Το αγοράκι* (Ένα μικρό «χριστουγεννιάτικο» διήγημα)

 Δεκέμβριος 28, 2015

Το αγοράκι* (Ένα μικρό «χριστουγεννιάτικο» διήγημα) 

 

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μετέχει στο νομοθετικό έργο εκδίδοντας και δημοσιεύοντας τους νόμους που έχουν ψηφιστεί από τη Βουλή. Μπορεί να αναπέμψει στη Βουλή νομοσχέδιο που έχει ψηφιστεί, εκθέτοντας τους λόγους της αναπομπής. Συνεπώς, έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να ελέγχει εάν ο νόμος ψηφίστηκε σύμφωνα με τις συνταγματικά προβλεπόμενες διαδικασίες.

Αυτό σημαίνει ότι ένας Πρόεδρος Δημοκρατίας οφείλει κατά την άσκηση του καθήκοντός του να μην αποδέχεται νόμους που ψηφίζονται χωρίς να έχουν τηρηθεί οι κανόνες της τυπικής συνταγματικότητας. Ως εγγυητής, όμως, του πολιτεύματος οφείλει να μη συνεργεί σε πράξεις ή παραλείψεις που παραβιάζουν το Σύνταγμα, τις διεθνείς συνθήκες και τα θεμελιώδη δικαιώματα. Ούτε να συμπράττει στην προσβολή της εθνικής ανεξαρτησίας, της εθνικής κυριαρχίας και γενικά των κυριαρχικών δικαιωμάτων του κράτους. Δεν μπορεί να ανέχεται απειλές, εκβιασμούς και απάτες σε βάρος της χώρας του ούτε να υποχωρεί, εάν, βέβαια, σέβεται τον εαυτό του και τον ρόλο του.

Πριν αναλάβει τα καθήκοντά του δίνει ενώπιον της Βουλής τον όρκο να υπερασπίζεται το Σύνταγμα και τους νόμους «στο όνομα της Αγίας, Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας».

Αυτά ορκίζεται ο Πρόεδρος. Το επίφοβο είναι ότι ο όρκος του δίνεται στο όνομα αυτής της «Τριάδας».

Φαίνεται ότι ορισμένοι ως Τριάδα εννοούν τις δυνάμεις των ξένων, που κατά περίεργη επανάληψη της ιστορίας εμφανίζονται και ενεργούν ως Τριάδες. Οπότε στην περίπτωση αυτή ως γενικό συμφέρον, στο οποίο ορκίζεται ο Πρόεδρος, νοείται το ιδιοτελές συμφέρον των παγκόσμιων αρπακτικών.

Είχαν αρχίσει οι απολύσεις. Οι πολιτικοί είχαν υπογράψει τις δανειακές συμβάσεις κατ’ εντολήν της Αγίας, Ομοούσιας και Αδιαίρετης τοκογλυφικής Τριάδας. Σε εκτέλεση των συμβάσεων αυτών ο Πρόεδρος, οι Πρωθυπουργοί και το υπόλοιπο πολιτικό προσωπικό ανέλαβαν την υποχρέωση να προχωρήσουν σε μαζικές εκτελέσεις των εργαζομένων. Είχαν αρχίσει οι αυτοκτονίες. Νόσος μολυσματική η προπαγάνδα από τα Μέσα Μαζικής Εξαθλίωσης (Μ.Μ.Ε.) εξαπλωνόταν. Στο παρασκήνιο οι μαυραγορίτες, οι ιερουργοί της ελεύθερης οικονομίας. Όπως τότε στα χρόνια της Κατοχής. Στο προσκήνιο οι θλιβερές πολιτικές καρικατούρες : « … αν δεν υπογράφαμε τις δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια, η χώρα θα καταστρεφόταν ή θα πτώχευε …».

Κι έτσι, χωρίς ντροπή, αυτά τα ανεκδιήγητα πλάσματα που το μόνο που ξέρουν είναι το μονοπάτι που αφήνει το σάλιο τους, συμφώνησαν να καταστρέψουν τη χώρα για να μην καταστραφεί. Συνομολόγησαν να την πτωχεύσουν για να μην πτωχεύσει!

Ως πληρεξούσιος υπερασπίστηκα απολυμένους. Ελάχιστους κατάφερα να κρατήσω στη δουλειά τους. Οι περισσότεροι βυθίστηκαν. Μια κοπέλα είχε κουβαλήσει τη γριά μάνα της στο δικαστήριο, μια άλλη είχε φέρει το εξάχρονο αγοράκι της.

Μια αναπόφευκτη σύγκρουση προέκυψε με την Πρόεδρο Πρωτοδικών που δίκασε την υπόθεση της δεύτερης γυναίκας.

«Τι να τον κάνω τον μάρτυρα;», είπε. Ξέρετε ότι υπάρχει νομικό ζήτημα. Ο Άρειος Πάγος έχει κρίνει ότι το άρθρο 103 του Συντάγματος απαγορεύει τη μετατροπή των συμβάσεων σε συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου».

Έκανα μια ύστατη προσπάθεια να την πείσω. Ήταν μάταιο.

Με κοίταξε με βλέμμα ανάμεσα στον φόβο και την υπεκφυγή.

«Αυτά έχουν λυθεί κ. πληρεξούσιε».

Παίρνοντας την τσάντα μου λίγο πριν φύγω, δεν άντεξα :

«Κυρία Πρόεδρε, έχω τη βεβαιότητα ότι κάποια στιγμή όλοι εμείς που διακονούμε τη Δικαιοσύνη, θα ντρεπόμαστε».

«Τι εννοείτε;»

«Εννοώ ότι κάποιοι προτιμούν μια άδικη απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου για να την έχουν ως άλλοθι».

Χωρίς να με κοιτάξει απάντησε ξερά:

«Η υπόθεση συζητήθηκε. Η επομένη είναι εδώ;»

Βγήκαμε στο προαύλιο. Η γυναίκα με κοιτούσε στα μάτια.

«Πώς πήγαμε;», με ρώτησε.

«Τι να σας πω; Το θέμα είναι πώς θα αντιμετωπίσει το νομικό ζήτημα», απάντησα αποφεύγοντας, όσο μπορούσα, το βλέμμα της.

«Δηλαδή, υπάρχει περίπτωση να με διώξουν από τη δουλειά μου;», είπε σφίγγοντας το αγοράκι στο πλευρό της.

«Ε … ξέρετε ο Άρειος Πάγος …» ψέλλισα.

«Ποιος Άρειος Πάγος; Είναι δυνατόν; Εδώ δεν θα έχω να ταϊσω το παιδί μου, δεν θα έχω να πληρώσω το νοίκι μου».

Η γυναίκα έπιασε το σαγόνι της. Με χαιρέτησε με την ευγένεια που έχουν οι απελπισμένοι και παίρνοντας το μικρό από το χεράκι έφυγε λέγοντας :

«Δεν πάνε στο διάολο κι αυτοί κι ο Άρειος Πάγος τους;».

Κοιτούσα τη φιγούρα της που απομακρυνόταν. Το αγοράκι γύριζε κάθε τόσο και κοιτούσε προς το μέρος μου με εκείνα τα έκπληκτα μεγάλα μάτια των παιδιών. Το βλέμμα του δεν είχε πια τίποτα το παιδικό. Μόνο μια δέσμη απορίας που έκοβε σαν μαχαίρι. Μια σκοτεινή ακτίνα γεμάτη πρώιμο θυμό.

