«Κein pardon» (Δεν υπάρχει συγγνώμη)

 Δεκέμβριος 19, 2016

«Κein pardon» (Δεν υπάρχει συγγνώμη)

 

Η επιγραφή κρεμασμένη ψηλά στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης Μανχάιμ, απειλούσε όσους θα τολμούσαν να μπουν στο τρένο, χωρίς να επικυρώσουν το εισιτήριό τους. Ούτε «παρακαλείσθε να επικυρώσετε» ούτε τίποτε. Μόνο η ξερή προειδοποίηση που θα ταίριαζε περισσότερο στην πρόσοψη στρατοπέδου συγκέντρωσης. Δύο λέξεις μοναχά σαν βήχας πνιχτός, σαν στρίγκλισμα σκουριασμένης  γκαραζόπορτας, σαν  εκδήλωση ερωτισμού στα γερμανικά.

«Kein pardon».

Τουτέστιν, δεν υπάρχει λύπηση ή συγγνώμη! Μόνο τιμωρία. Δεν υπάρχουν  ελαφρυντικά, ούτε συγγνωστή αμέλεια, ούτε πλάνη, ούτε επιείκεια. Μοναχά η ποινή, ο πέλεκυς, το τσεκούρι, με το οποίο ζούσαν ζωσμένοι οι πρόγονοι των σημερινών Γερμανών μέσα στα σκοτεινά δάση τους.

Θα πει κάποιος πως είναι θεμιτό το κράτος να προειδοποιεί και να υπενθυμίζει στους πολίτες τις υποχρεώσεις τους. Έτσι γίνεται παντού. Πουθενά, όμως, δεν υπάρχει αυτό το «kein pardon». Για να το ξεστομίσεις, πρέπει να έχεις προπονηθεί  πάνω σε πτυελοδοχείο ή να έχεις μάθει τα γερμανικά.

Κοντολογίς, όποιος  συλλαμβάνεται, τιμωρείται αυστηρά. Κι ας έχουν πει κάποιοι μεγάλοι Γερμανοί νομικοί πως η επιείκεια είναι η αντανάκλαση της ιδέας της δικαιοσύνης. Μόνο η τιμωρία σώζει! Το διακηρύσσει η προτεσταντική ηθική και η  ταμπέλα στον σταθμό της γερμανικής πόλης Μανχάιμ. Κάτι ανάλογο ξεφώνιζαν κάποιες άλλες ταμπέλες στα στρατόπεδα του Νταχάου, του Μπέλσεν,  του Μπιρκενάου,  του  Άουσβιτς .

Για τους Γερμανούς, ο  πλησίον είναι μόνο ο κρατούμενος ή, έστω, το θύμα του επαγγέλματος στο οποίο οι ίδιοι και οι Άγγλοι διέπρεψαν ανταγωνιζόμενοι. Του τοκογλύφου.

«Kein pardon».

Δεν γλιτώνεις. Η παραβίαση της ευταξίας στη χώρα των Γότθων έχει ως συνέπεια τη σύλληψή σου για τα περαιτέρω. Είναι γνωστό πως  η υπακοή είναι το πρώτο μέλημα για τον Γερμανό, όπως η κλεψιά για τον  Γύφτο, η κακότητα για τον Τούρκο και η σαχλαμάρα, δυστυχώς, για τον  Έλληνα.

Στη Γερμανία, αν σε τσιμπήσουν να παρανομείς, κατά το κοινώς λεγόμενο, την έβαψες. Εκεί δεν ανέχονται τις εκτροπές, εξαιρουμένων, φυσικά, των απλών παραβάσεων,  όπως  είναι η ενεργητική και παθητική δωροδοκία από τις γερμανικές πολυεθνικές προς τρίτους, οι μίζες, η κρατική και τραπεζική τοκογλυφία και γενικώς τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Οι Γερμανοί έχουν επίσης  μια παροιμιώδη ανεκτικότητα στην ελεύθερη έκφραση της σεξουαλικότητας, προς τούτο έχουν φυτέψει  στη χώρα τους ειδικά μπουρδέλα που ικανοποιούν την ακμάζουσα τάση τους προς την κτηνοβασία. Ακόμη είναι -και το αξίζουν- οι πρώτοι πελάτες της διεθνούς παιδεραστίας στις δυστυχισμένες χώρες της Ανατολής, εκεί που ο ιμπεριαλισμός και η μαφία επενδύουν για τον σκοπό αυτόν τεράστια  κεφάλαια.

Επομένως, νομιμοποιούνται να σου φωνάξουν με την «ευγένεια» ενός κροκοδείλου:

«Kein pardon».

Στη Γερμανία, αν δεν σε πιάσουν «στα πράσα», θα σε καρφώσει ο γείτονας, ο φίλος ή ακόμα και η γκόμενα. Φίλος δικηγόρος, με σπουδές στην Πολιτική Δικονομία στο Μόναχο, μου διηγήθηκε πως έκοψε ένα λουλούδι από δημοτικό πάρκο και το χάρισε στη Γερμανίδα φίλη του. Την επομένη, του ήρθε το πρόστιμο. Τον είχε καταδώσει η ίδια!

«Kein pardon».

Άλλος φίλος, σπουδαίος σήμερα μαθηματικός, φοιτητής τότε,  ταξίδευε σιδηροδρομικώς από τη Δανία  προς τη Γερμανία. Στον  έλεγχο, βρέθηκε το εισιτήριό του σε αταξία. Αμέσως το τρένο σταμάτησε στη χιονισμένη ερημιά και ο ελεγκτής του ζήτησε να πληρώσει την αξία του εισιτηρίου. Δεν είχε. Τότε, η πόρτα άνοιξε και με σκαιό ύφος του ζήτησε να κατεβεί από το τρένο. Εκεί, στο πουθενά μέσα στη νύχτα!  Ο φίλος αντιστάθηκε, το τρένο καθυστερούσε. Ένας καλοντυμένος Γερμανός προσφέρθηκε να πληρώσει κι έτσι το επεισόδιο έληξε. Όταν τον ευχαρίστησε, ο άλλος του είπε πως το έκανε αποκλειστικά και μόνο  γιατί βιαζόταν! Αν, δηλαδή, δεν βιαζόταν, ο νεαρός θα κατέληγε  κατεψυγμένος ή τροφή στην κοιλιά των λύκων!

«Kein pardon».

Παρά ταύτα οι «φίλοι μας οι Γερμανοί» έχουν προφορικώς ψελλίσει κάτι ανοησίες για συγγνώμη. Ως εραστές της Ελλάδος υποτίθεται,  ταξιδιώτες, αρχαιοκάπηλοι, συγγραφείς, ιστορικοί, απλοί πολίτες. Άπαντες με το θράσος του ρινόκερου σαν να μη συνέβη τίποτα. Σαν να ήταν οι κακουργίες τους απλά φυσικά φαινόμενα όπως το χαλάζι και η βροχή.

13-12-1943, Καλάβρυτα. Ερήμωση, σφαγή, πυρκαγιά. Ο χρόνος σταμάτησε ! Το ρολόι της Εκκλησίας σταμάτησε!  Όταν εκείνο το ρολόι αρνείται να ξεχάσει, πώς μπορώ να ξεχάσω εγώ;

Με ποιό δικαίωμα  θα λησμονήσω;

Πώς νομιμοποιούμαι να ξεχάσω το πρόσωπο της χαροκαμένης μάνας των Καλαβρύτων, ενώ σπαράζει μουσκεύοντας το άδειο κρανίο του σκοτωμένου παιδιού της και θα σπαράζει μπροστά στα μάτια μας μέχρι να διαλυθεί ο χρόνος;

Ποιος είμαι εγώ που τολμώ να ξεχάσω;

Ποιος είμαι εγώ που θα ξεχάσω τον αιωνόβιο ρατσισμό,  τον απεχθή  φασισμό τους, τον ιμπεριαλισμό τους (δεν είναι οι μόνοι), την κατασυκοφάντηση της πατρίδας μου, την κακοήθειά τους;

Ποιος είμαι που θα αγνοήσω αυτά που πράττουν τώρα ξανά σε βάρος μας;

Δεν έχω την άδεια των απογόνων μου για να τους συγχωρήσω!

Δεν πρόλαβα να πάρω την άδεια των νεκρών μου για να συγχωρήσω!

Γι αυτό, στον σταθμό του τρένου της ψυχής, που οδηγεί βαθιά μέσα μου, όσο ζω, θα μεταφράζεται στα γερμανικά η πινακίδα με την επιγραφή: «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΓΓΝΩΜΗ».

«KEIN  PARDON».

 

 

 

Οι νταήδες του πνεύματος (Μια απάντηση στον κ. Παντελή Μπουκάλα)

 Οκτώβριος 17, 2016

Οι νταήδες του πνεύματος (Μια απάντηση στον κ. Παντελή Μπουκάλα)

 

Υπάρχει μια ιδιαίτερη κάστα προερχόμενη από τις δεξαμενές της «Αριστεράς» (όχι  Αριστερής… αθάνατη καθαρεύουσα!), η οποία διαπρέπει στις καλές Τέχνες και τη λογοτεχνία. Πολλά μέλη της εργάζονται σκληρά για τα προς το ζην ασχολούμενοι, συνήθως, με την δημοσιογραφία, επάγγελμα το οποίο, ως γνωστόν, δύναται να ασκήσει κάποιος, μολονότι  απαίδευτος.

