TO 1821 KAI Η ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 Μάρτιος 25, 2017

 TO 1821 KAI Η ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 «Νάφε και μέμνασο απιστείν», έλεγε στον καιρό του ο ποιητής Επίχαρμος. Στα νεώτερα ελληνικά «Να παραμένεις νηφάλιος και να θυμάσαι να δυσπιστείς».

Αυτή είναι η βάση της ιστορικής έρευνας. Αν επιχειρήσουμε έναν ορισμό θα λέγαμε πως ιστορία είναι η επιστημονική συλλογή, ταξινόμηση και παράθεση των ιστορικών γεγονότων που σημάδεψαν την ιστορική περίοδο. Επομένως ιστορία είναι η επιστημονική διήγηση γεγονότων και η παράθεση των αιτιών και των αποτελεσμάτων τους. Γεγονότα λοιπόν και όχι κρίσεις αποτελούν την ιστορία.

Η ιστορία είναι, ένας «πολυπρισματικός καθρέφτης». Δεν είναι ο ιδεατός σύντροφος, ο ιδανικός συνομιλητής. Η ιστορία παίζει μαζί μας κρυφτό, κάποτε παίζει πόλεμο!
Ιστορία λοιπόν χωρίς γεγονότα, δεν είναι ιστορία. Είναι απλώς η άποψη του ιστορικού για τα γεγονότα, πολλές φορές η αυθαιρεσία του. Κι άλλοτε η κατευθυνόμενη από ύποπτα κέντρα «άποψη» των εξουσιαστών την οποία ο ιστορικός , άλλοτε αθέλητα άλλοτε ηθελημένα σερβίρει στον αναγνώστη.

Έγραψε ένας αξιόλογος, κλασικός φιλόλογος και ιστορικός, από εκείνους που κάποτε μας δίδασκαν τα γράμματα, ο Σαράντος Καργάκος : «Η ιστορική έρευνα μοιάζει με αποστακτήρι όπου ο κάθε ιστορικός στύβει μέσα σ' αυτό τις πληγές και βγάζει το δικό του ποτό. Αν είναι ατζαμής το ποτό βγαίνει θολό. Αν, πάλι, είναι επιδέξιος νοθευτής το κάνει ζαλιστικό κι έτσι ο αναγνώστης μετά την μελέτη είναι τόσο ζαλισμένος που δεν μπορεί να ξεχωρίσει πρόσωπα και καταστάσεις».

Αν όμως μπαίνει στο ναό της ιστορίας με σεμνότητα και ευλάβεια, ακόμα και αν σφάλλεται, ο σεβασμός αυτός που είναι σεβασμός της ζωής, τον ψηλώνει στην συνείδηση των ανθρώπων. Ακόμα κι αν λαθεύει στην ιστορική του αλήθεια.

Η αφήγηση βεβαίως, δεν πρέπει να λησμονεί πως η ιστορία γράφεται από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο. Εξηγεί και δεν εξαγριώνει. Τοποθετεί δεν κατασκευάζει.

Μιλώντας για ακόμα και σφαγές και θανάτους, ο ιστορικός σέβεται τη ζωή και το δηλώνει. Και με όπλο την εντιμότητα και την κομψότητα της τέχνης του, μας μιλάει για εκείνο το αναγκαίο «πρέπει» που οφείλουμε να μη λησμονούμε. Για το αίμα που πρέπει να πάψει κάποτε να χύνεται. Για την δυστυχία που πρέπει κάποτε να εξαλειφθεί, όσο και αν ο πατέρας της επιστημονικής ιστορίας, ο Θουκυδίδης μας υπενθυμίζει : «Έως αν αυτή φύσης ανθρώπων ή», ότι δηλαδή όλα θα γίνονται έτσι, όσο η ανθρώπινη φύση θα εξακολουθεί να είναι αυτή που είναι.

Τότε γιατί γράφεται και ξαναγράφεται η ιστορία αφού όλα επαναλαμβάνονται και τίποτα δεν αλλάζει ;

Γράφεται για να μπορεί να διδάξει, πολιτική συνείδηση. Να μπορεί ο άνθρωπος να αποτελεί μέλος ενεργό και οργανικό της πόλης και όχι να είναι παθητικός δέκτης. Η πολιτική συμμετοχή διαμορφώνει την πολιτική συνείδηση και εκείνη με την σειρά της προσδιορίζει και το βαθμό της πολιτικής συμμετοχής.

Η ιστορία δεν εξωραΐζει αλλά και δεν αποδομεί, ούτε σπίλωνει εκείνους που αγωνίστηκαν πριν από εμάς για να δικαιολογηθεί η δική μας ολιγωρία και η φοβική μας ανευθυνότητα. Όσο εξαπατάς το παρελθόν, κάποιος θα κλέψει το δικό σου παρόν και το μέλλον.

Ας θυμόμαστε πως (και το λέει εμφατικά ο Σαράντος Καργάκος), «η ιστορία σε βοηθάει να βαδίζεις με άσκυφτο αλλά όχι άσκεφτο κεφάλι». Σου απαγορεύει να υποτάσεσαι.

Αυτός είναι ο λόγος που τα διάφορα οικονομικά και πολιτικά κέντρα εξουσίας καταργούν ή αφυδατώνουν την ιστορία.

Να γιατί καλλιεργείται η αμάθεια.

Ιδού ο λόγος που αυτοί οι επιτήδειοι κάνουν τους Έλληνες να νιώθουν ενοχή που αγαπούν την πατρίδα τους. Που αναγνωρίζουν και αγαπούν το έθνος τους αγαπώντας κι όλα τα έθνη. Που αρνούνται να προσκυνήσουν, παρά τα παραγγέλματα των προσκυνημένων.

Εκείνοι που κρατικοδίαιτοι οι ίδιοι καταριούνται το κράτος. Υπονομεύουν, ακόμα και μέσα στις σχολικές αίθουσες, την πατρίδα και την ιστορική υπερηφάνεια, εν ονόματι μιας υποκριτικής προοδευτικότητας.

Εκείνοι που προετοιμάζουν μεθοδικά τον λαό μας για έναν νέο ραγιαδισμό.

Να λοιπόν γιατί η ιστορία είναι πολύτιμο μάθημα.

Στα παιδιά της Β' Γυμνασίου χορηγείται με την έγκριση του Υπουργείου Παιδείας ένα άθλιο κατασκεύασμα που τιτλοφορείται «Μάθημα Νεοελληνικής Γλώσσας, Β' Γυμνασίου».

Στο βιβλίο αυτό, την επιμέλεια του οποίου ανέλαβαν οι φερόμενοι ως φιλόλογοι Παναγιώτης Εμμανουηλίδης και Έλλη Πετρίδου Εμμανουηλίδου και κάποια κυρία «γλωσσολόγος» Μαρία Γαβριηλίδου, έχει περιληφθεί και διδάσκεται στα παιδιά μας ένα προχειρογράφημα που το υπογράφει κάποια Χαρά Γιαννακοπούλου από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα 1999.

Αναφέρεται στην σχολική γιορτή για την 25η Μαρτίου του 1821, για την μεγάλη εθνική και κοινωνική μας επανάσταση.

