φιλοξενία της εκδήλωσης αυτής, στον ιδιαίτερα όμορφο χώρο ΣΚΑΛΙ. Τη Φωτεινή, την αγαπημένη ερμηνεύτρια του Μάριου Τόκα, του Μίκυ, του Μάνου και άλλων, που νεότατη συνεχίζει δυναμικά στον πολιτισμό της πατρίδας μας.

Ευχαριστίες, ύστερα, σε σας, που παρά το κρύο, έχετε την υπομονή να είστε κοντά μας για να ακούσετε και να απολαύσετε σχετικά με το βιβλίο του Δημήτρη.

Ακόμα, για τους συντελεστές της σημερινής εκδήλωσης:

α. Λεωνίδα Βατικιώτη δρ. Οικονομικών Επιστημών, δημοσιογράφο

β. Ηλέκτρα Καλτσώνη, καθηγήτρια κινεζικών

που είχαν την καλοσύνη να έρθουν και να τιμήσουν τον Δημήτρη Καλτσώνη, αναπληρωτή καθηγητή Θεωρίας Κράτους και Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Η δεύτερη, Ηλέκτρα Καλτσώνη, η κόρη του, ας τολμούσε να μην έρθει.

 

Τέλος, να ευχαριστήσω κι εγώ, τον φίλο μου τον Δημήτρη για τη μεγάλη τιμή να μου εμπιστευθεί τον συντονισμό της εκδήλωσης, μολονότι βαρύνομαι με ελλιπείς γνώσεις για το αντικείμενο και με γενική ανικανότητα για κάθε συντονισμό.

Ο μόνος λόγος που ο Δημήτρης, νομίζω, το έπραξε και με επέλεξε, ήταν γιατί αναγνώριζε στο πρόσωπό μου τη μοναδική σχέση που εγώ μπορώ να έχω με την Κίνα, δηλαδή τις ελλιπείς μου γνώσεις στην πολεμική τέχνη του Kung Fu, το οποίο εξασκώ μαζί του κάθε Δευτέρα και Τετάρτη από τις 6 μέχρι τις 8, προσπαθώντας ανεπιτυχώς να τον νικήσω.

 

Κίνα λοιπόν!

Χώρα που ο πολιτισμός της χρονολογείται ισόχρονος σχεδόν με τον δικό μας. Τούτο γιατί η χρονολόγηση της κινεζικής περίπτωσης έγινε με τρόπο ελεύθερο καθώς η Κίνα είναι κράτος ολοκληρωμένο από τον 3^ο αιώνα πΧ σε αντίθεση με την καθ’ ημας περιοχή, την Ελλάδα, που η χρονολόγηση κι από σοβαρά, υποτίθεται, πανεπιστήμια ήταν αποτέλεσμα της ιμπεριαλιστικής αντίληψης των ισχυρών που βάραινε και βαραίνει επάνω μας.

Κανείς δε διανοήθηκε να υποστηρίξει τα τιποτολόγια περί ασυνέχειας του κινεζικού λαού, σε αντίθεση με την πληθώρα σπουδαιοφανών ανοησιών, που προβάλλουν την ελληνική ιστορική ασυνέχεια.

Κάτι άλλο επίσης που διαφοροποιεί τις δύο πολιτιστικές περιπτώσεις είναι πως οι επιμειξίες που κατά τρόπο φυσικό έγιναν στην Κίνα, θεωρήθηκαν φυσικές εξελίξεις και δεν αποτέλεσαν πηγή εκπομπής απρεπειών και ανοησίας, όπως έγινε στη δική μας περίπτωση, είτε από τους υπερπατριώτες είτε από την άλλη πλευρά, από τους αποδομητές, που και οι δύο ομοίως «έβλαψαν τη Συρία», όπως λέει ο Καβάφης.

 

Κίνα λοιπόν, η αχανής!