Ήκμασε κατά τα έτη μετά τη «Μεταπολίτευση», περίοδο κατά την οποία ευδοκίμησαν η αγραμματοσύνη, η ευκολία, το θράσος, η εκδικητικότητα και η δημοκρατική υποκρισία. Αναπτύχθηκε στα ειδικά θερμοκήπια των κομμάτων, εντός και εκτός Βουλής και μεταφυτεύτηκε στα χερσοχώραφα  της  ελληνικής κοινωνίας.

Αρκετοί εκπρόσωποί της δραστηριοποιήθηκαν εξαργυρώνοντας νοθευμένες περγαμηνές στα οικεία Πρυτανεία (κατά τον Κ. Βάρναλη Τεμπελχανεία). Έλαμψαν ως φυσιογνωμίες σε υπουργεία και οργανισμούς, όπως της  Παιδείας, της Κακότητας, της Εμπάθειας, και της Δημόσιας Υπηρεσίας Λιμναζόντων Υδάτων (ΔΥΛΥ). Ανταποδίδοντας δε, προς αυτούς η Πολιτεία αλλά και ο ιδιωτικός τομέας, τους απένειμε βραβεία και τιμές και τους επιδαψίλευσε (επί + δαψιλής (άφθονος)) άφθονο κύρος και πνευματική «υποστάθμη», όπως θα έλεγε με το ύφος του ο αείμνηστος Βασίλης Αυλωνίτης.

Κάποιοι άλλοι, αφού αφίππευσαν, ασχολήθηκαν έκτοτε με έργα ειρηνικά, όπως η παραποίηση της αλήθειας, η συκοφαντία, η προπαγάνδα και η διά του Τύπου εξαχρείωση του πολίτη.

Άλλοι τινές, της αυτής κάστας, οι πλέον σωματώδεις, διέπρεψαν ως πνευματικοί μπράβοι  και παλικαράδες, εκφοβίζοντας καλλιτέχνες ή λογοτέχνες, εκείνους, βεβαίως, που  φοβούνται ή εκείνους που προσδοκούν κάποτε να λάβουν ένα ξεροκόμματο βραβείο.

Οι « μύστες» αυτοί, ασκούντες τα αρχιερατικά τους καθήκοντα (μολονότι « το παίζουν» άθεοι),στους ναούς της βολικής θεωρίας του συμφέροντος, ως γνήσιοι «αριστεροί» αρνούνται να αναγνωρίσουν τη λέξη πατρίδα. Ως γνήσιοι «προοδευτικοί», την αντικατέστησαν προ πολλού με λέξεις, όπως «τόπος», «χώρος», ή με την έκφραση «ετούτα τα μέρη». Όπως οι προληπτικοί αποκαλούσαν, κάποτε, τον Διάβολο «Οξαποδώ», « Μοχθηρό» ή « Τραγογένη».

Αυτοί οι ανώτατοι πνευματικοί μας ηγήτορες, ανέχονται τη λέξη πατρίδα μόνο στα σύνθετα όπως : « πατριδολάγνος», « πατριδοκτήτωρ», «πατριδοκάπηλος»,  κ.ο.κ , πάντα με την έννοια του εθνικιστή. Έχουν δίκιο γιατί δεν ένιωσαν ποτέ την ουσία της. Μόνο χώρο, τόπο, μέρος αναγνωρίζουν, λες και μιλούν για το «μέρος», δηλαδή το  αποχωρητήριο.

Αντί της πατρίδας προτιμούν, την έκφραση «ετούτα τα μέρη», λες και μιλούν μόνο για ρεματιές, γκρεμούς και φαράγγια. Λες και μιλούν  για ετούτα και όχι για «τα άλλα». Λες και πρόκειται για τα μέρη που ετοιμάζονται να  ανοίξουν τρύπες τα κομπρεσέρ του κυρίου Μπόμπολα (βλ. το από 9.10.2016 σχετικό «περισπούδαστο» άρθρο του κ. Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή με τίτλο «Τα δόγματα των πατριδοκτητόρων»).

Ο εν λόγω ποιητής, λογοτέχνης, δημοσιογράφος και κήνσορας (τιμητής - επικριτής) της πνευματικής και πολιτικής μας ζωής , στο παραπάνω άρθρο του, αφού στηλίτευσε ( ορθώς ) ορισμένους ιεράρχες της Εκκλησίας, αποφάνθηκε: «Δεν σου χρειάζονται θρύλοι και παραμύθια για ν’ αγαπήσεις τον τόπο σου και τα δημιουργήματά του».

Πουθενά η λέξη πατρίδα Απορίας δε άξιον πώς μπορεί ένας τόπος, από μόνος του, να δημιουργεί.

Κι όμως,

Πατρίδα είναι η ζωή, οι γονείς, τα παιδιά, η γέννα κι ο τάφος σου. Όσοι πέρασαν πριν από σένα κι όσοι θα έρθουν μετά. Την πατρίδα σου την κληροδοτούν κι εσύ, με τη σειρά σου την αφήνεις στους νεώτερους. Τα μέρη, αντίθετα, τα αγοράζεις, τα εκποιείς, τα αρπάζεις ή σου τα  παίρνουν.

Η πατρίδα συνδέει τους ζωντανούς με τους νεκρούς, ασχέτως αίματος, ενώ αντίθετα οι  «σοφοί» μας αποδέχονται, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, τη θεωρία του αίματος που ανέπτυξε κάποτε εκείνος ο Φαλμεράγιερ, προπομπός κι αυτός – ακούσιος ίσως – της λογικής του ναζισμού.

Γιατί πατρίδα δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα της λογικής κι επιστημονικής επεξεργασίας, αλλά και το κρασί του θρύλου και του παραμυθιού, που διδάσκει και τέρπει τον άνθρωπο. Είναι  η απαντοχή του στα βαριά και τα πένθιμα.

Γιατί πατρίδα δεν είναι το ιερατείο της Εκκλησίας, μα η καμπάνα που σου θυμίζει τη Λαμπρή κι εκείνον τον ανώνυμο υπέροχο ποιητή του αριστουργήματος «Ω, γλυκύ μου έαρ».

Γιατί πατρίδα είναι οι μύθοι και οι θρύλοι μας, η ιερή δηλαδή εξιστόρηση, όπως έγραφε ο Μιρτσέα Ελιάντε. Είναι τα υπέροχα αρχέτυπα που αποκαλύπτουν το συλλογικό ασυνείδητο, όπως μας δίδαξε ο Καρλ Γιούνγκ. Είναι η συναίνεση στην ομορφιά της ζωής και η υπεράσπισή της, όπως μας το έμαθε, ακόμη καλύτερα, η γιαγιά μας.

Αυτοί οι «Παντελο-Μπουκάλες» αντιμετωπίζουν την πατρίδα σαν ένα οικόπεδο κι όχι ως ιερό και τέμενος. Κι όμως εδώ, σε εκείνα τα μακρινά μυκηναϊκά χρόνια, έζησε μία υφάντρα που την έλεγαν Κερασώ. Το όνομά της αποτυπώθηκε στις πινακίδες της Γραμμικής Β. Τώρα, ύστερα από χιλιάδες χρόνια, το ίδιο γλυκό της όνομα επιβιώνει επίμονα, στολίζοντας ακόμα  γυναίκες της πατρίδας μας.

Έγραψε, τέλος, ο κ. Παντελής Μπουκάλας στο ίδιο σπουδαιοφανές άρθρο του, πως οι ουρανοί, δηλαδή ο Παράδεισος, δεν εκφράζεται μέσω του Αμβροσίου, του Δεσπότη Καλαβρύτων.

Ενδεχομένως τούτο να είναι σωστό, ο γράφων,μάλιστα, είναι ο τελευταίος που θα ερμήνευε αυθεντικά τον Παράδεισο.

Η Κόλαση, πάντως, μπορεί να εκφράζεται και μέσω των πνευματικών της  παλικαράδων…

 

 

ΚΡΑΤΟΣ

 Οκτώβριος 11, 2016

ΚΡΑΤΟΣ

 

Κράτος είναι η απρόσωπη όπως λέγεται, μορφή εξουσίας που ασκείται σε ορισμένη χώρα. Προέρχεται από το ρήμα κρατέω – κρατώ ή κρατύνω και τονίζει το στοιχείο της εξουσίασης και της δύναμης.

Το κράτος, ως έννομη τάξη, αποτελεί ένα συγκεντρωτικό σύστημα με ποινές και με κυρώσεις.