Ακούστε ένα απόσπασμα:

«Τέλεια! Σήμερα στο μάθημα της μουσικής ήταν τέλεια! Γιατί από αύριο αρχίζουμε πρόβες για τη γιορτή της 25ης Μαρτίου. Θα κάνουμε πρόβες με τη χορωδία, θα χάνουμε μαθήματα! Έχουμε μια κάπως μικρή χορωδία στο σχολείο, καμιά τριανταριά άτομα και έχει πλάκα. Το ρεπερτόριο θα' ναι το συνηθισμένο : Ελεύθεροι Πολιορκημένοι και δώσ' του. Φέτος θα' χουμε και την Τζίνα με τ' ακορντεόν και μελοντικές και ξυλόφωνα. Θαυμάσια. Από τώρα ονειρεύομαι τις ώρες μαθημάτων που θα χαθούν στις πρόβες. Και η καλλιτεχνικού, η Βαφειώτη, μας λέει ότι θέλει μια ομάδα να σχεδιάσει κάτι σκηνικά και κάτι Κολοκοτρώνηδες και κάτι σημαίες και δάφνες. Μέσα! Υπολογίζω και άλλες χαμένες ώρες μαθημάτων.....»

«Ο κύριος Γυμνασιάρχης δίνει, ευτυχώς, τη συγκατάθεσή του, ελλείψει άλλων εθελοντών, κι έτσι, να' μαστε οι «Εθνικοί Μπογιατζήδες». Για ένα μήνα και βάλε θα χάνουμε περίπου τέσσερις έως έξι ώρες τη βδομάδα! Βέβαια, δε μας χαρίζουν Φιλολογία ή Μαθηματικά, αλλά μας παίρνουν απ' τα Θρησκευτικά, τις Γυμναστικές κι αυτά.....»

Πως μπορεί να αποκαλέσει κανείς αυτό το αθλιογράφημα; Τι άλλο θα μπορούσε να είναι παρά συμπυκνωμένη και επικίνδυνη ανοησία ; Τι μπορεί να περιμένει κανείς από ένα ανυπόληπτο πλέον Υπουργείο Παιδείας;

Η μικροποίηση του χθες, που συντελείται σκόπιμα, η αποδόμηση των θρύλων και των μύθων με τους οποίους ζεστάθηκαν οι ψυχές γενεών, γίνεται σκόπιμα. Η λεγόμενη αποδομητική ιστορική σχολή που ως ρόλο έχει τη μείωση της ιστορικής συνείδησης του λαού για το χατίρι της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης, κατασκευάστηκε σκόπιμα.

Στόχος η κατασυκοφάντηση και εν τέλει η εξάλειψη της εθνικής ιστορίας, της εθνικής λογοτεχνίας, του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού και η αντικατάστασή τους με κοσμοπολίτικα βλακώδη κατασκευάσματα που καταστρέφουν το μυαλό και την καρδιά των ανθρώπων και ιδίως των νέων.

Για να συντελεστεί αυτό πρέπει να ξηλωθούν οι ήρωες. Να μικρύνουν. Να γίνουν ίσοι με τους μικρόμυαλους και μικρόψυχους εκπροσώπους της αγέλης των δειλών που δυστυχώς εκπροσωπούνται κατά μεγάλο ποσοστό στην πολιτική εξουσία, στον πνευματικό κόσμο και στα Πανεπιστήμια.

Ο δεκαετής και πλέον μεγάλος αγώνας του 1821 περνάει στα ψιλά των σχολικών βιβλίων. Κάποιοι μάλιστα δεν τον αποκαλούν επανάσταση αλλά μεμονωμένο επεισόδιο στην ιστορία της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Κι όμως ένας έντιμος Τούρκος ιστορικός ο Δζεβζετ Μπέης στην πολύτομη ιστορία της οθωμανικής αυτοκρατορίας έντιμα την αποκαλεί «επανάσταση».

Ο Νίκος Καζαντζάκης μιλώντας το 1946 στο BBC είπε :

«Η πιο στοιχειώδης λογική αντιστάθηκε στην άγια ετούτη παραφροσύνη. Πως μια χούφτα ξαμάρτωτοι, πεινασμένοι, ανοργάνωτοι, μέσα σε μια Ευρώπη λυσσαλέα αντιδραστική, μπόρεσαν να σηκώσουν το κεφάλι και να ελπίσουν ελευθερία». Το ίδιο ακριβώς αναρωτήθηκε πολλά χρόνια νωρίτερα ο ίδιος ο πρωταγωνιστής της επανάστασης ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

Ήρωες του 1821 ήταν άνθρωποι με πάθη και με λάθη. Διέπραξαν σφάλματα ακόμα και βαρβαρότητες αλλά μέσα στο καμίνι του αγώνα απέδειξαν πως είχαν καρδιά και νου και κυρίως ανάγκη ελευθερίας. Ήξεραν να διευθύνουν τις μάχες. Εμείς απλά τους κρίνουμε και πολλές φορές τους αγνοούμε.

Κάποιοι εκπαιδεύτηκαν να διδάσκουν τις μάχες αυτές αλλά αδυνατούν να συμμετάσχουν και στην παραμικρή μάχη. Υποστηρίζουμε πολύ την θεωρία του πολιτικά εφικτού, θεωρία που αν εκείνοι οι ήρωες είχαν ενστερνιστεί, ακόμα θα κυμάτιζε στο ιερό αυτό έδαφος η ερυθρά ημισέληνος.

Αν εκείνοι με τα πάθη και τα λάθη τους δεν ήταν «παράφρονες», τώρα εμείς δεν θα μπορούσαμε, να υποστηρίζουμε τις ανοησίες μας.

Η δράση τους είναι οι πηγές της μνήμης, της αξιοπρέπειας και της ιστορικής έρευνας. Τα γεγονότα που οι ίδιοι με το αίμα και τη μπαρούτη τους δημιούργησαν, είναι η βάση της σύγχρονης ιστορίας μας. Γιατί όπως είπαμε ιστορία ίσον γεγονότα και όχι μόνο κρίσεις για τα γεγονότα όπως τις εκθέτουν διάφοροι πανεπιστημιακοί οι οποίοι, πολλές φορές, αμείβονται αδρά από ιδρύματα τύπου George Sorros.

«Ξεριζώστε, ξεριζώστε ανόητοι», φωνάζει ο Γάλλος ποιητής Zak Prever. Όσο όμως και αν ξεριζώσουν, όσο και αν αποδομήσουν, η Ιερή Δρύς έχει τεράστιες διαστάσεις και δεν πέφτει.

Δεν πεθαίνει το δέντρο ο ξυλοσχίστης πεθαίνει. Το υπογράφει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης γράφοντας:

«Ο συγχωρεμένος ο Βραγένης το έκοψε. Σαν το' κόψε δεν είδε χαΐρι και προκοπή. Αρρώστησε και σε λίγες μέρες πέθανε........ Το μεγάλο δέντρο ήταν στοιχειωμένο».
Ας μην ξεχνάμε όμως πως το μεγάλο δέντρο, όσο και αν οι ρίζες του φτάνουν βαθειά στα υπόγεια υδάτινα ρεύματα, πρέπει να ποτίζεται συχνά από γενιά σε γενιά. Όχι για την δική του μα για την δική μας ανάγκη και απαντοχή. Με το μόχθο του σώματος και του πνεύματός μας. Με τον σεβασμό στο παρελθόν και την σκιά του.

Έλληνας γίνομαι όταν σέβομαι την ιστορία μου. Όταν σέβομαι την ιστορία όλων των πατρίδων.

Έλληνας γίνεσαι από το αίμα. Όχι αυτό που ρέει στις φλέβες, όπως λέει ο φασιστικός λόγος, αλλά από εκείνο που χύνεται για την υπεράσπιση της πατρίδας. Για την υπεράσπιση ενός σπιτιού, ενός χωραφιού, ενός σχολείου, ενός τάφου. Άρα για την υπεράσπιση κάθε πατρίδας.