Όχι μόνο κατ’ έκταση αλλά και κατά ποικιλία. Άνθρωποι, γεγονότα και πράγματα που ανακατεύτηκαν, έζησαν μαζί, χωρίστηκαν κατά καιρούς, μέσα στις χιλιετηρίδες πλουτίζοντας τη μεγάλη αυτή χώρα και δίνοντάς της εν τέλει μία κοινή παράδοση, την οποία η χώρα αυτή και ο λαός της, υπερασπίζονται με όλα τα μέσα.

Κάποτε, κάποια εταιρεία υπολογιστών ζήτησε από την Κίνα να απλοποιήσει τη γραφή της, προκειμένου να μειωθεί το κόστος κατασκευής των υπολογιστών. Λέγεται πως οι Κινέζοι απάντησαν ότι η γλώσσα τους είναι σαν εκείνη την όμορφη γυναίκα που για να την κατακτήσεις πρέπει να κοπιάσεις πολύ, πως πρέπει εσύ να ανέβεις στο επίπεδό της και όχι εκείνη να κατέβει στη δική σου αμάθεια, και πως είναι αδιανόητο η ωραία αυτή γυναίκα να γίνεται πόρνη για να κατακτιέται εύκολα.

Εμείς, αντίθετα, ακόμα και αρκετοί «προοδευτικοί» διανοητές (θα αποφύγω να αναφέρω ονόματα), χωρίς να απαξιώνεται το σύνολο της διανόησής τους, έπεσαν στην παγίδα και υποστήριξαν την ανάγκη απλοποίησης της γλώσσας, λες και η γλώσσα είναι σφουγγαρόπανο που το κόβεις ανάλογα με τις ανάγκες καθαρισμού. Με την ίδια λογική και τα μαθηματικά, τα οποία είναι δύσκολα αντιληπτά, θα πρέπει να απλοποιούνται προκειμένου να τα αντιλαμβάνεται κάποιιος αδαής ή ημιμαθής, όπως εγώ.

 

Κίνα λοιπόν, αυτή η άγνωστη!

Που απ’ ό,τι φαίνεται στα αρχαία χρόνια την ήξεραν περισσότερο, ήταν δηλαδή λιγότερο άγνωστη απ’ ό,τι σήμερα, που υποτίθεται έχουμε όλα τα μέσα για να τη γνωρίζουμε. Σήμερα, που θα ήταν ωφέλιμο οι δύο αυτοί μεγάλοι πολιτισμοί να βρεθούν και πάλι ισότιμα, ακόμα κι αν ο ένας αριθμεί ενάμιση δισεκατομμύριο και ο άλλος δέκα εκατομμύρια με τάση φθίνουσα. Να βρεθούν, έκαστος βεβαίως κατά το συμφέρον του, αλλά με σκοπό την κοινή ωφέλεια, καθώς η χώρα μας οφείλει να ανήκει στον εαυτό της και όχι στη Δύση, την Ανατολή, τον Βορά ή το Νότο, όπως κάποιοι εθνάρχες το μυαλό μας πιπίλισαν. Γιατί είναι αδιανόητο να καθορίζει τη γεωπολιτική της χώρας μας η πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών, ακόμα δε και ο πρόξενός τους.

Αυτή την Κίνα λοιπόν, την άγνωστη, σε κοινωνικό, πολιτικό και νομικό επίπεδο επιχειρεί να μας γνωρίσει ο Δημήτρης Καλτσώνης με το ιδιαίτερα ενδιαφέρον βιβλίο του , εκδόσεις Τόπος.

 

Να πούμε εδώ ότι ο Δημήτρης έχει χαράξει έναν προσωπικό δρόμο διερεύνησης σε βάθος των πολιτικών και νομικών δεδομένων πολλών χωρών και ιδιαίτερα εκείνων για τα οποία δεν γνωρίζουμε τίποτα, όπως η Χιλή, όπως η Κούβα, όπως η Βενεζουέλα, ο άνθρωπος που εμβαθύνει σε χώρες άγνωστες όπως η Ελλάδα.