Περιλαμβάνει την κρατική μηχανή, τον σκληρό πυρήνα, την απρόσωπη και ακαταγώνιστη εξουσία καταναγκασμού και τους σχετικούς μηχανισμούς επιβολής, που δεν είναι άλλοι από τις τρεις γεροντοκόρες της Κοινοβουλευτικής εικονικής Δημοκρατίας, τη νομοθετική, την εκτελεστική και την δικαστική εξουσία.

Μοιάζουν πράγματι αυτές με τρεις κακές γριές που όλοι τις φοβούνται ή τις σέβονται, αλλά κανείς δεν τις πλησιάζει. Εκτός από εκείνους που καρφώνουν πάνω τους από συμφέρον, όπως έλεγε ο Διογένης ο Κυνικός, όχι τα μάτια αλλά τα δόντια τους.

Το κράτος δεν εκφράζει παρά το «του κρείττονος συμφέρον», το συμφέρον δηλαδή του ισχυρότερου. Επομένως το κράτος δεν θεσπίζει κατά τρόπο απρόσωπο. Οι άνθρωποι θεσπίζουν. Ούτε το κράτος επιβάλλεται και εξουσιάζει κατά τρόπο απρόσωπο. Άνθρωποι ή ομάδες ανθρώπων με κοινά συμφέροντα επιβάλλονται και εξουσιάζουν. Γιατί η ουσία του κράτους είναι η διάκριση ανάμεσα σε εκείνους που ασκούν εξουσία και σε εκείνους που την υφίστανται. Το κράτος, χωρίς την διάκριση αυτή, είναι έννοια ανύπαρκτη.

Το κράτος είναι μια πραγματική κατάσταση πλήρους επιβολής της θέλησης, όπως δείξαμε, κάποιων πάνω σε κάποιους άλλους. Επιβολή που θεμελιώνεται διαχρονικά με τρόπο θρησκευτικό, καθώς διαθέτει «αυθεντίες», κανόνες, ποινές, μετάνοιες, συγχωρήσεις και συμβιβασμούς. Διαθέτει επίσης ιερουργούς και πράττει εξ ονόματος μιας αόραστης «θεότητας», μιας «ανώτερης δύναμης», υπέρτερης των ανθρώπων, μιας δύναμης επιβολής και καταστολής θεϊκού τύπου.

Δεν έχουμε λοιπόν απρόσωπη επιβολή. Έχουμε, αντιθέτως, μια κανονική προσωπική επιβολή της κυρίαρχης τάξης, που είναι κυριαρχία των ολίγων επάνω στους πολλούς.

Ένας λαμπρός διανοητής, ο Μανώλης Λαμπρίδης, αδελφός του σημαντικού μας ποιητή Βύρωνα Λεοντάρη έγραφε:

«Αλλά, αφού το Δίκαιο λειτουργεί προς το συμφέρον της κυρίαρχης τάξης, εξηγείται το φαινόμενο αυτό, να το προσβάλλουν και να το καταλύουν, από καιρό σε καιρό, τα ίδια τα υπηρετικά όργανα της κυρίαρχης τάξης ; Δεν έχομε μιάν αντίφαση εδώ;

Σε περιστάσεις αναταραχής και έντασης των ταξικών συγκρούσεων, κι αυτό το Δίκαιο της αστικής τάξης, είναι ασυμβίβαστο με τα συμφέροντά της!

Η πιστή και συνεπής εφαρμογή των ίδιων της των νόμων είναι ενδεχόμενο να ισοδυναμεί με κατάρρευσή της. Τότε πετάει το ιδεολογικό προσωπείο και δείχνει το αληθινό πρόσωπο: αιματοβαμμένη αυθαιρεσία, στυγνή απάνθρωπη βία. Το σκηνικό αλλάζει.

Άλλος θίασος, που από καιρό έκανε πρόβες στα παρασκήνια, προβάλλει στην πολιτική σκηνή….. Τώρα, δεν είναι οι καταπιεζόμενοι που ανατρέπουν μιάν έννομη τάξη, επιβεβλημένη πάνω τους από άλλους, ξένη και εχθρική προς τα συμφέροντά τους.

Είναι η ίδια η κυρίαρχη εκμεταλλεύτρια τάξη που ανατρέπει από τη δική της τη μεριά τη δική της έννομη τάξη, κρίνοντας ότι της είναι ασύμφορη έτσι όπως είναι διατυπωμένη!».⁽¹⁾

Επίσης ο αείμνηστος Εισαγγελέας Εφετών Βασίλειος Παππάς αποτύπωνε τις σκέψεις στου ως ακολούθως:

«Η απονομή συνεπώς της δικαιοσύνης έχει πολιτικό χαρακτήρα. Η ποινική προστασία είναι όργανο πολιτικό της εξουσίας που κατέχει και ορίζει τους μοχλούς και τις συνισταμένες της κατεστημένης τάξεως. Οι τεχνικές επομένως μεταρρυθμίσεις δεν αποδίδουν.

Είναι καταδικασμένες σε στειρότητα και αποτυχία γιατί το πρόβλημα, μακροπρόθεσμα τουλάχιστον, είναι πολιτικό. Δεν είναι τεχνικό. Μια καλλίτερη ποινική δικαιοσύνη μπορεί ν’ αναζητηθεί και πραγματωθεί μόνο μέσα σ’ ένα καινούργιο πλαίσιο ζωής, με μια ουσιαστική αναδιανομή του έχεις και του εξουσιάζειν, από μια νέα κοινωνικοπολιτική οργάνωση.

Αναδιανομή που θ’ αντικαταστήσει τα ηθικά κριτήρια με κοινωνικά και θ’ αποβλέπει περισσότερο στην αλληλεγγύη και την κοινωνική πρόληψη, παρά στο ηθικοθρησκευτικό πταίσμα και την επιβολή».⁽²⁾

Το κράτος για να υπάρχει πρέπει να ασκεί αυτοδύναμη οργανωμένη εξουσία. Πρέπει να έχει επικράτεια, «χώρα», δηλαδή εδαφική έκταση μέσα στην οποία να κυριαρχεί. Προϋποθέτει, την ύπαρξη μιας αυστηρά οριοθετημένης γεωπολιτικής περιοχής, μέσα στην οποία να εκδηλώνεται και να γίνεται αντιληπτή ή κρατική εξουσία. Έχει ειπωθεί πως χώρα χωρίς κράτος μπορεί να υπάρξει, κράτος όμως χωρίς χώρα, είναι έννοια αδιανόητη.

Κατά συνέπεια τα κράτη χρειάζονται «τόπο». Και οι τόποι οριοθετούνται καλύτερα όσο αναπτύσσεται η επιστήμη της χαρτογράφησης και ταυτόχρονα η τέχνη του πολέμου. Εκεί και στο ωμό συμφέρον στηρίζεται η συνεχώς επιδιωκόμενη επαναχάραξη των συνόρων προς όφελος των ισχυρών.

Κάθε ενέργεια που απειλεί ή βλάπτει μια χώρα θεωρείται, και ορθώς, προσβολή της εθνικής της κυριαρχίας, καθώς θίγει την υπόσταση του ίδιου του Κράτους – Έθνους. Εξάλλου κάθε παραχώρηση ή παραίτηση εδάφους ή δικαιώματος, από ένα κράτος σε άλλο ή σε ενώσεις κρατών ή σε οικονομικά μπλοκ, δεν συνιστά μεταβίβαση αλλά ανεπίτρεπτη παραίτηση από την εθνική κυριαρχία.

Πολύ περισσότερο όταν τα κράτη αυτοβούλως ή κατόπιν εκβιασμών παραιτούνται ρητά από την εθνική τους κυριαρχία όπως συνέβη με την χώρα μας την εποχή των Μνημονίων.

Ανακεφαλαιώνοντας:
Για να είναι το κράτος έννοια υπαρκτή και αναγνωρίσιμη θα πρέπει να συντρέχουν τα εξής στοιχεία:
α) Αυτοδύναμη εξουσία
β) Χώρα που λειτουργεί ως έδρα του κράτους
γ) Εθνική κυριαρχία και συνεπώς κυριαρχικά δικαιώματα.
Άνευ αυτών, το κράτος, όπως αποδείξαμε, είναι έννοια αδιανόητη.

Εκτός αν μιλάμε για κράτος προτεκτοράτο. Εκτός αν εννοούμε κράτος παρία (κράτος απόβλητο, οντότητα χωρίς δικαιώματα, κράτος κατεχόμενο).

Ας αναλογιστούμε πως σήμερα:
1. Τα βασικά νομοσχέδια που αφορούν την τύχη της χώρας συντάσσονται στο εξωτερικό και κακομεταφρασμένα εισάγονται στην ημεδαπή.
2. Η Βουλή δεν νομοθετεί, υπακούει.
3. Η κυβέρνηση δεν κυβερνά, υπηρετεί.
4. Σε κάθε Υπουργείο κατοικοεδρεύει κάποιο αλλοδαπό σκύβαλο, ο δε Υπουργός κατά τρόπο δουλικό τον υπηρετεί.
5. Η κυβέρνηση εκβιάζεται κατ’ εξακολούθηση.
6. Οι κυβερνήσεις εναλλάσσονται εικονικώς ενώ στην πραγματικότητα μια κυβέρνηση ασκεί κατ’ εντολή των ξένων την εξουσία: η κυβέρνηση των Μνημονίων.
7. Η κυβέρνηση σταθεροποιείται μόνον, εφόσον εξυπηρετεί τους ξένους δυνάστες.
8. Οι δικαστικές αποφάσεις, οι πλέον σημαντικές που αφορούν την πορεία και το μέλλον της χώρας, εκδίδονται τύποις εν ονόματι του Ελληνικού λαού, στην πραγματικότητα όμως εν ονόματι των πολυεθνικών, των ξένων τραπεζών και ομίλων.