Τελειώνουμε με δύο αποσπάσματα από τα λόγια δύο σημαντικών ανθρώπων.

Το πρώτο: «Μία από τας λεπτοτέρας ψυχικάς και διανοητικάς ευγενείας ενός λαού είναι ο πόθος του, το ενδιαφέρον, η στοργή του προς την πατρώαν ιστορίαν.

Όπως είναι παμφιλτάτη και θελκτική κάθε κώχη, κάθε γωνία του πατρικού σπιτιού κι όπως πλημμυρίζει τον νούν φιλόστοργον ξύπνημα εις το αντίκρυσμα κάθε κειμηλίου, κάθε εγγράφου, κάθε προγονικής περγαμηνής ή επιστολής, έτσι μεγάλη, ιερά φίλτατη, αιωνίως αχόρταγος να ίδη και ερυνήση πλειότερα, από την περασμένην ζωή των πατέρων και προγόνων πρέπει να είναι η επιθυμία και η έρευνα εις την συνείδησιν ενός λαού δια την Ιστορίαν».

Το δεύτερο: «Οι πατέρες υμών, φίλη νεολαία, έζησαν εις εποχήν μεταβολών, έπραξαν έργα άξια διαδόσεως είς υμάς. Εγώ δε ως σύγχρονος των πατέρων σας, ανέλαβον εκουσίως έργον υπέρ τάς δυνάμεις μου, ανέλαβον να συγγράψω τάς πράξεις των, ουχί προς απόλαυσιν δόξης ιστορικού αλλά διά να μείνωσιν εις υμάς, φίλη νεολαία, διδάσκαλος και οδηγός του βίου σας και γίνετε μιμηταί και επάξιοι απόγονοι εκείνων, αφιερούντες εις την πατρίδα τον νουν και τον βραχίονα, ίνα καυχάσθε ως άλλοι Σπαρτιάται «Άμες δε γι' εσόμεθα πολλώ κάρρονες».

Το πρώτο ανήκει στον Γ. Χατζή μιας από τις πιο δυναμικές φυσιογνωμίες της Ηπείρου πριν και μετά την απελευθέρωση.

Το δεύτερο είναι του πυρπολητή Κωνσταντίνου Νικόδημου, λόγος προς τη νεολαία των ψαριανών 1862.

Να λοιπόν που η ιστορία είναι το πιο εξειδικευμένο επιστημονικό μάθημα εθνικής και πολιτικής αντίστασης.

Μάθημα πολύτιμο ετούτες τις τραχιές μέρες που η χώρα μας οδηγείται ξανά δέσμια σε μια νέα ολοκληρωτική και αντιδραστική εποχή, που μέσα της πάντως θα γεννηθεί το καινούργιο, όπως και τότε μέσα στο μουχλιασμένο τοπίο της συμμαχίας των ισχυρών, γεννήθηκε η Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση.

 

Ο Μέγας Αγράμματος

 Δεκέμβριος 16, 2017

Ο Μέγας Αγράμματος

 

Λένε πως ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον κόσμο με τρόπο άμεσο και έμμεσο. Κι αυτό είναι σωστό.
Η άμεση γνώση προϋποθέτει επαφή με τον υλικό κόσμο, ο οποίος πρέπει να είναι παρών.

Όταν όμως, τα πράγματα απουσιάζουν και δεν μπορούμε να τα δούμε ή να τα αγγίξουμε, τότε ενεργοποιείται η έμμεση επαφή, με άλλα λόγια η αφαίρεση, που είναι απαραίτητη προκειμένου ο άνθρωπος να αντιληφθεί αφηρημένα πράγματα.

Έτσι προχώρησε το ανθρώπινο είδος, με τη συνδρομή της εξέλιξης και η εξελικτική αυτή διδαχή ήταν από τους παράγοντες εκείνους που φαίνεται να διαφοροποίησαν τον άνθρωπο από τα λοιπά είδη, σπονδυλωτά και ασπόνδυλα.
Όσο αυτή η έμμεση γνώση αναπτύσσεται, τόσο αναπτύσσεται η φαντασία και το είδος μας εξανθρωπίζεται, καθώς το ζωικό μας μέρος δεν μπορεί να κατανοήσει κάτι που είναι απόν.

Αυτός ο τρόπος γνώσης του κόσμου, υλικού και πνευματικού, ονομάζεται συμβολικός, τα δε σύμβολα είναι τα όργανα με τα οποία οι άνθρωποι κατανοούσαν ή προσπαθούσαν να κατανοήσουν το περιβάλλον.

Τα σύμβολα ασκούν πάντα μια έντονη γοητεία. Με τα σύμβολα οι άνθρωποι απελευθερώνονται, ζουν, ερωτεύονται, πεθαίνουν. Γι’ αυτό είναι σεβαστά.
Πολύ περισσότερο τα σύμβολα μιας θυσίας. Ένα κρανίο εκτελεσμένου στην Κάνδανο, το παπούτσι του δολοφονημένου παιδιού στη Λωρίδα της Γάζας, το ρούχο του σκοτωμένου στρατιώτη στο Βελιγράδι, το μισοκαμένο Ιερό Ευαγγέλιο που σώθηκε μέσα στη γενική σφαγή των Καλαβρύτων!

Τι άλλο παρά να ασπαστείς αυτά τα Ιερά Σύμβολα. Με αυτά ο άνθρωπος έγινε Άνθρωπος, με αυτά κατανοεί τον Πόνο, άρα τον Κόσμο. Η άρνηση του ασπασμού σε καθιστά κτήνος, βάρβαρο, υβριστή, Αγράμματο.
Σε καθιστά γελοίο, όταν προκειμένου να αποφύγεις ν’ αποτίσεις τον σεβασμό, μεταμφιέζεις κουτοπόνηρα τη βλακεία που σε διακρίνει σε «προοδευτική» συνέπεια.

Ετούτα αποτυπώθηκαν στην καρδιά και στο χαρτί όταν με λύπη πληροφορηθήκαμε το ακόλουθο περιστατικό:
Ένας εκ των πλέον προβεβλημένων  υπουργών της Κυβέρνησης, που ταλαιπωρεί με τη σειρά της την Ελλάδα στα τέλη της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, ο κ.Πάνος Σκουρλέτης, έδωσε το παρών στο μνημόσυνο για τους Έλληνες που σφαγιάστηκαν στα Καλάβρυτα από τους Γερμανούς την 13η Δεκεμβρίου 1943.
Αυτός ο κύριος, όταν ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.Αμβρόσιος πήρε στα χέρια του το μισοκαμένο Ευαγγέλιο και τον κάλεσε να το ασπαστεί, εκείνος με μια κίνηση απώθησε το Ιερό Σύμβολο με τα χέρια του και αρνήθηκε.

Αρνήθηκε να ασπαστεί, όχι το θρησκευτικό φορτίο, στο οποίο δικαιούται να δυσπιστεί, αλλά το Μέγα Φορτίο της Θυσίας του Ανθρώπου που μαρτύρησε, την οποία συμβολίζει το Ιερό τούτο κειμήλιο.
Ο Μέγας Αγράμματος αρνήθηκε να πράξει το αυτονόητο..
Να επιτελέσει το ανθρώπινο καθήκον του να ασπαστεί την αιματηρή Ιστορία του τόπου του.