 

*Από το βιβλίο «Χωρίς γραβάτα» εκδ. Γαβριηλίδης, 2014.

 

Στη χώρα του (Σαμαρά και Βενιζέλου) Τσίπρα

 Δεκέμβριος 21, 2015

Στη χώρα του (Σαμαρά και Βενιζέλου) Τσίπρα               

 

        «Ιδιωτικοποίηση είναι το σύνολο των μέτρων με τα οποία κρατικές επιχειρήσεις ή και ολόκληροι κρατικοί τομείς της οικονομίας περιέρχονται υπό την κυριότητα και τον έλεγχο ιδιωτών.⁽¹⁾

        Κι επειδή οι ιδιώτες για να αγοράσουν ένα προϊόν θα πρέπει η τιμή του να είναι ανταγωνιστική, λίγο πριν από την ιδιωτικοποίηση συντελείται απαξίωση του προς πώληση «προϊόντος». Επομένως, ιδιωτικοποίηση είναι το ισοδύναμο της εκποίησης σε τιμή ευκαιρίας, με άλλα λόγια, ιδιωτικοποίηση σημαίνει ξεπούλημα.

        Τούτο πράττει η σημερινή κυβέρνηση, το πολιτικό εκείνο μόρφωμα που άνευ λαϊκής εντολής συναινεί στη λαφυραγώγηση της χώρας. Κατ’ επιταγήν μνημονιακών δεσμεύσεων και των όρων των παράνομων δανειακών συμβάσεων που μας επιβλήθηκαν.

        Με τα ίδια προσχήματα, τα ίδια βλακώδη επιχειρήματα που χαρακτηρίζουν τους θρασείς, τα οποία επαναλαμβάνουν οι ψωμιζόμενοι από τους ισχυρούς τηλεοπτικοί αστέρες, επιχειρείται το ξεπούλημα στρατηγικών τομέων της εθνικής οικονομίας. Οι ιδιώτες πλέον δεν θα επενδύσουν, δεν θα αναπτύξουν δραστηριότητες παράλληλες με εκείνες του δημόσιου τομέα, αλλά εκ του ασφαλούς, ως καθολικοί διάδοχοι κι έχοντας αγοράσει σε τιμή ευκαιρίας, θα δημιουργήσουν ιδιωτικά μονοπώλια. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με την επιχειρηματικότητα. Έχει σχέση με την απάτη.

        Όλες οι μέχρι σήμερα ιδιωτικοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν με τα ίδια ακριβώς προσχήματα. Την καλύτερη και οικονομικότερη λειτουργία των υπηρεσιών, προς όφελος, υποτίθεται, του δημόσιου συμφέροντος.        

        Στην πραγματικότητα, είχαν αποτέλεσμα τη μετατροπή του κρατικού μονοπωλίου σε ιδιωτικό, προς όφελος των ιδιωτών και προς βλάβη του λαού. Οι ιδιωτικοποιήσεις αυτές όχι μόνο δεν προσέφεραν τίποτα στην εθνική οικονομία, αλλά αντίθετα έβλαψαν το λαό και κυρίως τις ευπαθείς ομάδες με την υπεραύξηση των τιμολογίων κ.λπ.

        Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση ιδιωτικοποίησης, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, που να ωφέλησε τα έθνη και τους λαούς. Και είναι προφανές, αφού ο λόγος της πραγμάτωσής τους δεν είναι η ανάπτυξη των εθνικών οικονομιών, αλλά η μεγιστοποίηση της κερδοφορίας των πολυεθνικών εταιρειών και των μεγάλων ομίλων.

        Προκειμένου, όμως, να επιβληθεί και να γενικευθεί το σύστημα λαφυραγώγησης του δημόσιου πλούτου, απαιτείται η ενίσχυση του ρόλου των ισχυρών και η αποδυνάμωση του αντίστοιχου ρόλου των ασθενών. Και αυτό συμβαίνει όχι μόνο στο εσωτερικό επίπεδο κάθε κράτους, αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Ενίσχυση, δηλαδή, του ρόλου των ισχυρών κρατών και αντίστοιχη αποδυνάμωση των ασθενέστερων.     

        Αποδυνάμωση της εθνικής τους κυριαρχίας, άρα και των εσωτερικών τους θεσμών, όπως το Σύνταγμα και οι νόμοι τους. Κατεδάφιση των δικαιωμάτων του πολίτη, των ελευθεριών και των εγγυήσεων δικαίου, που με κόπο και αίμα θεσμοθετήθηκαν. Τέλος, επιβολή ξένου δικαίου, ιδίως του αγγλοσαξονικού, που διασφαλίζει καλύτερα τα συμφέροντα των ισχυρών κρατών και των ανεξέλεγκτων οικονομικών παραγόντων.

        Ο βαθύτατα ταξικός χαρακτήρας της οικονομίας αντανακλάται και στο δίκαιο. Τόσο στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων και των κοινωνικών δικαιωμάτων όσο και στο πεδίο των διευκολύνσεων προς τους ισχυρούς. Αυτά στην «ισχυρή Ελλάδα» της κοινοπραξίας (Σαμαρά – Βενιζέλου) Τσίπρα.

        Αντίθετα, στη μακρινή Βενεζουέλα (που τόσο συκοφαντήθηκε ένθεν κακείθεν και τόσο εκβιάστηκε με τις γνωστές συνέπειες), με το Σύνταγμα που ψηφίστηκε το 1999 θεσπίστηκαν τα ακόλουθα:

α) Άρθρο 302: «Το κράτος διατηρεί μέσω του αντίστοιχου οργανικού νόμου και για λόγους εθνικού συμφέροντος τις πετρελαϊκές δραστηριότητες και άλλης μορφής επιχειρήσεις, υπηρεσίες και αγαθά δημοσίου συμφέροντος και στρατηγικού χαρακτήρα».

β) Άρθρο 89: «Κανένας νόμος δεν μπορεί να θεσπίζει διατάξεις που αλλοιώνουν τον απαραβίαστο και προοδευτικό χαρακτήρα των εργασιακών δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Όταν υπάρχει αμφιβολία γύρω από την εφαρμογή κανόνων ή συντρέχουν διαφορετικοί κανόνες ή υπάρχει αμφιβολία στην ερμηνεία ενός καθορισμένου κανόνα, τότε εφαρμόζεται ο ευνοϊκότερος για τον εργαζόμενο».^(2),(3)

        Αυτά στη μακρινή «τριτοκοσμική» Βενεζουέλα. Κι όχι, βέβαια, στην «ευρωπαϊκή» χώρα του (Σαμαρά και Βενιζέλου) Τσίπρα.

1. Τεγόπουλος – Φυτράκης, Ελληνικό Λεξικό.
2. Δ. Καλτσώνης, «Το δίλημμα της μπολιβαριανής δημοκρατίας (Κράτος και Δίκαιο στη Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες)».
3. Δ. Καλτσώνης, «Δίκαιο, Οικονομική κρίση και Δημοκρατία», εκδ. Τόπος.»