Το κράτος μας διαχρονικά εξυπηρετούσε και εξυπηρετεί τις ξένες δυνάμεις.

Ουδείς όμως, στο παρελθόν, ευνοημένος υπηρέτης των ξένων δεν διανοήθηκε να παραιτηθεί από την εθνική κυριαρχία ούτε, βεβαίως, διανοήθηκε να ξεπουλήσει το σύνολο της δημόσιας περιουσίας της χώρας μέσω μιας ύποπτης ιδιωτικής εταιρείας στους ξένους.

Πάντα εκπορνεύονταν οι κρατούντες. Κάποτε το έκρυβαν. Τώρα το βγάζουν και στο μεϊντάνι με παράρτημα.

Κατόπιν του γενικευμένου ξεπουλήματος που έλαβε χώρα από την κοινή κυβέρνηση των Μνημονίων, των Παπανδρέου, Σαμαρά, Βενιζέλου και του «αριστερού» Τσίπρα, ένα ορισμός θα μπορούσε ίσως να αποτυπώσει την πραγματικότητα :

«Κράτος είναι το θλιβερό εκείνο μόρφωμα που υποκρίνεται πως εξουσιάζει, ενώ στην πραγματικότητα εξυπηρετεί από την φύση του δουλικά τους ισχυρούς, εξαντλεί δε την δικαιοδοσία του, υποκρινόμενο πως είναι κράτος».

Τελειώνοντας, ας διαβάσουμε ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Δημήτρη Καλτσώνη «Τι είναι το κράτος;»

«Η προσπάθεια του ανθρώπου να καθορίζει ο ίδιος τη ζωή του, συλλογικά, προσπαθώντας και αποφασίζοντας από κοινού με τους άλλους, θα συνεχιστεί. Η απελευθέρωση από τα δεσμά της φτώχειας, της αδικίας, της εκμετάλλευσης των πολλών από μια ασήμαντη ολιγαρχία, η οικοδόμηση μιας οικονομίας και δημοκρατίας που θα βασίζεται στη συμβολή όλων των εργαζομένων είναι έργο του μέλλοντος.

Είναι άραγε εφικτή μια τέτοια, ανώτερη δημοκρατία ; Είναι δυνατόν οι εργαζόμενοι να ανοίξουν διόδους ώστε να απαλλαγούν από την κοινωνική εκμετάλλευση και αδικία, να αυτοκαθορίζουν την οικονομική και πολιτική τους ανάπτυξη μέσα από πραγματικά δημοκρατικές διαδικασίες ;

Ο αυτοκαθορισμός του ανθρώπου, η πραγματική ελευθερία αποτελεί αναμφίβολα ένα δύσκολο, υψηλό, προμηθεϊκό έργο, αντίστοιχο προς τις ανάγκες αλλά και τις δυνατότητες του homo sapiens. Η ανθρωπότητα έχει διανύσει έναν υπέροχο δρόμο από τα βάθη της πρωτόγονης κατάστασης μέχρι σήμερα. Μπορεί και πρέπει να συνεχίσει ανοίγοντας νέους, καλύτερους δρόμους. Οι λαοί συσσωρεύουν καθημερινά, συχνά με οδυνηρό τρόπο, εμπειρία και γνώση».⁽³⁾

Τα λόγια αυτά αποτυπώνουν την ανάγκη να μην χάσουμε την ενότητα και την φωνή μας γιατί ετούτα εδώ τα στοιχειά είναι η πρώτες πράξεις της απόπειρας απελευθέρωσης. Είναι τα πρώτα υλικά που θα φτιάξουν τα λόγια του θάρρους, αντάξια μιας καινούργιας πόλης που οφείλουμε να ιδρύσουμε.

Κάποτε ένας νεαρός Μεγαρεύς πήρε το θάρρος και αντιμίλησε στον σπουδαίο Βασιλιά της Σπάρτης Λύσανδρο, Αναγνωρίζοντας εκείνος το θάρρος του νέου του είπε:

«Οι λόγοι σου, ω ξένε, πόλεως δέονται» : (τα λόγια σου, ξένε, έχουν ανάγκη πλέον μιας πόλης).

 

1. Μανόλης Λαμπρίδης «Η σύγκρουση με το νόμο ως έμπρακτη κριτική του δικαίου και το συναίσθημα ενοχής» (εκδ. Έρασμος).
2. Βασιλείου Ι. Παππά, Εισαγγελέα Εφετών «Το ποινικό πρόβλημα» (εκδ. Αφοί Π. Σάκκουλα).
3. Δημήτρης Καλτσώνης «Τι είναι το κράτος; Τι δημοκρατία χρειαζόμαστε;» (εκδ. Τόπος).

από την παρουσίαση του βιβλίου «Τι είναι το κράτος; Τι δημοκρατία χρειαζόμαστε;» του Δημήτρη Καλτσώνη.(01.10.2016 – wallpress cafe)

 

Η γενοκτονία των…σκύλων

 Ιούλιος 4, 2016

Η  γενοκτονία των…σκύλων

 

Η  ιστορία  έχει  εκδώσει τη ετυμηγορία της.

Λέγοντας ιστορία, δεν εννοούμε το κουρκούτι, με το οποίο αποβλακώνουν τον κόσμο κάποιοι μεγάλαυχοι (καυχησιάρηδες) πανεπιστημιακοί ντενεκέδες και κάτι συμπλεγματικοί «προοδευτικοί».

Η ετυμηγορία είναι πως οι «φίλοι» μας οι Τούρκοι, με τη βοήθεια των επίσης «φίλων» μας των Γερμανών, σχεδίασαν, οργάνωσαν και εκτέλεσαν τη γενοκτονία των Αρμενίων, Ελλήνων και λοιπών Μικρασιατών.

Ο  ακροδεξιός εθνικισμός των Νεότουρκων Τζεμάλ, Εμβέρ και Ταλαάτ και, εν συνεχεία, του «γκρίζου λύκου» Μουσταφά Κεμάλ πασά, επιβεβαίωσε τη βαρβαρότητα της τουρκικής στέπας, με τη μόνη διαφορά πως η εξόντωση πραγματοποιήθηκε, πλέον, κατά τρόπο  γερμανικό.⁽¹⁾

Θυμίζουμε πως ο Ταλαάτ πασάς, ίσως ο πιο αιμοβόρος, ο «αρχιτέκτων» της εξόντωσης Ελλήνων και Αρμενίων, εξοντώθηκε και ο ίδιος από το εκδικητικό χέρι του Αρμένιου Τεϊλιριάν, ο οποίος τελικά αθωώθηκε.

Ακόμη να θυμηθούμε ότι πάντα πίσω από τον αιμοσταγή Ταλαάτ  έστεκε μια ύαινα, ο Γερμανός στρατηγός Λίμαν Φον Σάντερς, ο οργανωτής του τουρκικού στρατού και θεμελιωτής των μεθόδων εξόντωσης. Όταν ο πρόγονος του Χίτλερ και του  Χίμλερ επισκέφτηκε μαζί με τον Ταλαάτ το Αϊβαλί και είδε εκεί τους Έλληνες, τάχα έκπληκτος, ρώτησε τον Τούρκο : «Μπα! Υπάρχουν ακόμα Έλληνες στις Κυδωνίες;». Κι ο Ταλαάτ του απάντησε, προφανώς, όπως θα  απαντούσαν οι χιτλερικοί 25 χρόνια αργότερα: «…Ευρισκόμεθα εις την  οδόν  της εξοντώσεως…».⁽²⁾

Επομένως, η εξόντωση και ο ξεριζωμός δεν άρχισαν, όπως  κάποιοι τουρκέλληνες υποστηρίζουν, εξ αιτίας των πολεμικών επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία, αλλά σχεδιάστηκαν ψυχρά και «επιστημονικά», όταν άρχισε να απλώνει τα πλοκάμια του ο γερμανικός ιμπεριαλισμός, 15 χρόνια, τουλάχιστον, πριν τη μετάβαση- απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη. Πάντως οι γερμανικές φιλοδοξίες είχαν διαφανεί και νωρίτερα. Χαρακτηριστικό το βιβλίο του δρος Κέρκερ, (Dr. Kerker), που εκδόθηκε με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Μικρά Ασία, περιοχή αποίκησης των Γερμανών».⁽³⁾

Κρίνουμε αναγκαίο, στο σημείο τούτο, να υπενθυμίσουμε τα εξής:

«Γενοκτονία είναι η εσκεμμένη προσπάθεια καταστροφής, εν όλω ή εν μέρει, μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας».⁽⁴⁾

Ο τρόπος και οι μέθοδοι, όπως αυτά καθορίζονται από τον ΟΗΕ με τη Σύμβαση του 1948, συντρέχουν στην περίπτωση των Ελλήνων, των Αρμενίων και άλλων εθνοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είτε αρέσει στους πολιτικούς και πανεπιστημιακούς ραγιάδες μας είτε όχι. Γιατί και οι πέντε τρόποι γενοκτονίας εφαρμόστηκαν τόσο από τους Νεότουρκους (1914-1918), όσο και από τον συμμορίτη Μουσταφά Κεμάλ πασά, τον οποίο πρότεινε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, σε μια έξαρση πολιτικού  ρεαλισμού, για το Νόμπελ Ειρήνης,⁽⁵⁾ και τον οποίο τιμούν, σε μια έξαρση γλοιώδους τουρκοφροσύνης και βλακείας, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, ο κυρ Μπουτάρης με τους απανταχού ομοίους του.