Ένας αξιόλογος φίλος, Κρητικός, μου διηγήθηκε προσφάτως το εξής συγκλονιστικό περιστατικό:
Πριν από καιρό μια ομάδα Τούρκων τουριστών ξεναγήθηκε από τον ίδιον στο ιστορικό μοναστήρι του Αρκαδίου. Ένας εξ αυτών, Τουρκοκρητικός άκουσε εμβρόντητος για τους Έλληνες που σφαγιάστηκαν επάνω στην Αγία Τράπεζα. Βγήκε συγκινημένος από το Ιερό, άναψε με κατάνυξη ένα κερί κι έμεινε ακίνητος ώρα πολλή!
Δεν ασπάστηκε το χριστιανικό φορτίο των συμβόλων.
Ένιωσε την ανάγκη να ασπαστεί ένα σύμβολο ηρωισμού και Θυσίας. Το σημαντικότερο επεισόδιο της Κρητικής επανάστασης, την Κορυφαία πράξη του απελευθερωτικού αγώνα των Κρητών.

Ασπάστηκε τον αγώνα και τη Θυσία των Ελλήνων που μαρτύρησαν από τον ομοεθνή του Μουσταφά Ναϊλή Πασά και τα στρατεύματά του στις 9 του Νοέμβρη 1866.

Αυτός ήταν ο Άνθρωπος!

 

 

 

 

 

 

 

«Ο Μαύρος Θάνατος»

 Νοεμβρίου 22, 2017

«Ο Μαύρος Θάνατος»

 

Οι Έλληνες ταξιδιώτες σε καραντίνα μέχρι τον Μάιο του 2018 στην Γερμανία!

H νεοναζιστική μαφία της Γερμανίας, ως εκπρόσωπος της διεθνούς τραπεζικής αλητείας έχοντας αναλάβει, για μια ακόμα φορά, εργολαβικώς την καταστροφή της χώρας μας, έκρινε ότι οι Έλληνες που επιχειρούν να εισέλθουν στη μεγάλη αυτή χώρα των Γότθων, έχουν προσβληθεί από βουβωνική πανώλη.

Σε καθεστώς εποπτείας οι Έλληνες. Φορτωμένοι με τα αναγκαία μνημόνια και τα κουδούνια, που υποχρεώνονταν να φορούν οι πανουκλιασμένοι, για να τους διακρίνουν οι υγιείς και να απομακρύνονται.

«Σε καθεστώς ειδικής εποπτείας» οι Έλληνες, που σε απλά ελληνικά σημαίνει «σε καθεστώς κατοχής».

Καραντίνα (quarantina), είναι ο αποκλεισμός, η απομόνωση. Όταν κάποιος τελεί υπό υγειονομική κάθαρση.⁽¹⁾

Είναι οι σαράντα ημέρες της απομόνωσης που για πρώτη φορά, το έτος 1348,  επιβλήθηκαν από την Βενετία, προς έλεγχο των ναυτικών, για την αντιμετώπιση του «Μαύρου Θανάτου», της φοβερής επιδημίας πανούκλας που αποδεκάτισε τότε την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική.⁽²⁾

Σε καραντίνα οι Έλληνες !

Γιατί προφανώς, είναι άρρωστοι. Έχουν δίκιο οι ναζιστές Γερμανοί.

Γιατί οι Έλληνες δεν έχουν ακόμα απαλλαγεί, παρά τα φαινόμενα, από την συνήθεια να αγωνίζονται να  διώξουν τους τυράννους τους.

Γιατί ακόμα υπάρχει ο κίνδυνος να θυμούνται. Να μην λησμονούν.

Την σοφία αυτή, που αφορά όλους τους  λαούς, επιβεβαιώνει ένας σύγχρονος  αιρετικός της Ψυχιατρικής,  ο Thomas Szasz:

«Ο ηλίθιος ούτε συγχωρεί ούτε λησμονεί. Ο αφελής και συγχωρεί αλλά και λησμονεί. Ο σοφός όμως, συγχωρεί αλλά δεν λησμονεί» (πρβλ Φαίδων Μαλιγκούδης «η Γκιαούρ Ισμίρ και ο συνωστισμός των γκιαούρηδων, Πόντος και Αριστερά, διαδίκτυο).

Σε καραντίνα οι Έλληνες. Ουδεμία ,όμως, διαμαρτυρία ή ένσταση από μέρους της ημετέρας αριστεροδεξιάς «κυβέρνησης».

Ούτε καν ο αρειμάνιος κ. Πολάκης; Αυτός ο νταής που τα βάζει με την, πεσμένη πλέον κάτω, σύζυγο του Τσοχατζόπουλου. Ούτε ο ηρωικός κ. Τσίπρας, ο 17ωρος ξιφομάχος;

Να γιατι!

Διότι οι τοκογλύφοι Γερμανοί, ουδέποτε σφάλλονται.

Πρώτον γιατί είναι Γερμανοί.

Δεύτερον γιατί μας το  διαβεβαιώνει η αγέλη των μηρυκαστικών πρωθυπουργών μας. Ο ανθός της πολιτικής αλητείας που μέχρι σήμερα ασελγεί επάνω μας.

Μας αξίζει η καραντίνα!

Αφού δεν υπήρξαμε, παρά ένας θλιβερός «λαϊσκος σλάβων» όπως μας απεκάλεσε ο πολύς Κάρολος Μάρξ, στα νιάτα του, επηρεασμένος από τον Φαλμεράγιερ.⁽³⁾

Αφού από την εποχή του Καρλομάγνου μας αποκαλούν χαρτοκλέφτες. Μάλιστα  ο βασιλιάς Γεώργιος ο Α’  ζήτησε και ονομάστηκε «roi des Helenes» (Βασιλιάς των Ελλήνων) και όχι «roi des Greques», γιατί «ανά τας Ευρώπας», η λέξη Grec ήταν συνώνυμη του χαρτοκλέφτη.⁽⁴⁾

Σε καραντίνα οι Έλληνες πολίτες, που επισκέπτονται την Γερμανία!

Για να προστατευτεί η καθαρότητα των σύγχρονων Βανδάλων (γερμανικό φύλο) από την πιθανή μετάδοση ενός βάκιλλου που συνήθως προκαλεί επιδημίες Αντίστασης.

Τώρα γίνεται κατανοητό στο μυαλό και του πλέον ηλιθίου πως η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε γκέτο πανουκλιασμένων, σε φυλακή ασθενών.

Σε κάτεργο, εντός του οποίου οι άνθρωποι οφείλουν να λησμονήσουν την παιδεία, τις παραδόσεις, την θρησκεία, τα παραμύθια της μάνας τους, τη φωνή του πατέρα. Στα έγκατα αυτής της φυλακής οφείλουν να μετατραπούν σε δούλους. Και γρήγορα!

Η να ψοφήσουν!

Από τον «Μαύρο Θάνατο». Την πανούκλα που οι αδίστακτοι κερδοσκόποι εξαπέλυσαν επάνω τους.

Με τα όργανά τους. Τους ίδιους πάντοτε πρόθυμους!

Το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό της χώρας.

Τα «πανεπιστημιακά» σαπρόφυτα.

Τους εκπροσώπους των ΜΜΕ.

Τους «πνευματικούς» μας παλληκαράδες.