 

Το άρθρο αυτό είχε δημοσιευθεί στην «Ελευθεροτυπία» την 30.6.2014, όταν τη χώρα κυβερνούσε η κοινοπραξία Σαμαρά - Βενιζέλου. Η επαναφορά, με μικρές παρεμβάσεις, του ίδιου άρθρου, σήμερα, που κυβερνά η κοινοπραξία Τσίπρα - Φλαμπουράρη κλπ, ας μη ληφθεί ως εκδήλωση φυγοπονίας ή τεμπελιάς από μέρους του γράφοντος.

Καταβλήθηκε προσπάθεια εύρεσης νέων δεδομένων και στοιχείων, δικαιολογούντων τη σύνταξη ενός καινούργιου άρθρου σε βάρος του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου. Στάθηκε αδύνατον! Αμφότερες οι κοινοπραξίες λειτούργησαν και λειτουργούν με την ίδια έξωθεν συνταγή, με την ίδια άθλια και επονείδιστη μεθοδολογία.

Κρίθηκε, συνεπώς, πως δε θα ‘ταν ανώφελη η επαναδημοσίευση του ίδιου άρθρου, καθώς τούτο, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν απώλεσε την επικαιρότητά του.

 

 

«Χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς»

 Δεκέμβριος 17, 2015

«Χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς»

 

Η ποιητική φωνή του Κώστα Βάρναλη θα μπορούσε ίσως να χαρακτηριστεί ως αισθητική φωνή αντίστασης. Επίκαιρη και διαχρονική, ιδιαίτερα στις μέρες μας που ξένα και ντόπια αρπακτικά επιβουλεύονται τη σάρκα του κοινού μας χώρου.

Γιατί ο Βάρναλης αποκατέστησε την ουσία της ποίησης και γενικά της τέχνης στον πραγματικό της χώρο και χρόνο και στη θέση που την έταξε η ανθρώπινη περιπέτεια. Στο ψευδοερώτημα: τέχνη για την τέχνη ή τέχνη για τον άνθρωπο, ο ποιητής απαντάει με δυνατή φωνή: τέχνη από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο.

Όπως κάθε μορφή τέχνης και η ποίηση είναι δημιούργημα της ανθρώπινης συλλογικότητας. Της πράξης και των συναισθημάτων μέσα στον χωροχρόνο. Χωρίς αυτά, χωρίς τον ανθρώπινο πόνο δεν υπάρχει ποίηση. Κάθε τι οργανικό ή ανόργανο, με τον λόγο παίρνει ζωή συμμετέχοντας στον ατέλειωτο κύκλο φθοράς και γέννησης. Τίποτα το μαγικό ή θεϊκό, τίποτα το ακατανόητο. Ο ποιητής δεν κάνει τίποτα περισσότερο από αυτόν που δουλεύει την πέτρα. Όπως ο Σωκράτης που ασκήθηκε από τη μάνα του τη μαμή και τον πατέρα του εργάτη πέτρας. Και όπως ο πετράς βάζει τους λίθους προσεκτικά, αλλά και όμορφα, το ίδιο κάνει και ο ποιητής με τις λέξεις του. Και όπως το γερό και το όμορφο σπίτι στεγάζει τις ανθρώπινες ανάγκες, έτσι και το ποίημα στεγάζει γερά και όμορφα τη σκέψη και τα συναισθήματα. Γι’ αυτό η τέχνη ήταν και είναι κοινωνική, άρα κοινωνικά αξία και όχι παράδοξη ενασχόληση αυτάρεσκων διανοητών.

Δεν είναι τυχαίο ότι συνήθως βραβεύονται έργα ακατανόητα. Επειδή τίποτα δεν απειλείται με αυτά, ενώ η τέχνη που εμπνέεται από τα βήματα και την ανάσα των ανθρώπων είναι επικίνδυνη. Γι’ αυτό τα αυταρχικά καθεστώτα κυνηγούν ή (το ισοδύναμο) αγνοούν τους ποιητές. Γι’ αυτό η ποίηση «διδάσκεται» στα σχολεία με άθλιο τρόπο. Γι’ αυτό βασανίζουν τα παιδιά αντί να τα κάνουν να την αγαπήσουν ως δημιούργημα παγκοσμίως λαϊκό, ως καταφυγή στον πόνο, στον έρωτα, στον θάνατο.

Ο Βάρναλης δεν είδε ποτέ την ποίηση σαν μια ωραία κοιμωμένη. Με τη ζωή και το έργο του της ξανάδωσε την αρχαία φρεσκάδα, τη μουσικότητα, το σκώμμα, την έντεχνη καταγγελία, τον πηγαίο ερωτικό παλμό μέχρι τα όριά του.

Περίπου έτσι διατύπωνε και ο Παύλο Νερούδα «μια πράξη περαστική και επίσημη, όπου μπαίνουν ζευγαρωτά και μετρημένα η μοναξιά και η αλληλεγγύη, το αίσθημα και η δράση, η εσωτερικότητα και η αποκάλυψη της φύσης» και ακόμα «κάθε τι, ο άνθρωπος και η σκιά του, ο άνθρωπος και η κίνησή του, ο άνθρωπος και η ποίησή του, είναι στηριγμένο σε μια κοινότητα, κάθε φορά και πιο εκτεταμένα, σε μιαν άσκηση που θα συγκροτήσει για πάντα μέσα μας την πραγματικότητα και τα όνειρα».

Γιατί, όπως έλεγε, «δεν υπάρχει μεγαλύτερη έκταση από εκείνην που αιμορραγεί».

Ο Βάρναλης καταγγέλλει την εξωπολιτική τέχνη, τη δήθεν αταξική ως τέχνη ψευδεπίγραφη. Λέγοντας ότι μια τέτοια τέχνη είναι ανύπαρκτη σε μια κοινωνία χωρισμένη σε τάξεις. Κι όπως δεν υπάρχει άνθρωπος έξω από την κοινωνία, έτσι δεν υπάρχει και εξωταξικός άνθρωπος, κατά συνέπεια δεν υπάρχει ούτε αταξική τέχνη σε μία ταξική κοινωνία.

Ο Βάρναλης, όπως και ο μεγάλος Σολωμός, βάζει αβίαστα την πολιτική μέσα στην ποίηση. Η συνειδητή πολιτική, έλεγε ο Σολωμός, είναι ένα από τα περιεχόμενα του Χρέους.

Κι ο Βάρναλης συναινεί λέγοντας: «και το’ λεγε ο Σολωμός, ένας λύκος κι αυτός της τότε Αριστεράς, ο ποιητής της πιο θανάσιμης σάτιρας κόντρα στους αριστοκράτες στο έργο του «Η γυναίκα της Ζάκυθος».

Τι έλεγε δηλαδή;  Ότι ο ποιητής στη ζωή και το έργο του δεν μπορεί να μείνει έξω από την πολιτική σκέψη και πράξη. Από τις ανάγκες και τους αγώνες του λαού ενάντια στους καταπιεστές του.

Ήξερε ο μεγάλος βάρδος πως τα κάστρα πέφτουνε από μέσα, πως ο εχθρός θέλει δοσίλογους για να επιβάλει την παρουσία του. Θέλει την Πέμπτη φάλαγγα της συναίνεσης και της αδιαφορίας.