Λέμε πως η λέξη «γενοκτονία» –που μόνο στο άκουσμά της  φλυκταινείται (γεμίζει πληγές) η «αριστερή» συνείδηση του ανάγωγου της «παιδείας» υπουργο – αναφέρεται  σε ανθρώπους.

Τι γίνεται, όμως, όταν η κακουργία, η συστηματική, δηλαδή, εξόντωση, πέραν των Ελλήνων, των Αρμενίων και άλλων φυλών,  πραγματοποιείται και σε βάρος της φυλής των …. σκύλων;

Ας πάμε στα τραγικά γεγονότα:

Οι Νεότουρκοι αποφασίζουν, στο πνεύμα εκσυγχρονισμού του κράτους, την εξόντωση όλων των σκύλων. Το πνεύμα αυτό, σε λίγο, θα τους οδηγήσει και στις μαζικές εξοντώσεις ανθρώπων. Αργότερα θα εμπνεύσει και τους χιτλερικούς. Ήταν κάτι σαν προπόνηση θανάτου.  Γράφει ο συγγραφέας Ζαν Μαρί Καρζού:

«Η Κωνσταντινούπολη ήταν ξακουστή για την υπερπληθώρα των σκύλων της – σκύλοι που ανήκαν σε ένα ιδιαίτερο είδος, κάτι μεταξύ δυτικού σκύλου, λύκου και τσακαλιού -, αληθινός «παράλληλος πληθυσμός» με εκείνον των ανθρώπων, που ανέρχονται σε 60.000 έως 80.000….. Αποτελούν μέρος της καθημερινής ζωής, αλλά την ώρα της επανάστασης αποτελούν το σύμβολο του παλαιού καθεστώτος και οι καινούργιοι κυβερνήτες αποφασίζουν να αποδείξουν, εξαφανίζοντάς τους, πως η Κων/λη θα γίνει μια σύγχρονη πόλη, στα πρότυπα των δυτικών.»⁽⁶⁾

Έτσι αποφασίζουν την μαζική τους εξόντωση!

Τότε εμφανίστηκε ο Διευθυντής του Ινστιτούτου Παστέρ, ο δόκτωρ Ρέμπινγκερ (Rembinger), οποίος αντιτάχθηκε στη μεταφορά των ζώων σε ένα έρημο και άνυδρο νησί, ώστε να ψοφήσουν από την πείνα και τη δίψα, όπως σχεδίαζαν οι Τούρκοι. Πρότεινε αυτός ο «πολιτισμένος» το εξής λίαν επωφελές και συνάμα «ανθρωπιστικό»:

«Το δέρμα, το τρίχωμα, τα κόκκαλα, το λίπος, οι μύες, οι  λευκωματώδεις ουσίες γενικά, ακόμη και τα έντερα του σκύλου ανεβάζουν την αξία του σε 3-4 φράγκα. Υπήρχαν μέσα στην Πόλη 80.000 σκύλοι! Αντιπροσώπευαν, λοιπόν, ένα κεφάλαιο 200 έως 300.000 φράγκα. Μήπως θα ήταν δυνατόν, ύστερα από πλειστηριασμό (εν. διαγωνισμό), να αναθέσουμε την απαλλαγή της πόλης από τους σκύλους σε έναν επιχειρηματία, ο οποίος θα εγκαθιστούσε μάντρες εκδοράς των ζώων; Εκεί θα υπήρχε δωμάτιο ερμητικά κλεισμένο που θα συγκοινωνούσε με σωλήνες αερίου, καθώς και εργαστήριο εκδοράς …Θα πιάνανε  τους σκύλους τη νύχτα, με διακριτικότητα (!) και θα τους μετέφεραν στα εργαστήρια μέσα σε κλειστά αμάξια, του τύπου που χρησιμοποιούνται στην Ευρώπη(!)»⁽⁷⁾

Τι ευαισθησία! Τι  επιστημονική ακρίβεια!

Τι  Ίδρυμα Θανάτου!

Ας προσεχθεί η συνήθης στους Ευρωπαίους πλάγια εκφορά του λόγου («Μήπως θα ήταν δυνατόν…»), όταν σχεδιάζουν τα εγκλήματά τους,  η απαίσια αγάπη τους προς τη διακριτικότητα, η αρρωστημένη  ροπή τους προς την ιδιωτικοποίηση των πάντων, ακόμα και του θανάτου.

Οι προτάσεις του Ινστιτούτου Παστέρ για την εξόντωση των σκύλων δεν έγιναν δεκτές από τον Σουλτάνο. Χρησιμοποιήθηκαν  αργότερα, αυτούσιες, στην Ευρώπη για την εξόντωση των ανθρώπων.

Τελικά η  κυβέρνηση προτίμησε την τουρκική  δυναμική  μέθοδο:

«Πρώτα σκοτώνουν τα νεογέννητα: τα σκυλάκια στοιβάζονται  μέσα σε σακούλες και ρίχνονται στη θάλασσα. Έρχεται ύστερα η σειρά των μεγαλύτερων σκυλιών: Περίπολοι στρατιωτών και αστυνομικών  πιάνουν  τα σκυλιά, τα βάζουν σε τεράστια κλουβιά και μετά με πλοιάρια τα μεταφέρουν σε ένα έρημο νησί του Μαρμαρά, όπου εγκαταλείπονται χωρίς καμιά τροφή. Τότε ακούονται για πολλές βδομάδες ακόμη πιο  σπαρακτικά ουρλιαχτά και ύστερα ξανάρχεται η σιωπή. Δεν υπάρχουν πια  σκυλιά στην Κωνσταντινούπολη».⁽⁸⁾   

Η ίδια πατροπαράδοτη μέθοδος γενοκτονίας, δοκιμασμένη επιτυχώς στους σκύλους, θα εφαρμοστεί, επίσης αυτούσια, για τον αφανισμό των Ελλήνων, των Αρμενίων και των άλλων Μικρασιατών αμέσως μετά.

 

1. 3. 4. 5.  Βλάσης  Αγτζίδης, εισαγωγή στο βιβλίο του Μιχαήλ Αγγέλου «Η Μικρασιατική Τραγωδία», εκδ. Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

2. 7.  Σαράντος Ι. Καργάκος, «Η Μικρασιατική Εκστρατεία, από το Έπος στην Τραγωδία», εκδ. REAL news.

6. 8. Ζαν-Μαρί Καρζού, Αρμενία 1915, μια υποδειγματική γενοκτονία. (Jean-Marie Carzou, Armenie 1915, un genocide exemplaire.) εκδ. ΚΕΔΡΟΣ 1975.

Ο Θεός και …ο Λάτσης

 Ιούνιος 27, 2016

Ο Θεός και …ο Λάτσης

 

Την εποχή που οι Ισπανοί κατακτητές ( οι κονκισταδόρες ) αλώνιζαν στον Νέο Κόσμο, ένας εξ αυτών που φόρεσε το καθολικό  ράσο, ο Ντε Λας Κάσας, υπέβαλε μια αναφορά προς τον βασιλιά της χώρας του, στην οποία διεκτραγωδούσε τη μαύρη τύχη των Ινδιάνων στα χέρια των ληστών συμπατριωτών του. Η αναφορά, μολονότι ο Ισπανός  βασιλιάς  ήταν το κεφάλι που βρομούσε, δημιούργησε θόρυβο.

Τότε, ένας θεολόγος, ο Φρανσίσκο Ντε Βιτόρια (Francisco De Vitoria), διατύπωσε τη θεωρία του «ιερού δικαιώματος της εκμετάλλευσης», της οποίας τα βασικά χαρακτηριστικά  τηρούνται και εφαρμόζονται αναλλοίωτα μέχρι σήμερα.

Η θεωρία θεμελιώνεται στα εξής βασικά αξιώματα:

Α) Η Θεία Πρόνοια δημιούργησε το σύμπαν και τον κόσμο μας . Άρα κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει όσους θέλουν να έχουν πρόσβαση στον πλούτο του κόσμου.