Με τους ψύλλους των ποντικών τους.⁽⁵⁾

 

1. Τεγόπουλος-Φυτράκης, Ελλ. Λεξικό 1995

2. Ελευθεροτυπία «Ιστορικά, πανούκλα, ο Μαύρος Θάνατος»

3. Π. Κονδύλης «Η Ελλάς, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα»

4. Ελευθεροτυπία «Ιστορικά» Γεώργιος ο Α’»

5. Ως γνωστόν η πανούκλα μεταδίδεται από τους ψύλλους των ποντικών.

 

 

 

Η 20η Οικουμενική Σύνοδος

 Απρίλιος 14, 2017

Η 20η  Οικουμενική Σύνοδος

 

Την 2 Απριλίου του σωτηρίου έτους 2017 μ.χ., έληξε επιτυχώς η 20η Οικουμενική Σύνοδος της «εκκλησίας» του γηραιού ΚΚΕ.

Οι Οικουμενικές Σύνοδοι τυγχάνουν ταυτόσημες με τα συνέδρια, καθώς συγκροτούν τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο χειραγώγησης της σκέψης, τόσο σε θρησκευτικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο.

Το θρησκευτικό είδος σκέψης δεν απέχει από το πολιτικό, μολονότι παριστάνουν πως διαφωνούν. Αν δεν ταυτίζονται, αποτελούν πάντως τις δύο όψεις ενός και του αυτού νομίσματος.

Συνεπώς, τόσο,  οι «Οικουμενικοί Σύνοδοι» των κομμάτων όσο και τα «Συνέδρια» της εκκλησίας φέρουν, ενδεικτικά, τα εξής κοινά χαρακτηριστικά:

1.     Αμφότερα συνιστούν κορυφαίες πράξεις μαζικού τύπου σκέψης που δεσμεύουν τόσο τα κομματικά στελέχη, μέλη και οπαδούς, όσο και το χριστεπώνυμο πλήρωμα.

2.     Και στις δύο περιπτώσεις, η αλήθεια δεν είναι το αποτέλεσμα κοπιαστικής λογικής επεξεργασίας ενός μέσου κοινωνικώς μορφωμένου μυαλού, αλλά η «αντί αληθείας» λαμβανομένη ανοησία. Κάτι σαν το «δεδικασμένο» στις δικαστικές αποφάσεις, όπου μια ενδεχομένως βλακώδης τελεσίδικη κρίση κάποιων μεταμφιεσμένων σε δικαστές, αντικαθιστά την αλήθεια και γίνεται η ταφόπλακά της.

3.     Τόσο σε θεολογικό όσο και σε κομματικό επίπεδο, τα αποτελέσματα – πορίσματα των «Συνόδων» και «Συνεδρίων» περιβάλλονται τον θεϊκό μανδύα και το πλήθος των πιστών αμφοτέρων των «Σχηματισμών», αποκτά αυτομάτως την ιερή υποχρέωση, όχι απλώς να μην διαφωνεί αλλά να κηρύττει «ανά τα έθνη» ακόμα και κουταμάρες.

4.     Και στις δύο περιπτώσεις, η σημερινή αλήθεια είναι το αυριανό ψεύδος, και ο σημερινός ευλαβής ή ήρωας είναι ο αυριανός «αμαρτωλός» ή «προδότης».

5.     Το Κόμμα και η Εκκλησία έχουν πάντα δίκιο, έχουν πλήρες και αποκλειστικό δικαίωμα κυριότητας στην αλήθεια, την οποία κατέχουν, προφανώς, εξ’ αποκαλύψεως από τους οικείους Προφήτες, άλλως ένεκα δωρεάς ανέκκλητης και σε κάθε περίπτωση με τα προσόντα της τακτικής, ή της έκτακτης χρησικτησίας. Επομένως ο ορθός Λόγος δεν είναι δικαίωμα και υποχρέωση του κάθε ανθρώπου, αλλά τσιφλίκι του εκκλησιαστικού Κόμματος ή της κομματικής Εκκλησίας.

6.     Τόσο η Εκκλησία όσο και το Κόμμα διαθέτουν και διακινούν το δικό τους «Σύμβολο Πίστεως». Η αμοιβαία αντικατάσταση, όμως, κάποιων κρίσιμων λέξεων, καθιστά και τα δύο «Ιερά Κείμενα» παραδόξως ταυτόσημα. Έτσι εξηγείται το γεγονός πως η Εκκλησία απαιτεί κομματική πειθαρχία και το Κόμμα εκκλησιαστική υποταγή.

Προς απόδειξη των ανωτέρω παραθέτουμε κάποιες σημαντικές Συνόδους - Συνέδρια και τα πορίσματά τους:

1^η Οικουμενική Σύνοδος – Καταδίκη Αρείου

2^η Οικουμενική Σύνοδος – Καταδίκη Αρείου και Μακεδονίου

3^η Οικουμενική Σύνοδος – Καταδίκη Νεστορίου

4^η Οικουμενική Σύνοδος – Καταδίκη Μονοφυσιτισμού

5^η Οικουμενική Σύνοδος – Καταδίκη Ωριγενισμού

6^η Οικουμενική Σύνοδος – Καταδίκη Μονοθελητισμού

7^η Οικουμενική Σύνοδος – Καταδίκη σχηματοποίησης της Αγίας Τριάδας

8^η Οικουμενική Σύνοδος – Καταδίκη του Φιλιόκβε (Filioque)

9^η Οικουμενική Σύνοδος – Καταδίκη του Βαρλαάμ του Καλαβρού

.

.

.

20^η «Οικουμενική Σύνοδος» ΚΚΕ – Καταδίκη του Εθνικού Νομίσματος και επιμονή στο ευρώ.

Και ιδού το «άγιο» πόρισμα του 20^ου Συνεδρίου (της Οικουμενικής Συνόδου) του ΚΚΕ:

«Η καπιταλιστική Ελλάδα με εθνικό νόμισμα, δεν συνιστά λύση προς όφελος του λαού. Όσες πολιτικές δυνάμεις προβάλλουν έναν τέτοιο στόχο, ως λύση ή ως ενδιάμεσο στόχο ριζικών αλλαγών, παίζουν αντικειμενικά το παιχνίδι τμημάτων του κεφαλαίου».

Επομένως, κατ’ αντιδιαστολήν, κατά τον κ. Δ. Κουτσούμπα, η παραμονή στο ευρώ συνιστά πράξη σχεδόν επαναστατική.

Ευλόγησον Δέσποτα!

 

Αμαρτίες γονέων…

 Φεβρουάριος 8, 2017

Αμαρτίες γονέων…

 

Κληρονομικότητα είναι η μεταβίβαση των χαρακτήρων ενός ατόμου στις επόμενες γενεές.

Το παιδί λαμβάνει από τους γονείς, τους παππούδες, αλλά και τους απώτερους προγόνους. Μάλιστα δε τα προγενέστερα χαρακτηριστικά κληρονομούνται όχι μόνο σε ατομικό, αλλά και σε συλλογικό επίπεδο. Το γεγονός ότι ζούμε αποδεικνύει ότι έλκουμε την καταγωγή μας από όντα που έζησαν σε παλαιότατους αιώνες, όχι κατ’ ανάγκην ανθρώπινα.

Μεγάλα ερωτήματα ταλάνισαν ανά τους αιώνες τα σοφά (και συνήθως φαλακρά) κρανία αρχαίων και νεώτερων διανοητών, ιδεαλιστών ή μαρξιστών, ψηλών ή κοντών, λεπτών ή παχιών, ευφυών ή ηλιθίων. Ερωτήματα, τα οποία ανεπαρκώς απαντήθηκαν, παρά την δαπανηθείσα, ανά τους αιώνες, φαιά ουσία.