Το διατυπώνει εμβληματικά στις στροφές του ποιήματος «Η καμπάνα»:

Αν είν’ η σκέψη σου

πριν από σένα

δεν είν’ απόκομμα

Θεού και γέννα.

Της σκλάβας σκέψης σου

σκλάβα δετή

σου τηνε πλάσανε

οι δυνατοί

——————

Φτωχέ σου μάραναν

κόποι και πόνοι

τη θέληση άβουλη

πιωμένη αφιόνι.

Αν είν’ ο λάκκος σου

πολύ βαθύς

χρέος με τα χέρια σου

να σηκωθείς

——————–

Κι όπου σε σφάζουνε

δεμένον πίσου

να βρόνταα άξαφνα

σεισμός αβύσσου

χίλια αστροπέλεκα :

«Δεν είναι μπρος

ειν’ από πίσω σου

κρυφός ο οχτρός».

 

 

 

Η «Μαύρη Θάλασσα» των Αμερικανών

 Δεκέμβριος 14, 2015

Η «Μαύρη Θάλασσα» των Αμερικανών                             

 

Τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν
για πόλεμο στο μακρινό το Ιράν.

Ο πρώτος από πόλεμο δεν κάτεχε,
ο δεύτερος στις κακουχιές δεν άντεχε.

O τρίτος ήταν υποκείμενο γελοίο
κι ο τέταρτος φοβότανε το κρύο.

Τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν
αλλά δε φτάνουνε ποτέ στο Ιράν.

Οδυσσέας Ελύτης

 

Ένα από τα υποκείμενα, ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ, εξέφρασε την «άποψη» ότι η Ελλάδα δεν έχει το δικαίωμα να καταρρίπτει τα τουρκικά μαχητικά που παραβιάζουν τον ελληνικό εναέριο χώρο, επειδή δεν είναι κυρίαρχη χώρα ! Σύμφωνα με το ίδιο γελοίο υποκείμενο, μόνο η Γερμανία έχει το δικαίωμα να καταρρίπτει τα τούρκικα μαχητικά, αφού η Ελλάδα ανήκει στη Γερμανία, κι «από τη στιγμή που η Γερμανία δεν ενοχλείται, που η Τουρκία παραβιάζει τον εναέριο χώρο της περιουσίας της στην Ελλάδα, δεν υπάρχει κανένα θέμα».

Στις δηλώσεις αυτές του εν λόγω υποκειμένου, ο «αριστερός» πρωθυπουργός κ. Αλέξιος Τσίπρας, απήντησε υπερηφάνως με την εκκωφαντική σιωπή του! Πάλι καλά που δεν ανέθεσε στον κ. Βασίλη Λεβέντη να απαντήσει στον θρασύ Αγγλοσάξωνα.

Ένας από τους «φωστήρες» της γεωπολιτικής, ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκυ, ραφινάροντας τη γερμανοναζιστική αντίληψη της «ορμής προς Ανατολάς» (Drang nach Osten), είπε πως, όποιος κατέχει την Ευρασία, κατέχει τον κόσμο. Το ίδιο περίπου είχε υποστηρίξει και ο εξέχων Άγγλος αναλυτής Χάρολντ Μακίντερ, που μιλούσε για την ευρασιατική αξονική περιοχή, που περιελάμβανε τη Σιβηρία και μεγάλο μέρος της Κεντρικής Ασίας. Είχε δε διατυπώσει και το διάσημο απόφθεγμα :

        «Όποιος κυβερνά την Ανατολική Ευρώπη, διοικεί την καρδιά της ηπείρου. Όποιος κυβερνά την καρδιά της ηπείρου, διοικεί τον κόσμο –νησί. Όποιος κυβερνά τον κόσμο– νησί, διοικεί τον κόσμο».⁽¹⁾ 

Μάλιστα δε ο Μπρεζίνσκυ συμπύκνωνε τις θέσεις του με τον ακόλουθο τρόπο : «Να παραμείνει η Αμερική η μοναδική παγκόσμια δύναμη. Για να το εκφράσουμε με τρόπο που θυμίζει την πιο βίαιη εποχή των παλιών αυτοκρατοριών, οι τρεις μεγάλες επιταγές της αυτοκρατορικής γεωστρατηγικής είναι να εμποδίσει (ενν. η Αμερική) τη συνεργία των υποτελών και να διατηρήσει την κατάσταση εξάρτησής τους σε θέματα ασφάλειας, να παραμείνουν υφ’ όρου υποτελείς, υποχωρητικοί και προστατευμένοι και να εμποδίσει τους βαρβάρους να ενωθούν μεταξύ τους».⁽²⁾

Αυτές τις ανοησίες διατύπωνε ο Μπρεζίνσκυ. Σ’ ένα μόνο είχε δίκιο, όπως και ο Μακίντερ : ότι όποιος ελέγχει την Κεντρική Ευρώπη και την Ευρασία, ελέγχει τον κόσμο.

Απλή επισκόπηση των σημερινών γεωπολιτικών δεδομένων αποδεικνύει ότι πλέον οι Αμερικανοί και οι κολαούζοι τους δεν ελέγχουν ούτε την Κεντρική Ευρώπη ούτε την Ευρασία. Επομένως, δεν ελέγχουν τον κόσμο.

Αυτό το γνωρίζουν και μάλιστα γελούν ακόμα και τα νήπια!

Οι μόνοι που δεν εννοούν να το κατανοήσουν είναι:

α) τα φαιδρά και αμόρφωτα υποκείμενα που κοπρολογούν καθημερινώς μεταμφιεσμένα σε δημοσιογράφους,

β) οι Έλληνες πολιτικοί, οι οποίοι, πτωχαλαζόνες και φοβικοί, επιμένουν να θεωρούν τις Η.Π.Α. ακόμα και σήμερα ως υπερδύναμη, ενώ δεν είναι παρά ένας «γίγαντας με γεροντική αρθρίτιδα» και

γ) οι Έλληνες οικονομικοί παράγοντες, που προσδεδεμένοι ακόμη στη νοοτροπία του κομπραδόρου, δεν εννούν να κατανοήσουν ούτε καν τα δικά τους καπιταλιστικά συμφέροντα.

Είναι όλοι εκείνοι, που χρόνια κυβερνούν με τα μάτια στραμμένα προς τους ξένους πάτρωνες.

Εκείνοι, που κυβερνούν τον όμορφο και άτυχο μέχρι σήμερα τόπο μας πιστοί στις «παραδόσεις» του δοσιλογισμού, του κομπογιαννιτισμού και της δουλοπρέπειας.

Εκείνοι, που έχουν μετατρέψει την πολιτική τους αθλιότητα και απρέπεια σε εθνικοφροσύνη.

Εκείνοι, που ζητιανεύουν στις ξένες «ρούγες» (εννοείται τις βορειοατλαντικές).

Εκείνοι, που απορροφημένοι στην εξυπηρέτηση του «προγράμματος» των τοκογλύφων, δεν βρίσκουν τον χρόνο και το σθένος να απαντήσουν σ’ έναν τυχάρπαστο νατοϊκό τενεκέ.