Ο Δημήτρης είναι νομικός με βαθιά πολιτική σκέψη και είναι από τους ελάχιστους που υποστηρίζει σθεναρά την έννοια της μελέτης του Δικαίου επί τη βάσει του ταξικού διαχωρισμού. Και τούτο διότι θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η έννοια των ταξικών διαφορών, θεμελιώδης για την εξέλιξη αλλά και εξήγηση της ανθρώπινης περιπέτειας, απουσιάζει εντελώς από τα νομικά βιβλία, από τα οποία διδάσκονται οι νέοι νομικοί. Και όχι τώρα, ανέκαθεν!

Λες και για την ανάλυση του Δικαίου οι ταξικές διαφορές είναι ανύπαρκτες. Λες και οι κοινωνικές διαφοροποιήσεις δεν παίζουν κανέναν ρόλο στην εξέλιξη των κοινωνιών. Κι ας το έχει πει ο Άγγλος πρωθυπουργός Ντισραέλι (1804-1881): «Στην ανθρώπινη ιστορία δύο έθνη δε θα ειρηνεύσουν ποτέ. Το έθνος των πλουσιών και το έθνος των φτωχών κι ανελέητος θα μαίνεται ανάμεσά τους ο πόλεμος», αυτός ο πόλεμος που μαζί και με άλλους παράγοντες κινεί την Ιστορία.

 

Αγαπητοί φίλοι, σταματώ εδώ καθώς αν έλεγα περισσότερα θα αποδεικνυόταν η ανεπάρκειά μου για το θέμα. Παραδίδω τον Δημήτρη στα χέρια του Λεωνίδα Βατικιώτη και της κόρης του. Κι ο Θεός να τον λυπηθεί!

Κλείνοντας να σας πληροφορήσω πως μετά το πέρας της εκδήλωσης, μην απομακρυνθείτε, καθώς υπάρχει περίπτωση να λάβει χώρα σύντομος αγώνας της πολεμικής τέχνης του Wing Chun Kung Fu ανάμεσα στον Δημήτρη και σε μενα.

 

Λίγες σκέψεις για την Έκθεση της ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΣΙΑΤΕΡΛΗ

 

ΣΚΙΕΣ ΚΑΙ ΝΗΜΑΤΑ

(Λίγες σκέψεις για την Έκθεση της ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΣΙΑΤΕΡΛΗ)

 

Βαδίζουν σταθερά στον χρόνο, διορθώνουν τα βήματά μας.

Ζουν στο πλευρό μας, μας συνοδεύουν καθώς πεζοπορούμε, όταν δημιουργούμε, όταν πολεμάμε, μα κι όταν χάνουμε. Μόλις όμως καταθέσουμε τα όπλα, τότε χάνονται. Πάνε στους άλλους, που συνεχίζουν να μάχονται. Είναι ψυχές οι σκιές, δυνάμεις είναι, πράξεις, ιδέες, σιωπές. Είναι οι μορφές των τυραννισμένων μας αγίων.

Ποιος τολμάει να τις πει μαριονέτες; Λες κι απλώνουν έτσι το χέρι, λες και κινούνται οι αρθρώσεις τους με τα νήματα που κάποιοι κρατούν από πάνω.

Ποιος τολμάει να συκοφαντήσει αυτές τις μορφές;

Δεν παρακαλούν, ούτε εκπλιπαρούν κι ούτε γονατίζουν, ούτε τείνουν το χέρι για ζητιανιά, μήτε δένονται με τριχιές κι αλυσίδες.

Απλά μας θυμίζουν το στενό μονοπάτι που οδηγεί στην ευπρέπεια, διδάσκοντας την ουσία, την κίνηση που μας κρατά ζωντανούς. Και τα σπαγκάκια δεν είναι παρά οι χορδές για ν’ ακούγεται το τραγούδι τους.