Το μόνο κέρδος, όχι ευκαταφρόνητο, είναι ο συνεχής πολλαπλασιασμός των αναπάντητων ερωτημάτων. Ιδού μερικά:

• Ποιό παρελθόν μας εμποδίζει να σκεφτόμαστε σωστά και, αντί να ενεργούμε προς το συμφέρον μας, πεθαίνουμε για να χοντραίνουν τα αφεντικά μας;
• Γιατί επιτρέπουμε να υπάρχουν αφεντικά, ενώ είναι γνωστό πως εκείνοι δεν υπάρχουν χωρίς εμάς (και τη βλακεία μας), ενώ εμείς μπορούμε μια χαρά να ζήσουμε χωρίς αυτούς;
• Ποια κληρονομικότητα μας σέρνει κι εκλέγουμε ή ανεχόμαστε να μας κυβερνούν απατεώνες του κοινού ποινικού δικαίου, τους οποίους, μάλιστα, αποκαλούμε και εθνάρχες;
• Ποιό κληροδότημα μας υποχρεώνει να ανεχόμαστε να διδάσκουν στα πανεπιστήμιά μας οι αγέλες των αγραμμάτων;
• Ποιά «σιδηρά διαθήκη» μας αναγκάζει να αναγνωρίζουμε ως πνευματικούς μας οδηγούς, ανθρώπους εμπαθείς, υποκριτές και δειλούς, υπηρέτες τυραννικών καθεστώτων, πάντα χωμένους «στα πράγματα», γόνους εφοπλιστών, νομπελίστες, πρεσβευτές του Μεταξά, προέδρους επιτροπών εκβιασμών για τη χορήγηση φιλεύσπλαχνων βραβείων;
• Ποιά διάταξη μας επιβάλλει να δίνουμε τον τίτλο του προοδευτικού στον κάθε αληταρά, απλώς και μόνο γιατί είναι ή υπήρξε μέλος  αριστερού κόμματος;
• Ποιός όρος μας καθιστά ανήμπορους και δεν στέλνουμε στον «γεροδιάολο» κάτι απίθανους άσχημους με μουστάκι, οι οποίοι, αφού εξευτελίστηκαν ως μέλη ενός ιδρύματος κάποιου εφοπλιστή και ως επισκέπτες «καθηγητές» σε κάποιο τουρκικό «πανεπιστήμιο», βυσσοδομούν πλέον κατά της ψυχής των παιδιών μας, ως υπουργοί  καταστροφής της παιδείας μιας «αριστερής» κατοχικής κυβέρνησης;
• Ποιά προγονική κατάρα μας καταδίκασε, παρά τις σπουδές μας, να είμαστε πιο αναλφάβητοι από τους καημένους τους παππούδες μας κι ανεχόμαστε, αντί τα παιδιά μας να διδάσκονται τους «Βίους παραλλήλους» του Πλουτάρχου, να «διδάσκονται» τους «βίους των τρανσέξουαλ και των γκέι», επειδή ο άθλιος «αριστερός» υπουργός το υποσχέθηκε, προφανώς, στην «Διεθνή του Πρωκτού»;
• Ποια αρχαία συνθήκη μας δεσμεύει και συναινούμε να μας δικάζουν ενίοτε «πιασμένοι» ή ηλίθιοι που, μεταμφιεσμένοι σε δικαστές, τρομοκρατούν ή γελοιοποιούνται;
• Υπάρχει κάποιος «προπάτωρ λόγος» που μας τιμώρησε να μπερδεύουμε την σκέψη με τα κόπρανα;

Ουδείς μέχρι σήμερα είχε δώσει πειστική απάντηση. Μέχρι που….

«…Ανακαλύφτηκε στην κεντρική Κίνα σπάνιο απολίθωμα ενός μικροσκοπικού θαλασσίου πλάσματος, άγνωστου μέχρι σήμερα, που μοιάζει με σάκο, και ανήκε στην κατηγορία των δευτεροστομίων, στην οποία περιλαμβάνονται και τα σπονδυλωτά. Είναι ο Πατριάρχης όλων των ζώων, συνεπώς ο απώτερος πρόγονος του ανθρώπου. Ο παππούς μας αυτός, που έλαβε το όνομα “sakkorhxtus”, είχε σώμα συμμετρικό και λεπτό δέρμα, και έζησε πριν από 540 εκατομμύρια χρόνια, δεν είχε δε καθόλου μυαλό. Είχε όμως ένα τεράστιο στόμα από όπου έμπαζε την τροφή και, παραδόξως, έβγαζε τα κόπρανά του. Με άλλα λόγια το στόμα του ήταν ταυτόχρονα και πρωκτός….»

Να, επιτέλους, η απάντηση στα αιώνια ερωτήματα! Να η αιτία της κακοδαιμονίας μας:

O “sakkorhxtus”!

Από τον αγαπητό μας πρόγονο κληρονομήσαμε το συμμετρικό σώμα και το λεπτό δέρμα. Ακόμα κληρονομήσαμε την έλλειψη μυαλού, που μας χαρακτηρίζει από την εμφάνισή μας στον μάταιο τούτο κόσμο.

Η μεγαλύτερη, όμως, προσφορά του προπάππου μας είναι ότι μας χάρισε τη σπάνια ικανότητα να ταυτίζουμε τις σκέψεις μας με τα σκατά…! (αρχ.Ο σκώρ, γεν. του σκατός).

Να θεωρούμε ταυτόσημη την πνευματική τροφή με τα περιττώματα.

Να αξιολογούμε την στοματική κοιλότητα που μέσα της σχηματίζεται ο Λόγος, ως μέγεθος ισοδύναμο με το παχύ έντερο!

Στο διάβα του χρόνου η Φύση διαχώρισε το στόμα από τον πρωκτό. Δεν μπόρεσε, όμως, να θεραπεύσει τη σύγχυση που σοβεί μέχρι σήμερα.

Δεν φταίει, λοιπόν, ο άνθρωπος αν στο κεφάλι του έχει κόπρανα ούτε αν από πίσω του εξέρχονται «σοφίες».

Φταίει ο Sakkorhxtus, ο Μέγας Πρόγονός μας!  Αμαρτίες προγόνων…!

Υ.Γ Ο ίδιος θα ευθύνεται και για το γεγονός ότι ο κυρίαρχος λαός θα αντικαταστήσει, ενδεχομένως, τον κ. Αλέξη Τσίπρα, με τον ομοίως αποτυχημένο κ. Κυριάκο (ή Κούλη) Μητσοτάκη.

 

 

Για τον δάσκαλο

 Ιανουάριος 30, 2017

Για τον δάσκαλο

 

Κακό πράγμα η αμορφωσιά, ιδίως εκείνη της εξουσίας.

Κι όμως υπάρχουν χειρότεροι από τους αμόρφωτους: Εκείνοι που χρειάστηκαν μεγάλες σπουδές σε κολλέγια και σε ξένα πανεπιστήμια,  προκειμένου να παραμείνουν αμόρφωτοι. Αρκεί μια ματιά στους γόνους των «αγίων» οικογενειών που μας κυβερνούν.