Δεν ελέγχουν τίποτα πλέον στην Ευρασία οι Αμερικανοί και οι βαστάζοι τους. Ελέγχουν μόνο τα μυαλά των αρλεκίνων, που παριστάνουν τους κυβερνήτες των υποτελών χωρών.

Η ιστορία, η γεωγραφία και οι σημερινές πολιτικές και γεωστρατηγικές εξελίξεις αποδεικνύουν ότι το κέντρο βάρους μετατίθεται προς Ανατολάς.

«Πάνω από πενήντα πολεμικά πλοία, διαφόρων τύπων και εκτοπισμάτων, θα παραδοθούν και θα προστεθούν μέχρι το 2020 στον στόλο της Μαύρης Θάλασσας», δήλωσε ο αναπληρωτής πρόεδρος της Ρωσικής Κρατικής Δούμας, Σεργκέι Ζελεζνιάκ, και συνέχισε : «Η ενίσχυση του στόλου της Μαύρης Θάλασσας αποτελεί σοβαρή πρόκληση για όσους θεωρούν τους εαυτούς τους κυβερνήτες της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας. Έχουμε πλέον εμείς ανακτήσει τον έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας, έχουμε πλέον ανακτήσει τον έλεγχο της Μεσογείου».

Τα μέχρι σήμερα συμβεβηκότα στη Γεωργία, στην Ουκρανία, τα συμβαίνοντα στη Συρία, αύριο στη Λιβύη, την Αίγυπτο και αλλού, κυρίως στη Μεσόγειο, το Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα αποδεικνύουν ότι οι «Αγγλοσάξωνες» έχουν χάσει πλέον το παιχνίδι.

Η «αυτοκρατορία» τους βαδίζει αργά, μα σταθερά, προς τη δύση της, όπως τόσες και τόσες στο παρελθόν αυτοκρατορίες.

Άλλοι αναλαμβάνουν τα γεωπολιτικά ηνία, καθώς αυτοί ελέγχουν πλέον την Ευρασία και σιγά σιγά την Κεντρική Ευρώπη.

Απ’ όσο φαίνεται, την πάτησε ο «μεγάλος» Μπρεζίνσκυ. Οι «βάρβαροι» ενώθηκαν πλέον εναντίον του.

 

1-2. Zbigniew Brzezinski Η Μεγάλη Σκακιέρα, εκδ. Λιβάνη

«Η αλχημεία της ανθρώπινης κακοήθειας»

 Δεκέμβριος 7, 2015

«Η  αλχημεία της ανθρώπινης κακοήθειας»                       

 

Ένας εκ των «αστέρων» της σύγχρονης ιστοριογραφίας (ο «Εθνικός» Κυβερνήτης κ. Αλέξιος Τσίπρας τον μετέτρεψε σε πρόεδρο της εθνικής επιτροπής για την παιδεία), προέβη στην ακόλουθη διαπίστωση: «Η γενοκτονία των Ποντίων ήταν ένα πυροτέχνημα που αναδύθηκε μαζί με το Μακεδονικό στο πλαίσιο της αναζωπύρωσης του εθνικισμού τη δεκαετία του `90».

Ως γνωστόν, έκαστος εξ ημών διατηρεί το αναφαίρετο και συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα να λέει και ανοησίες ή να ταλαιπωρεί τη γλώσσα. Άλλοι αρμοδιότεροι (και δεν εννοούμε, βεβαίως, τους ακροδεξιούς εθναμύντορες) έχουν απαντήσει δεόντως. Ισχυριζόμαστε μόνο ότι αντί της αδόκιμης για την περίσταση λέξης «αναδύθηκε», που σημαίνει ανέβηκε από το βάθος του νερού, ο κ. καθηγητής της ιστορίας θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα ρήματα «ανακύπτω», «αναφέρομαι» ή ακόμα και «ξεπροβάλλω».

Εμείς θα αρκεστούμε στη ρήση του ποιητή Πωλ Βαλερύ (Paul Valery 1871-1945): «Τα βιβλία έχουν τους ίδιους εχθρούς με τον άνθρωπο : τη φωτιά, την υγρασία, την ανοησία, τον χρόνο και το ίδιο τους το περιεχόμενο».

Σε αντίθεση με κάποιους ιστορικούς, που θεμελιώνουν την παρουσία τους πάνω στα ερείπια, που οι ίδιοι αποδομώντας δημιουργούν, εμείς θα ακούσουμε έναν παππού ιστορικό, τον Λουκιανό, να μας διδάσκει πώς συγγράφεται η ιστορία.

Έλεγε, λοιπόν : «Τούτο είναι, όπως είπα πριν, το ιδιαίτερο γνώρισμα της ιστορίας : αν κάποιος πρόκειται να πορευθεί την οδό της ιστορικής συγγραφής, μόνο στην αλήθεια οφείλει να θυσιάζει, και για όλα γενικώς τα άλλα παντελώς να αδιαφορεί. Σε γενικές γραμμές ένας είναι ο σωστός πήχης και το μέτρο ακριβείας : να μην αποβλέπει σ’ αυτούς που τον ακούν τώρα αλλά σ’ εκείνους που μελλοντικά θα διαβάσουν τα συγγράμματά του. Διότι, αν υπηρετεί τις σκοπιμότητες της παρούσας στιγμής, εύλογα θα συγκαταλεχθεί στην κατηγορία των κολάκων, τους οποίους από παλιά η ιστορική επιστήμη είχε αποστραφεί ευθύς εξ αρχής, όπως η γυμναστική αποστρέφεται την καλλωπιστική τέχνη».

(«Έν γάρ, ως έφην, τούτο ίδιον ιστορίας, και μόνη θυτέον τη αληθεία, ει τις ιστορίαν γράφων ίοι, των δε άλλων απάντων αμελητέον αυτώ και όλος πήχης εις και μέτρον ακριβές, αποβλέπειν μη εις τους νυν ακούοντας αλλ’ εις τους μετά ταύτα συνεσομένους τοις συγγράμμασιν. Ει δε το παραυτίκα τις θεραπεύοι, της των κολακευόντων μερίδος εικότως αν νομισθείη, ους πάλαι η ιστορία και εξ αρχής ευθύς απέστραπτο, ου μείον η κομμωτική τήν γυμναστικήν»).

Αυτά ο Λουκιανός, Σύρος ελληνομαθής, καταγόμενος από τα Σαμόσατα της Κομμαγηνής, στο περίφημο έργο του «Πως δει την ιστορίαν συγγράφειν».

Αυτό αποδεικνύει ότι το ιστορικό «λίφτινγκ», η τέχνη, δηλαδή, του μαστορέματος των γεγονότων, της επίκυψης σε σκοπιμότητες, του ξεσκονίσματος των δυνατών, δεν είναι προνόμιο του καιρού μας. Πρόσωπα και φαινόμενα «διέπρεψαν» και στα χρόνια της αρχαιότητας.

Κάποτε μας ταλαιπώρησε η εθνικιστική προκατάληψη, η ιδεολογική μονομέρεια, η αντιδραστική ματιά.

Με την κατάρρευση της δικτατορίας, οι ελπίδες ανατέθηκαν στον προοδευτικό ιστορικό ορίζοντα, πλην ματαίως !