Μας θυμίζουν πως πρέπει να ζήσουμε και να πεθάνουμε ως άνθρωποι κι όχι ως ανδράποδα κι ακόμα πως το να απλώνεις το χέρι σου προς τον άλλον δε σημαίνει τίποτα περισσότερο από το να ζητάς από κείνον να απλώσει κι εκείνος το δικό του, σ’ ένα πανανθρώπινο αίτημα φιλίας και αγάπης.

Αυτές οι χορδές δεν κινούν μαριονέτες, είναι ο σπάγκος που ενώνει τους φίλους, που δονεί το παιχνίδι τους κι αμολάει τους χαρταετούς μας μέχρι το τρανό διάστημα.

 

Παρουσίαση Εν καιρώ πολέμου - Δ. Καλτσώνης

 11.06.17

του Δημήτρη Καλτσώνη

 

Χάρηκα όταν ο Νίκος Καραβέλος μου πρότεινε να παρουσιάσω τη νέα του ποιητική συλλογική Εν καιρώ πολέμου. Χάρηκα γιατί πρόκειται για αγαπημένο φίλο. Παράλληλα όμως δυσκολεύτηκα μια και, όπως είναι γνωστό, δεν είμαι ειδικός στην ποίηση. Η σχέση μου περιορίζεται σε αυτή του αναγνώστη.

 

Καθώς ερχόμουν όμως εδώ, στο χώρο της παρουσίασης, συνέβη ένα περιστατικό που με έκανε να αναθαρρήσω. Είναι αληθινό γεγονός, δεν είναι επινόηση. Μπαίνω στο μετρό, κατεύθυνση προς Ομόνοια, κάθομαι και ανοίγω το βιβλίο, να ξαναδιαβάσω ένα δυο ποιήματα του Καραβέλου. Δίπλα μου κάθεται ένας νεαρός, 20 με 25 περίπου, ο οποίος ανοίγει επίσης ένα βιβλίο να διαβάσει. Ρίχνω μια κλεφτή ματιά και αντιλαμβάνομαι ότι διαβάζει ποίηση και μάλιστα στα ισπανικά. Μου φάνηκε ότι αναγνώρισα τον ποιητή αλλά προφανώς δεν μπορούσα να είμαι σίγουρος.

 

Que lees? Τι διαβάζεις; τον ρώτησα. Neruda μου απαντάει δείχνοντας το εξώφυλλο του βιβλίου. Y tu? Κι εσύ με ρωτάει; Un poeta griego, Karavelos. Έναν έλληνα ποιητή, του λέω, τον Καραβέλο. Και πριν προλάβουμε να πούμε οτιδήποτε άλλο, σηκώνεται γρήγορα και κατεβαίνει στη στάση. Υψώνει τα δυο του δάχτυλα στο σήμα της νίκης και μου λέει: Viva la poesia!

Ζήτω η ποίηση!

 

Πέρα όμως από αυτό το περιστατικό, υπήρχαν δυο τουλάχιστον λόγοι που με παρακίνησαν, παρά τους δισταγμούς μου, να μιλήσω για το βιβλίο. Ο πρώτος είναι το εξώφυλλο. Μόλις πρωτοείδα το βιβλίο, η πρώτη μου αντίδραση, η αυθόρμητη αντίδραση ήταν: τι υπέροχο εξώφυλλο! Και τελικά, το εξώφυλλο ήταν του γιου του του Νίκου, του Γιάννη! Ο δεύτερος λόγος που με παρακίνησε ήταν ο τίτλος: Εν καιρώ πολέμου.

 

Πράγματι, διανύουμε μια περίοδο κατά την οποία διεξάγεται ένας ανελέητος πόλεμος. Ένας πόλεμος των λίγων ενάντια στους πολλούς. Ένας πόλεμος των λίγων ενάντια σε κατακτήσεις δεκαετιών, ένας πόλεμος των λίγων ενάντια στον πολιτισμό, ενάντια στην ανθρωπιά. Ένας πόλεμος ενάντια στη γνώση και στην επιστήμη. Ένας πόλεμος των λίγων ενάντια στην ανεξαρτησία και στην αξιοπρέπεια των πολλών.