H παιδεία δεν ταυτίζεται με την εκπαίδευση, παρά το γεγονός ότι η σωστή εκπαίδευση οδηγεί στην παιδεία, που είναι η διαπαιδαγώγηση προς την αρετή, την  ικανότητα, δηλαδή να σκέφτεσαι, να συμμορφώνεσαι προς τους κανόνες του ορθού λόγου και να υπερασπίζεσαι τις επιταγές της ηθικής. Εννοείται, της ηθικής από τη ζώνη και πάνω κι όχι το αντίθετο. Επομένως, βασικό στοιχείο της παιδείας είναι η ανάπτυξη της ικανότητας  του ανθρώπου να αντιστέκεται. Γι αυτό η εκάστοτε άρχουσα τάξη φροντίζει να υπονομεύει « την αρμόζουσα παίδευση κι αγωγή» (Κ. Καβάφης).

Απόδειξη της διαφοράς ανάμεσα στην παιδεία και την εκπαίδευση, είναι το γεγονός ότι σε εκπαίδευση υποβάλλονται και τα ζώα, (αυτονόητον ότι δεν εννοούνται τα ανθρώπινα  τοιαύτα).

Αντίσταση, λοιπόν, σε κάθε μορφή εξουσίας, με όποιο παρένδυμα κι αν εμφανίζεται του λόγου της.  Αντίσταση στον φασισμό, στην γριά απολυταρχία, με όποιο φκιασίδι εμετικό κι αν λικνίζεται . Αντίσταση στην κλεπτοκρατική δημοκρατία « δυτικού τύπου» που .ήταν πάντα μια κομψή δικτατορία, μια  ξετσίπωτη καθώς πρέπει τυραννία.

Αντίσταση στις επιλογές οποιουδήποτε αντιδραστικού ή προοδευτικού, δεξιού ή αριστερού υπηρέτη, που στηρίζει κατακτητές ή ανέχεται ψευδόμενος τη συστηματική διάλυση της πατρίδας.

Αντίσταση στους θρασείς αλλά και στους φοβισμένους ,γιατί όμοια τυραννούν, γιατί κι ο φόβος είναι μορφή τυραννίας, από τις χειρότερες. Ας μη λησμονούμε πως πίσω από κάθε άσχημη κατάσταση, κρύβεται ο άσχημος άνθρωπος.

Έλεγε Ιγνάσιο  Σιλόνε (ψευδώνυμο του Ιταλού συγγραφέα και πολιτικού  Σεκόνδο Τρανκουίλι 1900-1978): «Η αταξία και ο φόβος είναι για τον φασισμό ο,τι το νερό για το φυτό». Στον φασισμό, δεξιό η «αριστερό», συντηρητικό ή «προοδευτικό», κεφαλαιοκρατικό ή « κομμουνιστικό»,  ο φόβος υφέρπει. Αυτός  προάγει την υποταγή, γιατί  στην παγερή επικράτειά του, οι πολίτες, κυρίως, οι νέοι δεν έχουν δίπλα τους τούς αγωγούς της παιδείας που τους διδάσκουν,  αλλά τους προαγωγούς που τους αποκτηνώνουν.

Αντίσταση  σε εκείνους τους πνευματικούς τενεκέδες που διαλαλούν πως όλα « βαίνουν καλώς» κι αρνούνται, λένε, τις «συνωμοσιολογίες», συμμετέχοντας οι ίδιοι βεβαίως, ηθελημένα ή αθέλητα, στη συνωμοσία της σιωπής.

Αντίσταση και στους υποκριτές λογοτέχνες που λένε αυτάρεσκα  πως στους  δύσκολους καιρούς,  μιλούν με το έργο τους. Τους έχει αποστομώσει ο Μέγας Αισχύλος που στον τάφο του δεν ζήτησε να γραφούν τα ποιητικά του επιτεύγματα, αλλά μόνο το γεγονός ότι ήταν Μαραθωνομάχος.

Μόνο η παιδεία σε λυτρώνει από τον φόβο και σου μαθαίνει την αντίσταση.

Κορυφαίο, λοιπόν, η παιδεία. Κανένας λαός δεν χάθηκε γιατί απώλεσε το μεροκάματο, όσο αναγκαίο κι αν είναι, όσο επιβεβλημένος κι αν είναι ο αγώνας για  την προστασία του. Οι λαοί χάνονται όταν χάνουν την ποίησή τους, δηλαδή τις παραδόσεις και την παιδεία τους, κοντολογίς την ψυχή τους.

Κορυφαίο ζήτημα και ζητούμενο η παιδεία. Κορυφαίος κι ο δάσκαλος! Ας θυμηθούμε  πως το διατυπώνει ο Δημήτρης Λιαντίνης («Τα Ελληνικά» κεφ, ίδε ο δάσκαλος»), ο θάνατος του οποίου, δυστυχώς, δεν μας αφύπνισε:

«Εν αρχή ην  ο δάσκαλος. Μη ο δάσκαλος η φύση θα ήταν, δεν θα ήταν όμως οι κοινωνίες. Θα υπήρχε ο χρόνος αλλά δεν θα υπήρχε η ιστορία. Και στο βασίλειο των ζωντανών ήχων ,θα άκουγε κανείς την κραυγή, τα χουγιαχτά, τα συνθήματα .Δεν θα άκουγε όμως ούτε θα έβλεπε τη φωνή, τα γράμματα της γραφής, τις συμφωνίες και τους χορούς.

Γιατί απλά ο δάσκαλος μεταμορφώνει τον εγκέφαλο του ζώου σε νου του ανθρώπου. Αυτός κατορθώνει ώστε η ματιά μας να μην  μένει βλέμμα βοδιού αλλά να γίνεται βιβλίο ανοιχτό να το διαβάζεις. Επεξεργάζεται το πετσί της κεφαλής μας και δημιουργεί πρόσωπο. Η δουλειά του δασκάλου είναι ο αθέρας της βυρσοδεψίας και στο τέλος- τέλος ο δάσκαλος θωπεύει και μαλάζει το σώμα και την ψυχή μας, ώστε από τη στέρησή μας αποστάζεται το κλάμα, και από την πλησμονή κορφολογιέται το γέλιο μας».

Ετούτες εδώ οι λίγες αράδες γεννήθηκαν στην ψυχή μου, με το άκουσμα του θανάτου ενος παλιού καθηγητή μου.

Λένε πως όταν πεθάνουν οι γονείς και οι δάσκαλοί σου, έρχεσαι πλέον πιο κοντά στον θάνατο.

Εγώ δεν ξέρω, μα μόλις άκουσα πως έφυγε πια  για το μεγάλο στερνό του ταξίδι, ένιωσα ξαφνικά αναλφάβητος.

 

 

Τα σκυλιά του Φοντάκο

 Ιανουάριος 17, 2017

Τα σκυλιά του Φοντάκο

 

Στη Βενετία, συγκεκριμένα στην περιοχή του Αγίου Βαρθολομαίου, υπάρχει ένα κατάλυμα, η περίφημη «Αποθήκη των Γερμανών» (Fondaco dei Tedeschi). Για το κατάλυμα αυτό γίνεται αναφορά στο βιβλίο του Γάλλου συγγραφέα Μισέλ Μολά ντι Ζουρντέν (Michel Mollat du Zourdin). Η «Αποθήκη» αυτή ήταν το κατάλυμα των εμπόρων που έφθαναν για ν’ αγοράσουν και να πουλήσουν στην υγροτάτη «Γαληνοτάτη Δημοκρατία» της Βενετίας, κυρίως από τη Γερμανική ενδοχώρα.