Ιστορία είναι η γραπτή, ιδίως, επιστημονική αφήγηση των γεγονότων, «σπουδαίων» και μη, που αναφέρονται σε έθνη, πρόσωπα, χώρες ή λαούς. Είναι η επιστήμη που ερευνά, καταγράφει και ερμηνεύει τα γεγονότα, που πέρασαν και επηρέασαν την ανθρωπότητα, με τρόπο λιτό, ευθύ, απροκατάληπτο, αληθινό και ακριβή.

Βασικά στοιχεία της ιστορικής ανάλυσης είναι η διαλεκτική σκέψη, το βάθος, η ευρύτητα, το θάρρος και η επίγνωση. Η ιστορία γίνεται αντιληπτή με το μυαλό. Κάποτε, όμως, την έχει ανάγκη και η καρδιά μας, εκεί, στις δύσκολες στιγμές ενός λαού, ενός έθνους.

«Ακούσετε μιαν ιστορίαν που την αισθάνονται τα σωθικά», έγραφε ο Διονύσιος Σολωμός. Μια ιστορία, που ανιχνεύεται μέσα στα δάκρυα των λαών.

Βέβαια, η νέα πραγματικότητα έχει θεμελιώσει, δυστυχώς, και τον εξής ορισμό: «Ιστορία είναι ο κλάδος της πολιτικής, με βάση τον οποίο τα γεγονότα προσεγγίζονται, αναλύονται και «αποδεικνύονται» κατά το δοκούν. Άλλοτε κατά παραγγελίαν, άλλοτε κατά διαταγήν, άλλοτε κατά την «εικαζομένη βούληση» των ισχυρών. Ιστορικός δε είναι : «Το πρόσωπο, το οποίο, σιτιζόμενο στο Πρυτανείο (το Τεμπελχανείο του Κώστα Βάρναλη), αισθάνεται εύλογα τη διά βίου υποχρέωση, να «συγγράφει» ό,τι του ζητηθεί».

Έλεγε πάλι ο Πωλ Βαλερύ : «Η ιστορία είναι η αλχημεία της ανθρώπινης κακοήθειας».

Έλεγε, ακόμα και τούτο, που αφορά όλους εμάς και τα παιδιά μας : «Ο καλύτερος τρόπος να δεις τα όνειρά σου να βγουν αληθινά, είναι να ξυπνήσεις».

 

Η «δίγλωσση» γελοιοποίηση

 Νοεμβρίου 30, 2015

Η  «δίγλωσση» γελοιοποίηση                                         

 

 Με τα Πρωτόκολλα του Λονδίνου (21/1/3.2.1830) και τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (1832), η Ελλάδα ανακηρύχθηκε «ανεξάρτητο» κράτος. Το πόσο ήταν ανεξάρτητο φάνηκε, καθώς υπέγραψαν γι’ αυτό, αντί Ελλήνων, οι ξένοι αντιπρόσωποι των τότε Μεγάλων Δυνάμεων.

Έκτοτε το κρατίδιο λειτούργησε ως υπηρέτης ξένων συμφερόντων. Πολιτικά ανύπαρκτο ή προβληματικό, έρμαιο στις ορέξεις των ισχυρών, εξελίχθηκε ως αλτήρας των ιμπεριαλιστών προς Ανατολάς.

Για να στηθεί ετούτο το μόρφωμα χρειάστηκε, πέραν της βούλησης των ισχυρών, και η συνεργασία εγχώριων ισχυρών «οικογενειών». Σε αγαστή συνεργασία με τους ξένους, είτε από φόβο είτε από πεποίθηση, έλαβαν αυτές επαξίως τον τίτλο του δοσίλογου.

Ο εξευτελισμός, άλλωστε, η απώλεια της υπόληψης και η εντεύθεν προσωπική ταπείνωση είναι μία από τις θεμελιώδεις καταστάσεις κατάπτωσης.

Με τη συναυτουργία της άρχουσας, κυρίως, τάξης το κρατίδιο δε μεταμορφώθηκε ποτέ σε κράτος.

Προσπάθειες απελευθέρωσης πνίγηκαν στο αίμα. Πατριώτες εκτελέστηκαν ως προδότες στα «εργοστάσια» τυφεκισμών ανά την επικράτεια, άλλοι πήραν τον δρόμο για την ξενιτιά. Δήμιοι οι μέχρι πρότινος δοσίλογοι, οι συνεργάτες των Γερμανών, συνεργάτες μετέπειτα των Άγγλων και Αμερικανών, από τις ίδιες οικογένειες, πρωθυπουργοί, υπουργοί, πολιτικοί «ταγοί» της έρημης χώρας.

Σφάλλεται όποιος υποστηρίζει πως η Ελλάδα κατέστη προτεκτοράτο. Προτεκτοράτο είναι η συμβατική σχέση μεταξύ κρατών κατά την οποία το ένα αναλαμβάνει τη διεύθυνση των εξωτερικών υποθέσεων του άλλου. Βεβαίως, η σύμβαση αυτή είναι εικονική, καθώς η υποκρυπτόμενη σχέση είναι ο καταναγκασμός του ενός κράτους να υποκύψει στο άλλο.

Στην περίπτωση της Ελλάδος ήταν κάτι χειρότερο. Η χώρα μας, από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής της, κατέστη κράτος παρίας. Ανύπαρκτο, ανυπόληπτο, κέλυφος ρουφηγμένο από τις αράχνες. Υπαρκτό μόνο στο επίπεδο της καταστολής.

Το ξένο κεφάλαιο με τη συνεργασία εγχώριων μεταπρατών, καθόρισε την ιστορική διαδρομή του ελληνικού κράτους, προξενώντας τα μεγαλύτερα δεινά. Εκείνο των Οίκων Χάμπρο, Ρικάρντο, Ρότσιλντ, Ροκφέλερ και Σία.

Ίδια και σήμερα, απαράλλακτα, ρημάζουν τη χώρα μας. Ορίζουν «ηγέτες», φοβίζουν, απειλούν, πληρώνουν, εκβιάζουν, εθίζουν. Ελέγχοντας τους ηγέτες, ελέγχουν κατ’ επέκταση τη χώρα.

Κάποτε, την περίοδο της Βαυαροκρατίας και το πλέον αδιάφορο νομοθέτημα τελούσε υπό την έγκριση των Αντιβασιλέων Άρμανσμπεργκ, Μάουρερ και Έιντεκ (οι ύαινες, που προσπάθησαν να σκοτώσουν τον Κολοκοτρώνη και τον Πλαπούτα). Οι ίδιοι, με άλλα ονοματεπώνυμα (κατά σύμπτωση Αγγλοσάξωνες), επιχειρούν και σήμερα να ελέγξουν ακόμα και τον αέρα που αναπνέουμε.