 

Μέσα σε μια τέτοια ζοφερή πραγματικότητα χρειαζόμαστε την ποίηση. Χρειάζομαι, χρειαζόμαστε την ποίηση για να γαληνεύουμε, για να σκεφτόμαστε πιο καθαρά. Χρειαζόμαστε την ποίηση για να αγαπήσουμε ξανά τον εαυτό μας, το λαό μας, την τάξη μας, την πατρίδα μας. Χρειαζόμαστε το Εν καιρώ πολέμου.

 

Διαβάζουμε ποίηση, διαβάζουμε το Εν καιρώ πολέμου για να στεριώσουμε τη μνήμη μας. Η μνήμη, μια λέξη που έρχεται και επανέρχεται στην ποιητική συλλογή του Νίκου Καραβέλου, η ίδια ή παράγωγά της, ή άλλες φορές έμμεσα:

 

“ΚΑΠΝΟΣ ΜΝΗΜΗΣ

Μετά την ξύλινη αυλόπορτα

με τους βραχνούς μεντεσέδες

τέσσερα βήματα αριστερά ήταν η σκάλα

σβησμένη στον ασβέστη της

ο στάβλος και παραδίπλα των κατοικιδίων τα κρατητήρια.”

 

και κάπου αλλού:

 

“Στον τόπο μου χιονίζει σπάνια.

Όμως θυμάμαι βροχές

μπόρες απότομες, αναπάντεχες.”

 

και σε άλλο ποίημα:

 

“Διπλές σκοπιές τα γέρικα τούβλα

οι τοίχοι βιγλάτορες

και πάνω τους το βάρος της μνήμης.”

“Στις αυλές ακουμπούν οι γερόντισσες.

Ξηλώνουν ήσυχα τις αναμνήσεις”

 

Να στεριώσουμε τη μνήμη μας λοιπόν και να αποκτήσουμε έτσι τη δύναμη του Ανταίου, που τη χρειαζόμαστε τόσο.

Διαβάζουμε ποίηση, διαβάζουμε το Εν καιρώ πολέμου για να ξαναγευτούμε τον έρωτα:

 

“Οπώρες ιδρώτα και μέλι ζεστό

η αναπάντεχη θύελλα

τα φλογισμένα έγκατα που ηρεμούν

ο λύκος που χόρτασε”

 

Διαβάζουμε ποίηση, διαβάζουμε το Εν καιρώ πολέμου για να αγαπήσουμε ξανά και να πάρουμε δύναμη για τις μάχες:

 

“Φως είναι το παιδί που πηγαίνει σχολείο”

 

Διαβάζουμε το Εν καιρώ πολέμου για να αποκτήσουμε συνείδηση:

 

“Ο κόσμος που βρήκαμε

χτισμένος από ακτήμονες”

 

και αλλού:

 

“Για να βρίσεις έναν αλήτη πρωθυπουργό

τον πιο επίορκο πρόεδρο

έναν γελοίο της δικαιοσύνης υπουργό

έναν αγράμματο της παιδείας

 

Πρέπει να δεις τον ρόλο της μάνας

ου δεν έχει φαϊ στη φωτιά

τον άνεργο πατέρα στο άδειο του βλέμμα

τον έφηβο που κουράστηκε πια.”

 

Διαβάζουμε το Εν καιρώ πολέμου για να μην ξεχάσουμε θεμελιώδεις αξίες:

 

“Είναι καιρός

ο λόγος του να αντιβγεί στον λόγο τους

με λίγα λόγια

να σκοτώσει τους φονιάδες του.

 

Είναι καιρός να πάρει πίσω

όσα του στέρησαν.

 

Γι' αυτό ξανάπιασε και μαθαίνει

την αλφαβήτα.”

 

Πόσο κοντά στον Μπρεχτ με βγάζει αυτός ο στίχος, στην προτροπή του “Μάθαινε και τ' απλούστερα!”.