Β)Το Ευαγγέλιο διδάσκει «πορεύεσθε, διδάξατε τα έθνη». Άρα κανείς δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο κήρυγμα.

Αυτά τα δύο αξιώματα στηρίζουν «το δικαίωμα της εκμετάλλευσης». Από αυτά δε, προκύπτει ότι:

1) Αφού πρέπει όλοι να αγαπούν τον πλησίον τους, οι Ινδιάνοι οφείλουν να αγαπούν τους λευκούς και να μην αντιστέκονται.

2) Οφείλουν επίσης να υποτάσσονται στη βούληση των λευκών να κάνουν εμπόριο, να παίρνουν, να αρπάζουν, να οικειοποιούνται, χωρίς οι ντόπιοι να αντιστέκονται.⁽¹⁾

Αστεία θεωρία;   Κάθε άλλο!

Η θεωρία του θεολόγου Ντε Βιτόρια (το δικαίωμα εκμετάλλευσης, καθώς και το δικαίωμα προς άσκηση βίας) συνιστά τη βασική τεχνογνωσία προς θεμελίωση της αρπαγής που χρησιμοποιείται, με τις εκάστοτε αναγκαίες προσαρμογές, μέχρι σήμερα. Μάλιστα ενέπνευσε και μια σειρά θεολόγους που «διέπρεψαν» ως οικονομολόγοι, όπως και πολλούς σήμερα «διαπρεπείς» οικονομολόγους, που γελοιοποιούνται, ιδίως στα τηλεοπτικά «παράθυρα», ομιλούντες ως θεολόγοι.

Πολύ αργότερα, έτερο ιερατικό καλόπαιδο της καθολικής εκκλησίας, ο Ζ. Φολλιέ,  στα 1930, προσάρμοσε την εν λόγω θεωρία στις σύγχρονες, τότε, «ανάγκες» της άγριας εκμετάλλευσης: «Τα ανεπτυγμένα έθνη», υποστήριξε, «έχουν το ιερό δικαίωμα να αξιοποιούν  αυτεπαγγέλτως τους φυσικούς πόρους  που αγνοούν ή που περιφρονούν οι άγριοι λαοί, για το καλό της ανθρωπότητας… η αξιοποίηση  μπορεί να γίνει ειρηνικά ή και με τη βία.»⁽²⁾

Ας ακουστεί με όλο το μεγαλείο της κυνικότητας, η φρικτή προσαρμογή:

«Ο στρατιώτης (δηλ. η βία του ισχυρού) καλείται,

• όταν υπάρχει αναρχία (ανυπακοή προς τον ισχυρό). Η νομιμοποίηση της επέμβασης στηρίζεται στο καθήκον της «διεθνούς αγάπης»(!)
• όταν υπάρχει τυραννία (άρνηση, δηλαδή, υποταγής). Την επέμβαση, τότε, νομιμοποιεί  η «φιλανθρωπία»(!)
• όταν υπάρχει κίνδυνος να κολλήσουν αναρχία οι γειτονικοί λαοί. Τότε η επέμβαση «του στρατιώτη» δικαιολογείται από το «δικαίωμα άμυνας» που έχουν οι ιμπεριαλιστές εναντίον των λαών που τολμούν να αντιστέκονται». Εδώ την επέμβαση νομιμοποιεί η «εκπολιτιστική δράση»(!)⁽³⁾

Σε αυτή τη θεωρία στηρίζεται σύμπαν το οικοδόμημα της αρπαγής του πλούτου των λαών από μια δράκα ισχυρών κρατών, τα οποία με τη σειρά τους ελέγχονται πάντα από πανίσχυρα ιδιωτικά συμφέροντα.

Αυτό που συνέβαινε τότε, συμβαίνει και σήμερα.  Με τα ίδια σχεδόν θεολογικά επιχειρήματα προπαγανδίζουν την απάθεια,  το προσκύνημα, την ανοχή στη διαρπαγή, τη συναίνεση του λαού στην προδοσία των ηγετών του.

Αυτοί οι άρπαγες θα ήταν ανίσχυροι χωρίς «την Πέμπτη φάλαγγα», τους ημεδαπούς πολιτικούς και οικονομικούς «αβαβάδες».⁽⁴⁾ Απλό ξεφύλλισμα της ιστορίας το αποδεικνύει.

Ένας σημαντικός κλασσικός φιλόλογος και συγγραφέας, από εκείνους που δίδαξαν γράμματα και τον οποίο εκ συστήματος συκοφαντούν  (από τις σελίδες της «Καθημερινής», κάποιος  κ.  ΠαντελοΜπουκάλας), ο Σαράντος Ι. Καργάκος, έχει σημειώσει:

«…Κανείς δεν ξέρει τι του επιφυλάσσει το παρελθόν».⁽⁵⁾

Tο παρελθόν, ως δύναμη ζώσα είναι επικίνδυνη. Όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει και το μέλλον, αφού το παρόν είναι το εργαστήριο κατασκευής του εκάστοτε ιστορικού παρελθόντος. Επομένως, όποιος ελέγχει την ιστορία, ελέγχει τις πολιτικές εξελίξεις. Εξηγείται, λοιπόν, η εμμονή των ισχυρών να ελέγχουν την ιστορική γνώση, καθώς  και η συστηματική απαξίωση  του σπουδαιότερου των μαθημάτων.

H απελευθέρωση του ανθρώπου από το  μεσαιωνικό  μέλλον που του ετοιμάζουν, είναι σχεδόν αδύνατη χωρίς τον αγώνα για την απελευθέρωση του παρελθόντος του.

Στον αγώνα, λοιπόν, για την υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας από τα κοράκια, όπως αυτά, εν προκειμένω, εκπροσωπούνται από τον Όμιλο Λάτση, στον αγώνα για τη ματαίωση των άθλιων σχεδίων για την μετατροπή του Ελληνικού σε οίκο ανοχής και καζίνο, στον μεγάλο αγώνα για την υπεράσπιση του μεροκάματου, οφείλουμε να προσθέσουμε, ως άρρηκτα συνδεδεμένο, και τον αγώνα για την υπεράσπιση της ιστορίας μας .

Για να πολεμήσεις την οικονομική επιβουλή, πρέπει ταυτόχρονα να καταπολεμήσεις και την αντίστοιχη  πνευματική, την επινόηση που τη στηρίζει, το δηλητήριο  που νεκρώνει την κριτική ικανότητα των ανθρώπων. Κι αυτό το φαρμάκι δεν είναι παρά το θρησκευτικό ένδυμα, που καλύπτει πρόστυχα την ωμή επιθετικότητα των αρπακτικών. Για να αποδέχονται μουδιασμένος ο κόσμος τον  κανόνα της «ιερής» υποδούλωσης.

Αν παράλληλα με το πρώτο δεν καλλιεργηθεί και το δεύτερο, το στοιχείο, δηλαδή, της  γνώσης, τότε το φρόνημα κάμπτεται, η σάρκα κουράζεται, οι κινήσεις θυμίζουν πνιγόμενο σε κινούμενη λάσπη… Χωρίς το φρόνημα, ο αντιστεκόμενος παραδίνεται στο έλεος του κ.  Λάτση, εκλιπαρώντας τον για μια δίμηνη θεσούλα στους καμπινέδες της «εσωστρεφούς» πόλης  του.⁽⁶⁾

Ας μας επιτραπεί, τελειώνοντας, με αφορμή τον αγώνα για την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα του Ελληνικού, να υπενθυμίσουμε  τούτο:

«Για να σταματήσεις τον ιμπεριαλιστή, πρέπει μαζί  να γκρεμίσεις και τον θεό του».

 

1. 2. 3. ΖΑΚ ΑΡΝΩ, «Η αποικιοκρατία στο εδώλιο», Εταιρία Λογοτεχνικών Εκδόσεων (ΕΛΕ),1959

4. «Αβαβάς ή Αλαλάς. Στην αργκό των απατεώνων, ο Μπροστινός, ο Μπροστοβούβαλος, ο Αχυράνθρωπος.

5. Σαράντος Ι.  Καργάκος, « Η Μικρασιατική Εκστρατεία -Από το έπος στην τραγωδία»

6. Πόλη που ο κ. Λάτσης, σε σχέδιο του βαρόνου Νόρμαν Φόστερ, απειλεί να στήσει στο Ελληνικό, μόνο για κροίσους, αφού, κατ ‘ απαίτηση του τέταρτου μνημονίου,η δημόσια αυτή έκταση ξεπουλήθηκε αντί πινακίου φακής στη μαφία, με την ψοφοδεή συναίνεση ενός νεαρού αριστερού ανδρείκελου.

 

 

Η «αγέλη»

 Ιούνιος 22, 2016

Η «αγέλη»

 

Τι εστί καθηγητής Πανεπιστημίου;

Ο τίτλος που δίνει σε κάποιον την εξουσία να διδάσκει στην ανώτατη βαθμίδα της εκπαίδευσης. Συνήθως, η σχετική περί την απονομή του  τίτλου απόφαση της συγκλήτου δεν απονέμει ούτε τη σοβαρότητα ούτε, πολύ περισσότερο, την αναγκαία ευφυϊα.