Κατόπιν των ανωτέρω τίθενται τα ακόλουθα εύλογα ερωτήματα :

• Πώς λέγεται το κράτος που δεν έχει το δικαίωμα να νομοθετεί ούτε για τα φίμωτρα των σκύλων;
• Πώς ονομάζεται το κράτος που «νομοθετεί» μεταφράζοντας απλώς από την αγγλική έτοιμα σχέδια νόμου, που φθάνουν στους υπουργούς με e-mail;
• Πώς καλείται ένας πρωθυπουργός που πράττει τα ίδια ακριβώς με τους προκατόχους του, ανεχόμενος τον εξευτελισμό της χώρας και του εαυτού του;
• Πώς βαφτίζονται οι υπουργοί που αρκούνται στην προσωπική τους γελοιοποίηση ενώπιον του λαού, αλλά και ενώπιον των ίδιων των εντολέων τους;
• Πώς καλούνται όσοι παριστάνουν τους αριστερούς, πράττοντας τα «δεξιότερα», αξιώνοντας, όμως, την αναγνώριση ως ισχύουσας της ληγμένης αριστερής τους ταυτότητας;

Μένει κάτι πριν την τελική γελοιοποίηση. Η σύνταξη των νόμων του κράτους στην ελληνική και ταυτόχρονα στη γερμανική γλώσσα!

Είναι δυνατόν αυτό να συμβεί;

Αντί απαντήσεως, παραθέτουμε το κείμενο του νόμου, που αφορούσε, μεταξύ των άλλων, διατάξεις για αποζημίωση από την είσοδο ζώων σε ξένα κτήματα και για την προικοδότηση της κόρης του ήρωα Γεωργίου Καραϊσκάκη. Ο νόμος αυτός δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως με αριθμό 23 το έτος 1835.

Ο νόμος διατυπώθηκε στην ελληνική και στη γερμανική γλώσσα και φέρει τις υπογραφές των τριών εκπροσώπων της Αντιβασιλείας, Άρμανσμπεργκ, Κόμπελ και Έιντεκ.

Στον «πάτο» του εγγράφου, οι θλιβερές υπογραφές κάποιων Ελλήνων, που παρίσταναν τότε τους πολιτικούς της χώρας.

 

 

Οι «παραχαράκτες»

 Νοεμβρίου 23, 2015

Οι «παραχαράκτες»                                                          

 

Η «κυβερνώσα αριστερά» του κ. Τσίπρα «τόλμησε» κάτι που φάνταζε δύσκολο ακόμα και για τη δεξιά του κ. Σαμαρά. Ψήφισε τελικά το κατάπτυστο νομοσχέδιο αναίρεσης της προστασίας των δανειοληπτών και της πρώτης κατοικίας, το νομοσχέδιο με το οποίο οι πολίτες γίνονται βορά στις ορέξεις αρπακτικών. Ενέκρινε το νόμιμο της λεηλασίας, της λαφυραγώγησης των ταλαιπωρημένων Ελλήνων.

Η «ρεαλιστική αριστερά» του κ. Φλαμπουράρη, ως κατασκευαστή, συναρμολόγησε τη μηχανή βασανισμού, μοντάροντας τα φερμένα Έξωθεν εξαρτήματα.

Η «προσγειωμένη αριστερά» του κ. Δραγασάκη παρέστησε ψευδή γεγονότα ως αληθινά, προκειμένου να διευκολύνει τους τοκογλύφους, σερβίροντας στο πάρτυ των βρυκολάκων.

Η «ώριμη αριστερά» του κ. Σταθάκη, ως φυσικό επακόλουθο, έγινε άθυρμα στα χέρια των οικονομικών δολοφόνων, υπηρέτης του κάθε κτήνους, όργανο εξυπηρέτησης των πολυεθνικών συμφερόντων.

Η «κατάλληλη αριστερά» του κ. Παππά, όπως ήταν αναμενόμενο, κατρακύλησε στα βάθη της ανυποληψίας, υπονομεύοντας και συμπαρασύροντας στην κατρακύλα της (ελπίζουμε όχι ανεπανόρθωτα) το κύρος της Αριστεράς και τις αξίες που πάντοτε αυτή υπηρέτησε ακόμα και με το αίμα της.

Η ανελλήνιστη «αριστερά» του «γλωσσολόγου» κ. Τσακαλώτου απλώς διακωμωδείται.

Αυτή η «αριστερά» συνομολογεί ανενδοίαστα στην πλήρη κατεδάφιση και της ίδιας της ύπαρξης της χώρας.

Ευπειθής στα κελεύσματα της βολικής και φοβικής θεωρίας, αξιώθηκε ήδη του διεθνούς πιστοποιητικού κοινής αναιδείας. Κυλιέται, υπογράφοντας ο,τιδήποτε της ζητηθεί. Έτσι όπως το πάει, στο τέλος και οι ίδιοι οι τοκογλύφοι θα την παρακαλούν να σταματήσει τις υπογραφές.

Ως γνήσιοι πλέον κάλπηδες, οι νέοι «αριστεροί» μας, προκειμένου να αποφύγουν τον διασυρμό, παραχαράσσουν την πραγματικότητα, πλαστογραφούν τα γεγονότα, αλλοιώνουν τη σημασία των λέξεων, παραποιούν, με τρόπο επιτήδειο, την αλήθεια. Με τη συνεργία, βεβαίως, των Μ.Μ.Ε., τα οποία μέχρι πρότινος κατηγορούσαν.

Αυτή η απεχθής κιβδήλευση της πραγματικότητας κατάντησε πεμπτουσία της πολιτικής Τσίπρα, της πλήρως υποταγμένης, της αποκλειστικά απασχολούμενης υπέρ των τοκογλύφων.

Όλα αυτά για να μη χάσει η «παρέα» την εξουσία.

«Για να ολοκληρώσει το έργο της». Αυτό τους οπλίζει με «τόλμη» και κορδακίζουν πως κανείς δεν είναι σε θέση να τους εμποδίσει να ολοκληρώσουν το έργο τους. Κοντολογίς να κατεδαφίσουν ό,τι δεν μπόρεσε, δεν πρόλαβε ή δίστασε να κατεδαφίσει η δεξιά του κ. Σαμαρά.

        «Το νομοθέτημα είχε καταντήσει ένα νόθο κατασκεύασμα», έγραφε κάποτε ο Γ. Θεοτοκάς.

Αυτό το νόθο κατασκεύασμα το μεταμφίεσαν σε νόμο του κράτους. Η Βουλή των Ελλήνων, για μια ακόμα φορά τα τελευταία μνημονιακά χρόνια, μεταμφιέστηκε σε καρναβάλι. Ουδείς αρνήθηκε, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, τη μεταμφίεσή του. Ουδείς παρέμεινε Άνθρωπος.

«Ψήφισαν με γνώμονα το καθήκον σωτηρίας της πατρίδας!». Όσοι δεν το πιστεύουν και ψεύδονται, λαμβάνουν επαξίως τον τίτλο του παλιανθρώπου. Όσοι πράγματι το πιστεύουν, το μόνο που τους σώζει είναι η ταχεία συνταγογράφηση ψυχοφαρμάκων.

Τελικά, το νόθο κατασκεύασμα έγινε νόμος του κράτους. Κάθε νόμος, όμως, χρειάζεται ερμηνεία. Τη διανοητική εκείνη διεργασία που μας επιτρέπει να διακριβώσουμε το αληθές περιεχόμενό του. Ο σκοπός της διάταξης που ανιχνεύεται πίσω από το γράμμα του νόμου, η ratio legis (το πνεύμα του νόμου). Η στόχευση του νομοθέτη, το αγαθό για την προστασία του οποίου αποφάσισε να νομοθετήσει.