Το μέρος αυτό επισκέφθηκε ένας μοναχός, ο Φέλιξ Φάμπερ (Felix Faber), το σωτήριον έτος 1483, καθώς πήγαινε προσκυνητής στα Ιεροσόλυμα και αφού κατέλυσε στο Φοντάκο, αποτύπωσε στις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις το ακόλουθο αξιοπερίεργο. Στο κατάλυμα υπήρχε ένα σκυλί που στη συμπεριφορά του είχε την εξής ιδιαιτερότητα: υποδεχόταν με χαρά, κουνώντας την ουρά του, τους επισκέπτες ή τους προσκυνητές που μιλούσαν γερμανικά, ενώ αντίθετα αγριεμένο έδειχνε τα δόντια του προς εκείνους που μιλούσαν ιταλικά ή ελληνικά.⁽¹⁾

Τότε στο Φοντάκο είχε καταγραφεί μόνο ένα τέτοιο σκυλί. Σήμερα, πολλά σκυλιά δείχνουν αγριεμένα τα δόντια τους προς τον καθένα που επιμένει σ’ αυτή τη χώρα να ομιλεί και να σέβεται τα ελληνικά. Αγριόσκυλα δαγκώνουν εκείνους που επιμένουν να προστατεύουν τούτη την όμορφη γλώσσα, που εδώ και χιλιάδες χρόνια μιλήθηκε και συνεχίζει ν’ αναγεννιέται και να μιλιέται ακούραστα και ακατάπαυστα, σ’ αυτή τη δύσκολη και σκληρή πατρίδα. Κοπρόσκυλα δαγκώνουν εκείνους που επιμένουν να πιστεύουν πως η γλώσσα μας δεν κατέβηκε με το ασανσέρ της Ιστορίας από τα υψίπεδα του Κουργκάν,⁽²⁾ όπως ισχυρίζονται οι απολογητές της θεωρίας του Ινδοευρωπαϊσμού, αλλά δημιουργήθηκε από αυτόχθονες ανεξάρτητα από το αίμα που κυλούσε στις φλέβες τους.

Δαγκώνουν εκείνους που συνεχίζουν να σέβονται την πατρίδα τους σε πείσμα των «Αλβανοφρόνων», «Τουρκοφρόνων», «Μπουταροφρόνων» (ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, ντε!) και βλακοφρόνων που έχουν καταλάβει, όπως οι επίγονοι του Τζένγκις Χαν, τις έδρες των ελληνικών Πανεπιστημίων.

Σήμερα, 16/01/2017 συμπληρώνονται 5 μέρες και 35 χρόνια από τη θέσπιση του μονοτονικού. Πράγματι, την 11/01/1982 επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου και Υπουργού «Παιδείας» Βερυβάκη, αποφασίστηκε και επιβλήθηκε πραξικοπηματικά το μονοτονικό σύστημα. Πιο συγκεκριμένα, μια «ασέληνη νύχτα» στις 12 (ώρα κατά την οποία κυκλοφορούν οι βρυκόλακες και οι κακοποιοί) με τη μέθοδο της προσκολλήσεως σε άσχετο νομοσχέδιο, ενσωματώθηκε με τη μορφή τροπολογίας (μάλλον «ντροπολογίας»), η διάταξη που καθιέρωσε το μονοτονικό, αποδεικνύοντας ότι η Ελλάς είναι το μόνο κράτος εντός των νεφελωμάτων, στο οποίο η γλώσσα δεν ορίζεται με όρους ιστορίας και εξέλιξης, αλλά με όρους κοινοβουλευτικής νύστας 12 παλιανθρώπων (ή έστω ηλιθίων) και με όρους νομικής ανοησίας.

Έτσι «μια απόλυτη μονοτονία εκάλυψε το πνευματικό μας τοπίο, ειδικά το τοπίο του γραπτού λόγου που χωρίς τα πνεύματα, την περισπωμένη, τη βαρεία, την υπογεγραμμένη, την άνω τελεία μοιάζει με φαλακρό βουνό, για να μοιάζει με το φαλακρό μυαλό αυτών που το εμπνεύστηκαν, που το εισηγήθηκαν και το αποδέχτηκαν».⁽³⁾

Το μέγα πρόβλημα δεν είναι ότι 12 νυσταλέοι βουλευτές στις 12 τη νύχτα της 11ης προς 12η Ιανουαρίου 1982 υπερψήφισαν την αγραμματοσύνη τους. Είναι πως ο προοδευτικός κόσμος και κυρίως μία αποχαυνωμένη κοινωνία το αποδέχθηκε ως δήθεν προοδευτική εξέλιξη και συνεχίζει να το αποδέχεται παρά το γεγονός ότι έχει βλάψει τη νεολαία.

Ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν οι συγγραφείς και οι ποιητές (μηδέ του γράφοντος, δυστυχώς, εξαιρουμένου) που συμβιβάστηκαν με την ιδέα να εκδίδονται τα βιβλία τους στο μονοτονικό.

Τεράστια, τέλος, ευθύνη φέρει ο εκπαιδευτικός κόσμος με την εκκωφαντική σιωπή του και τη φοβική συνέργεια στο γλωσσικό έγκλημα, το οποίο δεν τελειώνει, αλλά εξακολουθεί με τις αδιάκοπες απλοποιήσεις, τάχα για το καλό των παιδιών.

Ρωτήθηκαν κάποτε οι Κινέζοι γιατί δεν απλοποιούν τη γραφή τους και την αφήνουν να είναι τόσο δύσκολη. Κι απάντησαν πως η κινεζική γλώσσα είναι σαν την όμορφη και συγκροτημένη γυναίκα, που δε σε αφήνει να την κατακτήσεις παρά μόνο με κόπο. Δυστυχώς, τη δική μας γλώσσα, προκειμένου να την καταστήσουμε εύκολη, κοντεύουμε να την καταντήσουμε πόρνη.

Η σύγχρονη Ελλάς φαίνεται σαν να μην αντέχει το βάρος της ελληνικότητας και αποδέχεται τον αφελληνισμό της. Οι σημερινοί κάτοχοι του ελληνικού χώρου μπορεί να νιώθουν τον τόπο ως ιδιοκτησία τους, δεν τον νιώθουν, όμως, πια ως πατρίδα με ό,τι ευγενές αυτό συνεπάγεται. Οι πρόγονοί τους έχυσαν κρουνηδόν το αίμα τους για τον τόπο αυτό, έδωσαν τα πάντα. Οι απόγονοί τους δε δίνουν δεκάρα».⁽⁴⁾

Ας μην ξεχνάμε πως γλώσσα και πατρίδα είναι λέξεις συνώνυμες.

Κι ας αλυχτούν λυσσασμένα οι σκύλοι του Φοντάκο.

ΥΓ: Θύμα του γλωσσικού μακελειού εκείνης της «ασέληνης νύχτας» είναι, δυστυχώς, και ο γράφων. Απόδειξη δε αυτού το παρόν άρθρο που γράφτηκε στο μονοτονικό σύστημα.

 

1. 3. 4. Σαράντος Ι.Καργάκος, Ελληνική Παιδεία, Ένας νεκρός με… μέλλον. Εκδ. Αρμός.

2. Κουργκάν (Курга́н -πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας και κέντρο της περιφέρειας Κουργκάν. Βρίσκεται στις όχθες των ποτάμων Τομπόλ. Πήρε το όνομά του από την πληθώρα αρχαίων κουργκάν (: θολωτοί τάφοι – λέξη τουρκικής προέλευσης -, που απαντώνται στα εδάφη του), σημείο από το οποίο οι Ινδοευρωπαϊστές, μεταξύ των οποίων και ο κ. Μπαμπινιώτης, θεωρούν ότι «γεννήθηκαν» οι Έλληνες και η Ελληνική Γλώσσα.