Συχνά παρατηρείται συνωστισμός ανόητων στα Πανεπιστήμια της ημεδαπής, χωρίς να εξαιρούνται και τα αντίστοιχα της αλλοδαπής, στα οποία, συνήθως, «σπουδάζουν» τις επιστήμες των «αγορών» οι προνομιούχοι κανακάρηδες των εν ενεργεία καθηγητών, εις τρόπον ώστε, μόλις αφιππεύσουν, να  βρουν έτοιμη και ζεστή τη θέση και τον τίτλο και να την αρπάξουν, συμφώνως  προς  τους κανόνες της σκυταλοδρομίας, ή μάλλον προς εκείνους της  διαδοχής ιατρείου ή μανάβικου ή δικηγορικού γραφείου.

Στο  σημείο τούτο θα πρέπει να τεθεί το κρίσιμο ερώτημα:

Επιτρέπεται σε «Πανεπιστημιακούς», πλην των συλλόγων τους ή επιστημονικών ενώσεων, να είναι και μέλη αγέλης; Η απάντηση τυγχάνει αρνητική, καθώς αγέλη (από το ρήμα άγω) είναι το κοπάδι από ομοειδή ζώα, πλήθος ατόμων χωρίς πρωτοβουλία. Το μπουλούκι, ο όχλος.

Αδιανόητο καθηγητές πανεπιστημίων, των οποίων ο ρόλος είναι η προαγωγή της επιστήμης και η εμπέδωση της διδασκαλίας, να κοντοτρίβονται όπως τα μέλη μιας αγέλης βοοειδών, να συναντώνται,  «τυχαίως», σε ένα άθλιο σύμφυρμα, σε ένα μείγμα χωρίς προσωπικότητα, σε ένα λυπηρό ανακάτωμα δίχως τάξη και δίχως αναλογία.

Είναι κατάντημα πνευματικοί, υποτίθεται, άνθρωποι, να κουβαλούν, ως άγγαροι,⁽¹⁾ τις βουλές των ισχυρών και συνάμα, όχι πνευματικά, μα πολεμικά μηνύματα.

Να μεταμορφώνονται σε πνευματικούς αυγουλάδες, σε ματαιόδοξους, ανόητους Αβδηρίτες.⁽²⁾

Γιατί το «κείμενο» κάτωθεν του οποίου 132 «πανεπιστημιακοί»- «εκπαιδευτικοί» κρέμασαν τα ονοματεπώνυμά τους σαν άπλυτα εσώρουχα, δεν αποτελεί πνευματικό πόνημα, αλλά ακατανόητη και ανόητη  στρατιωτική διαταγή Επιτελείου Αποτυχημένων, σαν εκείνες τις  γελοίες διαταγές του «γυάλινου» αρχιστρατήγου Χατζανέστη μετά την κατάρρευση του Μετώπου της Μικράς Ασίας.⁽³⁾

Στο εν λόγω κείμενο απουσιάζουν οι τεκμηριωμένες θέσεις, οι στατιστικές, τα πορίσματα, τα  συμπεράσματα τα «βρεγμένα στο λάδι του λυχναριού».⁽⁴⁾ Απουσιάζουν οι επίσημες απόψεις των πανεπιστημίων, στα οποία «διδάσκουν» οι 132 μουστερήδες. Δεν υπάρχουν  πορίσματα, ούτε  καν αναφορές  σε αυτά, από τα οποία να προκύπτει  πως  είναι ορθότερο  να διδάσκονται τα αρχαία ελληνικά μόνο στο Λύκειο και μάλιστα με τον τρόπο που διδάσκονται τα κορακίστικα ή τα Σουαχίλι!

Στο εν λόγω κείμενο επιχειρείται από μέρους των 132 «καθηγητών»,  η αντίκρουση έξι «μύθων» και  ισάριθμων «πλανών», καθώς και των αντίστοιχων «ανυπόστατων» και «ευτράπελων» κειμένων, τα οποία ορισμένοι θρασείς εξ ημών, τολμήσαμε να υποστηρίξουμε, παρότι το δικαίωμα τούτο έχει αποστερηθεί διά βίου εις όποιον δεν διαθέτει  ειδικό πανεπιστημιακό τίτλο ή δεν διατελεί μέλος της αγέλης των Καθηγητών!

Ακούστε με πόση  αλαζονεία το διατυπώνουν:

«Επειδή τα κείμενα αυτά ( ενν. όσων τολμούν να διαφωνούν μαζί τους) περιλαμβάνουν ανυπόστατους ισχυρισμούς, που συχνά υπερβαίνουν τα όρια του ευτράπελου, ως μέλη της ακαδημαϊκής  κοινότητας (ενν. της αγέλης τους) στα γλωσσικά θέματα, οφείλουμε να ενημερώσουμε την κοινή γνώμη (ενν. τους καημένους τους  αδαείς) για την επιστημονική  αλήθεια….(ενν. που μόνο οι ίδιοι γνωρίζουν )…  Τα επιστημονικά ζητήματα έχουν εξεταστεί … και τα σχετικά πορίσματα έχουν διατυπωθεί με σαφήνεια (σ.σ. που, πότε, από ποιους, στο πλαίσιο ποιας μελέτης; Άγνωστο.)

Και τελειώνουν:

«Με βάση αυτά τα  πορίσματα, εκθέτουμε παρακάτω την αλήθεια (σ.σ. την οποία κατέχουν πάντα, εξ αποκαλύψεως ή με κληρονομικό δικαίωμα, οι ανόητοι), σε αντιδιαστολή προς διαδεδομένες πλάνες και μύθους γύρω από τη φύση της γλώσσας …με αφορμή  το φλέγον ζήτημα (σ.σ. γιατί τόση φλόγα άραγε;) της διδασκαλίας της νέας και αρχαίας ελληνικής γλώσσας στο γυμνάσιο».

Ας υπενθυμίσουμε στους κ.κ. «ελληνιστές» ότι οι πλάνες δεν διαδίδονται «γύρω από τη φύση της γλώσσας», αλλά «ως προς τη φύση της γλώσσας» ή «περί την φύσιν» ή «για τη φύση». Και εγκάρδια να ευχηθούμε: Καλή επάνοδο στα Άβδηρα! Και κάτι ακόμα: Κι εδώ ψηλά που φτάσατε δεν βλάπτει το διάβασμα.

Δεν ενοχλούν οι απόψεις των «κάτωθι υπογεγραμμένων», που έλεγαν οι παλιοί χωροφύλακες. Ακόμα και οι καθηγητές έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να υποστηρίζουν ανοησίες.

Εκείνο που βλάπτει είναι η κοπαδηδόν στοίχισή τους. Η  μπουλουκηδόν  προσυπογραφή. Η αγελαία κραυγή.

Ενοχλεί η κομπορρημοσύνη, η βλακώδης υποτίμηση των πολιτών που  ευαισθητοποιούνται  και αγωνιούν. Η παιδαριώδης περιφρόνηση προς τους ανθρώπους που σκέπτονται .

Τη σκέψη στη χαρίζει η φύση και η άσκηση, έλεγε ο Αριστοτέλης. Δεν στην απονέμει η Σύγκλητος ή το Δ.Σ κάποιου ιδρύματος.

Άθελά του ο γράφων θυμήθηκε τον μακαρίτη πατέρα του,  διευθυντή, κάποτε, της ανωτάτης εκπαίδευσης του υπουργείου παιδείας και συνεργάτη των  Νικ. Μπέρτου, Λουκή Ακρίτα και Ευ. Παπανούτσου. Μιλούσε για καθηγητές που είχαν γίνει και ακαδημαϊκοί : «…και βλάξ και ακαδημαϊκός…»

Τελειώνοντας, θα θέλαμε να συγχαρούμε τους ερίφηδες (σ.σ  η λέξη τουρκική, επελέγη καθώς ένας εξ αυτών, ονόματι  Καϊλή Χασάν, διδάσκων σε τουρκικό ίδρυμα, είναι ο πλέον αρμόδιος να μας μιλήσει για τα αρχαία ελληνικά!), για την προσπάθειά τους, τόσοι πολλοί, να μας τρομάξουν, όπως συνηθίζουν οι «πνευματικοί» παλικαράδες.

Θα τους απαντήσουμε με τη δροσιά ενός παλιού πικάντικου ανεκδότου:

Κάποτε ένας πανεπιστημιακός πήγε για μια δουλειά κάπου. Ελλείψει ξενοδοχείου, του κανόνισαν να μείνει στο σπίτι χυμώδους χήρας, η οποία του ρίχτηκε. Βράχος ο καθηγητής, την απέπεμψε. Το πρωί ο επιστήμων είδε ότι στο κοτέτσι της χήρας, αντί 10 κότες κι ένας κόκορας, υπήρχαν 10 κοκόρια και μια κότα. Κατηγόρησε τη χήρα ως συνυπαίτια της κακής κατάστασης της ελληνικής οικονομίας. Τότε η χήρα με χάρη του απάντησε:

«Αχ, μην στενοχωριέστε, μόνο ένας από τους κόκορες γαμάει. Οι υπόλοιποι είναι καθηγητές πανεπιστημίου!».