Αναρωτιέται κάθε καλόπιστος άνθρωπος : ποια είναι η ratio legis που τόλμησαν να διατυπώσουν στην εισηγητική έκθεση του άθλιου «νόμου» τους;

Απ’ ό,τι φαίνεται η μόνη ratio, ο μόνος, δηλαδή, σκοπός για τον οποίο νομοθέτησαν, είναι η προστασία των συμφερόντων των τοκογλύφων εκβιαστών.

Παραταύτα, οι ίδιοι, όπως φημολογείται, ανέγραψαν πως σκοπός της διάταξης, με την οποία οι Έλληνες κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους, είναι η σωτηρία της πατρίδας!

 

 

Μαθήματα Φασισμού

 Νοεμβρίου 16, 2015

Μαθήματα Φασισμού                                                  

 

Η παιδεία και η πνευματική καλλιέργεια θεμελιώνονται πάνω στη σκέψη, την κρίση και τη λογική. Χτίζονται με κόπο, με τη συνεχή άσκηση, με σεβασμό και σεμνότητα. Ο στοχασμός είναι το πλέον επίπονο άθλημα.

Εκπαίδευση είναι η διαδικασία που οδηγεί στην παιδεία. Ο Αριστοτέλης υποστήριζε πως για τη διδασκαλία χρειάζονται τρία πράγματα : η φύση, η μάθηση και η άσκηση. Η σωστή εκπαίδευση ακονίζει το μυαλό χωρίς να στομώνει το συναίσθημα. Γιατί χωρίς συναίσθημα, η μόρφωση μοιάζει με ήλιο που λάμπει, αλλά δε ζεσταίνει (Ιάσων Ευαγγέλου «Γλώσσα και Παιδεία, εκδ. Σαββάλας).

Σκοπός της παιδείας, ίσως μοναδικός, είναι η κοινή ωφέλεια. Η ελάττωση του ανθρώπινου πόνου. Στόχος η συνάντηση με τη συνείδηση, η κατάκτηση της ελευθερίας.

Ο μορφωμένος άνθρωπος είναι ελεύθερος. Αντιστέκεται συνειδητά σε κάθε απόπειρα κατάλυσης της ελευθερίας. Όμως γνωρίζει πως η ελευθερία δεν είναι έννοια αταξική. Ξέρει πως η «ελευθερία» του πλούτου εξαρτάται από την ανελευθερία της φτώχειας και την προϋποθέτει. Και αντίστροφα η ελευθερία της φτώχειας προϋποθέτει την απελευθέρωσή της από τα δεσμά που της χαλκεύει ο πλούτος.

«Παιδεία είναι η διαπαιδαγώγηση προς την αρετή» (Πλάτων Νόμοι 644Α). Διαπαιδαγώγηση προς την ελευθερία, προς τους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες, προς τους αγώνες για την ανατροπή της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, της πιο βίαιης, της πιο ακραίας μορφής ανελευθερίας.

Αυτό είναι η αρετή ! Τίποτα λιγότερο ! Αυτό πρέπει να διδάσκεται στις παλαίστρες της παιδείας. Φορέας ο δάσκαλος. Ο πάσσαλος δίπλα στο τρυφερό δεντράκι, που δεν πρέπει να δένεται σφιχτά με αυτό για να ανασαίνει.

Ο δάσκαλος, όχι ο εκάστοτε υπουργός «παιδείας». Ούτε τα προγράμματα του υπουργείου του, που το μόνο που κάνουν είναι να διευκολύνουν την αλλότρια ακολασία των πολυεθνικών και των μεγάλων ομίλων.

Στον δάσκαλο οφείλουμε ό,τι μάθαμε. Αυτός μας δίδαξε κάποτε κι απ’ το υστέρημά του. Τα υπόλοιπα μας τα είπε η ζωή, η εμπειρία, η οικογένεια, οι φίλοι, οι έρωτες, που μέσα τους χωνευθήκαμε.

Σκεφτείτε την παιδεία φυλακισμένη στους τέσσερις τοίχους ενός κακόφημου υπουργείου.  

Αυτά μας ήρθαν στον νου, όταν διαβάσαμε στην «ΑΥΓΗ» τη συνέντευξη του κ. Τρύφωνα Αλεξιάδη. Ο πολυπράγμων αναπληρωτής υπουργός οικονομικών απείλησε ευθέως τη νεολαία με την εφαρμογή ενός νέου εκπαιδευτικού προγράμματος. Συγκεκριμένα, μαζί με τον υπουργό «παιδείας» κ. Νίκο Φίλη, συναποφάσισαν την εισαγωγή στα σχολεία του μαθήματος της «Φορολογικής Συνείδησης» από τον Σεπτέμβριο του 2016. Διακήρυξαν, μάλιστα, με στόμφο ότι το μάθημα αυτό αποτελεί «επένδυση, ώστε να πειστεί η κοινωνία ότι για τα χάλια μας ευθύνονται αυτοί που κλέβουν φόρους».

Κατά τους δύο αυτούς «ιεράρχες» της «παιδείας» για τα χάλια μας δεν ευθύνεται η εξάρτηση της χώρας στο ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, ούτε τα μνημόνια και οι κατάπτυστες δανειακές συμβάσεις, ούτε η στοχευμένη καταστροφή των δομών του κράτους ούτε, ακόμα, η κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος. Φταίει και πάλι ο λαός. Το «μαζί τα φάγαμε» αντικαθίσταται πλέον από το «εσείς τα φάγατε». Οι πολίτες ευθύνονται που ως μαθητές έζησαν χωρίς να έχουν διδαχθεί ένα τέτοιο σπουδαίο «μάθημα». Γι’ αυτό κατάντησαν φοροφυγάδες και κλέφτες του δημοσίου χρήματος.

Ο κ. Τσίπρας μπορεί πλέον να επαίρεται πως διαθέτει τα ικανά εκείνα στελέχη για να επανδρώσουν το μόνο σοβαρό υπουργείο, το Υπουργείο Ανοησίας.

Η στόχευση αυτής της άθλιας έμπνευσης είναι να γαλουχηθεί και να εκπαιδευτεί η νεολαία στην υποταγή. Να μάθει από τα τρυφερά της χρόνια ότι οφείλει πίστη στο κράτος και στις αποφάσεις των οργάνων του. Να της γίνει βίωμα ότι υποχρεούται να υπακούει πιστά και για πάντα τους δυνατούς. Ότι έχει ιερό καθήκον να ζει φοβισμένη, να σκύβει στους δυνάστες της και να εργάζεται ως ανδράποδο, γεμίζοντας με το αίμα και τον ιδρώτα της τις τσέπες και τις κοιλιές των αφεντάδων.

Πρόκειται, στην πραγματικότητα, περί της εισαγωγής στα ελληνικά σχολεία του μαθήματος της «καταστροφής της συνείδησης».

Ο κ. πρωθυπουργός και οι δύο υπουργοί του, ανεπίγνωτα, ίσως, απειλούν τους νέους.

Χωρίς, ίσως, να κατανοούν ότι προγραμματίζουν κι ετοιμάζονται να διδάξουν τα παιδιά μας από την αυγή της ζωής τους «μαθήματα φασισμού».