Διαβάζω το Εν καιρώ πολέμου και επανέρχονται τα μεγάλα ερωτήματα:

 

“Πού ξοδεύτηκε τόση φωνή;

Η οργή μας πού πήγε;”

 

Τολμώ μια απάντηση, που, νομίζω, τη συμμερίζεται και ο ποιητής: Απλώς ξαποσταίνουμε. Ή, για να το πω με τα λόγια ενός συνθήματος γραμμένου σε τοίχο της πόλης του Μεξικού, που αναπαράχθηκε σε πολλές άλλες πόλεις της Λατινικής Αμερικής. Θα ξανάρθουμε και θα είμαστε εκατομμύρια.

 

* Λίγα λόγια στην παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Καραβέλου, Εν καιρώ πολέμου, εκδ. Γραβιηλίδης

Παρουσίαση Μικρά Ονόματα στον Τύπο - Κ.Πουλοπούλου

 Οκτώβριος 29, 2012

 

 

Ένας νομικός με «Μικρά Ονόματα» στα βιβλιοπωλεία.

 

Στις προθήκες των βιβλιοπωλείων βρίσκεται η νέα ποιητική συλλογή του Νίκου Καραβέλου με τίτλο «Μικρά Ονόματα», από τις εκδόσεις «Γαβρηιλίδης».

Οι εποχές άλλαξαν, μαζί και τα χαρακτηριστικά τους. Η ποίηση πλέον δεν είναι προσόν των λίγων, αλλά όλων όσοι έχουν πρόσβαση σε αυτήν.

 «Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ποιητής. Απλώς γράφω. Το τι θα μείνει θα το δείξει ο χρόνος. Ποι­ητής είναι αυτός που το έργο του μένει στη διάρκεια του χρόνου. Εμείς όλοι σκαλίζουμε λέξεις. Και δεν το λέω από σεμνοτυφία -το λέω με πλήρη επίγνωση του πράγματος.

Εδώ βλέπεις ανθρώπους που είναι χρόνια στη Λογοτεχνία και σου λένε ακριβώς το ίδιο πράγμα. Άμα βλέπεις κάποιον να αυτοσυστήνεται ως ποιητής, θα πρέπει να κουμπώνεσαι λίγο», υποστηρίζει ο Νίκος Καραβέλος, που συστήθηκε στον χώρο του βιβλίου από τη δεκαετία του ’70, παράλληλα με τη Νομική.

«Το Ποινικό Δίκαιο και γενικά η δικηγορία σε μπάζουν μέσα σε ανθρώπινα πράγματα. Αν μπορέσεις και δεν τα δεις μόνο ως φράγκα, αλλά και ως εμπειρία ζωής, είναι ένα ορυχείο που μπορείς να σκάβεις συνέχεια. Γράφεις όχι για να κάνεις αντίσταση, αλλά γιατί νιώθεις την ανάγκη να γράψεις. Το ζήτημα είναι ποια θέ­ματα σε εμπνέουν.

Ένα ερωτικό ποίημα μπορεί να είναι αντιστασιακό. Κάθε τέ­χνη είναι μια μορφή αντίστασης. Εγώ έγραφα πολύ πριν να γίνω δικηγόρος. Το πρώτο μου βιβλίο κυκλοφόρησε το 1979, όταν ήμουν φοιτητής. Έκανα 20 χρό­νια να ξαναγράψω, 2000 το δεύ­τερο βιβλίο, 2005 «Αμίρ Αγιάντ». Το βιβλίο μου το 2009 «Καθώς μι­κραίνει ο ύπνος» ήταν και στη λί­στα με τα καλύτερα και το τελευ­ταίο, «Μικρά ονόματα», βρίσκε­ται ήδη στα βιβλιοπωλεία».

Ποιήματα του Νίκου Καραβέ­λου έχουν μεταφραστεί και εκδοθεί σε περιοδικά στη Γαλλία και τη Σερβία.

 

 

Της Κατερίνας Πουλοπούλου

Στην εφημ. Η Ελλάδα αύριο