 

1. Άγγαροι (έφιπποι ταχυδρόμοι) μεταφ. οι εξυπηρετητές.

2. Αβδηρίτες: κάτοικοι των Αβδήρων, αρχαίας πόλης της δυτικής Θράκης, ονομαστοί για τη ματαιοδοξία και την ανοησία τους.

3. Χατζανέστης (και όχι Χατζηανέστης), ο τελευταίος αρχιστράτηγος της στρατιάς της Μικράς Ασίας. Εκτελέστηκε στον Γουδή με τους έξι.

4. Έτσι έλεγαν για τους λόγους του Αθηναίου ρήτορα Δημοσθένη, πως ήταν καλοδουλεμένοι κάτω από λυχνάρι.

 

 

Τα πρόσωπα του νερού

 Ιούνιος 20, 2016

Τα πρόσωπα του νερού

 

Τι είναι το νερό;

Νερό, νηρόν κατά τον μεσαίωνα, είναι το υγρό στοιχείο της Φύσης που σχηματίζει τις θάλασσες, τα ποτάμια, τις λίμνες, τις πηγές, τη βροχή, το χιόνι και το κλάμα των ανθρώπων.

Κάποτε ήταν επίθετο. Νεαρόν ύδωρ (φρέσκο νερό). Ύστερα, έφυγε το ουσιαστικό κι έμεινε, μοναδική στη γλώσσα μας, η ουσιαστική φρεσκάδα του επιθέτου. Νερό!

Ξέρουμε πως έχει ειδικό βάρος, πυκνότητα, φυσικές και χημικές ιδιότητες. Έχει όμως πρόσωπο; Συναισθήματα έχει το νερό; Κι ακόμα, η μια σταγόνα μοιάζει με την άλλη; Ισχύει, δηλαδή, το λεγόμενο : «..αυτοί μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό»;

Ως «καθ ύλην» αρμόδιος να δώσει απάντηση στα ερωτήματα,  ερωτήθηκε ο πρόεδρος της μεγαλύτερης εταιρίας αιχμαλώτισης του νερού, της  «Νεστλέ», κάποιος κος Πήτερ Μπράμπεκ (Peter Brabeck), o οποίος με θρασύτητα είκοσι τράγων και ειλικρίνεια καρχαρία, μας πληροφόρησε πως ούτε το νερό, βεβαίως, μα ούτε και οι «ιδιοκτήτες» του έχουν συναισθήματα, πλην της αγρίας χαράς τους, όταν ξεχειλίζει το πορτοφόλι τους.

Ο ίδιος δε, αφού υπεραμύνθηκε των μεταλλαγμένων προϊόντων, αποφάνθηκε : «Το νερό, όπως όλα τα διατροφικά αγαθά, πρέπει να έχει αγοραστική αξία», (την οποία, φυσικά, θα καθορίζουν κατά το δοκούν τα όμοια με την αφεντιά του τέρατα ).

Είπε, συνάμα, πως «η φύση δεν είναι καλή και πως είναι μέγα επίτευγμα η δυνατότητα αντίστασης στην κυριαρχία της»(!) Και τελείωσε με τούτο το μεταλλαγμένο «απόφθεγμα»:

«Το νερό δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα».

Αυτά μας απάντησε ο βρικόλακας. Και είναι λογικό. Το σφάλμα είναι δικό μας που απευθύνουμε σε αυτούς ερωτήματα. Είναι το ίδιο σαν να υποβάλλεις ερωτήματα για τη φύση του θανάτου σε ιδιοκτήτη μεγάλου γραφείου κηδειών εν ώρα αιχμής. Το πολύ να προθυμοποιηθεί να σε θάψει!

Στραφήκαμε, λοιπόν, στο υπέροχο βιβλίο του ομότιμου καθηγητή  υδρογεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, του Γεωργίου Κ. Στουρνάρα, με τίτλο: «ΝΕΡΟ» (εκδ. Τζιόλα).

Το πόνημα αυτό απαντά όχι μόνο στους ειδικούς, μα και στον καθέναν που αποζητά να ξεδιψάσει. Απαντά για τη σχέση ανθρώπου-νερού, ανθρώπου-φυσικού περιβάλλοντος, την αρχαιότερη και σπουδαιότερη σχέση, καθώς το νερό σημαδεύει την εμφάνιση της ζωής, την ανάπτυξή της, την εμφάνιση και άνοδο των κοινωνιών, τη συνεχιζόμενη ανάπτυξη του εμβίου κόσμου, σε συνδυασμό με την εξέλιξη του αβιοτικού περιβάλλοντος.

Στο βιβλίο αυτό διδάσκεσαι να κατανοείς. Μαθαίνεις. Έχεις την αίσθηση της δροσιάς, ανακαλύπτεις τη μοναδική του γεύση. Διαβάζοντάς το, ξεδιψάς. Όταν, στο τέλος, το κλείσεις, πάλι διψάς !

Ας ακούσουμε, όμως, κάτι παράξενο και ενδιαφέρον, όπως καταγράφεται στο προοίμιο του βιβλίου. Ο συγγραφέας το παραθέτει με  την ευαισθησία του λογοτέχνη και, συνάμα, με την επιφύλαξη του επιστήμονα.⁽¹⁾

Ήταν, λέει, η συγγραφή του βιβλίου του προς το τέλος της, όταν το μάτι του έπεσε σε μια έκδοση που τον ξάφνιασε. Ήταν το βιβλίο του Ιάπωνα επιστήμονα Μασάρου Εμότο (Masaru Emoto), στο οποίο προσπαθούσε αυτός να αποδείξει πως το νερό «..αισθάνεται, αντιδρά, αντανακλά ανθρώπινα συναισθήματα, εγγράφει πάνω του και μεταφέρει αόρατες ψυχικές ενέργειες, επικοινωνεί και εμφανίζει μια άλλη άγνωστη έως τώρα διάσταση. Συμπεριφέρεται, δηλαδή, σαν μια ζωντανή («έλλογη») οντότητα».⁽²⁾

Ο προβληματισμός του Ιάπωνα θεμελιώθηκε όταν απέδειξε ότι το χιόνι που πέφτει στη Γη εκατομμύρια χρόνια, αποτελείται από νιφάδες που καθεμιά τους έχει διαφορετικό σχήμα!

Έτσι, ο δρ. Εμότο άρχισε να παγώνει κρυστάλλους νερού και να τους φωτογραφίζει. Οι κρύσταλλοι αυτοί δεν μοιάζουν μεταξύ τους, όπως δεν μοιάζουν και τα πρόσωπα των ανθρώπων. Τα διαφορετικά πρόσωπα των κρυστάλλων -που τα ονόμασε «Τα πρόσωπα του Νερού»-, είχαν να κάνουν με τις καταστάσεις που υφίστατο το νερό. Άλλο πρόσωπο είχαν οι κρύσταλλοι του καθαρού νερού, άλλο του ρυπασμένου. Άλλο το πρόσωπο του νερού όταν δέχεται τη ζεστασιά των ανθρώπων κι άλλο εκείνου που γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης. Άλλο το πρόσωπο του ύδατος που μολύνθηκε κι άλλο εκείνου που πασχίζει να ξαναγυρίσει ελεύθερο στη θάλασσα!

Δεν έχει τόσο σημασία η επιστημονική επιβεβαίωση της θεωρίας του.

Σημασία έχει πως συνιστά την πρέπουσα απάντηση.

Όχι τόσο στο αρχικό μας ερώτημα, μα κυρίως στο θράσος των αρπακτικών.

Το νερό αντιστέκεται σθεναρά με όλα πλέον τα πρόσωπά του.

Κι εμείς, λοιπόν, από κοντά του με τα δικά μας ενωμένα πρόσωπα.  Σαν καταιγίδα, σαν βαθύς λυγμός.

Να φωνάξουμε κατάμουτρα σε αυτό το σκύβαλο της «Νεστλέ», μα και σε όσους τυχόν διανοηθούν να ξεπουλήσουν τη ζωή μας σε αυτόν ή στους ομοίους του.

Αυτό που φώναζαν οι διαδηλωτές στην πόλη Κοτσαμπάμπα (Cotchabamba) της Βολιβίας :

«El agua es nuestra… Carajo…».

Και σε ελεύθερη, για τις περιστάσεις, απόδοση :

«Το νερό είναι δικό μας… Μαλάκα…».

 

1. Γεώργιος κ. Στουρνάρας, «ΝΕΡΟ», Περιβαλλοντική Διάσταση και Διαδρομή, εκδ. ΤΖΙΟΛΑ

2. Masaru Emoto, «Το μυστικό μήνυμα του νερού», εκδ. Έσοπτρον