O KΗΝΣΩΡ ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

 Νοέμβριος 16, 2019

O KΗΝΣΩΡ ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

 

Είναι δυνατόν να κρίνεις ένα βιβλίο χωρίς να το διαβάσεις;

Να κατακρίνεις ένα βιβλίο, έχοντας διαβάσει μόνο το οπισθόφυλλό του;

Καθένας θα απαντούσε πως είναι αδύνατον. Να, όμως, που ο φωτεινός παντογνώστης κ. Παντελής Μπουκάλας τα κατάφερε. Κατέκρινε βιβλίο από μακριά!

Έλα όμως που το να κρίνεις ένα βιβλίο χωρίς να το έχεις διαβάσει είναι σαν να κάνεις έρωτα χωρίς να αγγίξεις καν τον ερωτικό σου σύντροφο. Κριτικός από μακριά είναι σαν τον εραστή εξ αποστάσεως.

Κακό να είσαι αγράμματος και εμπαθής. Χειρότερο να είσαι εμπαθής και εγγράμματος.

Είναι γνωστό πως ο αρθρογράφος της εφημερίδας «Καθημερινή», κ. Παντελής Μπουκάλας, εφορμούσε κατά σύστημα κατά του αείμνηστου Σαράντου Καργάκου όσο ήταν εν ζωή. Συνεχίζει, όμως, τις εφορμήσεις του και τώρα που έφυγε.

Κάποιοι δεν ανέχονται τη βαθιά μόρφωση κι ενοχλούνται με εκείνους που μας έμαθαν γράμματα. Προσπαθούν να κατεβάσουν εκείνους που δίδαξαν γενιές ανθρώπων στο ισόγειο της προσωπικής τους δυσανεξίας, ή μάλλον, στο υπόγειο.

Ο κήνσωρ, λοιπόν, αυτός (ο τιμητής), με άρθρο του στην «Καθημερινή» στις 13-10-2019 έγραψε, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα, κατακρίνοντας το βιβλίο του Σαράντου Καργάκου «Κ.Π. Καβάφης, Η νεώτερη αιγυπτιακή σφίγγα»:

«Την επίθεση κατά του Καβάφη, με όπλο ανυπόστατες αποκαλύψεις ότι τάχα ήταν οπαδός του φασισμού και είχε συνυπογράψει υμνητική επιστολή προς τον αρχηγό της Ενώσεως Ελλήνων Φασιστών, την έκανε κάποιος που από αρκετούς προβάλλεται σαν ο «αυθεντικός εθνικός μας ιστορικός»: ο Σαράντος Καργάκος. Και την έκανε με το βιβλίο του «Κ. Π. Καβάφης: Η νεώτερη αιγυπτιακή σφίγγα» (2009), το πνεύμα του οποίου συμπυκνώνεται στο οπισθόφυλλο: «Στην ιδιορρυθμία της προσωπικής του συμπεριφοράς και στην ιδιόρρυθμη ερωτογραφία του, τι νόημα μπορεί να είχε η πολιτική ερωτοτροπία του –στο μέτρο που είναι αληθινή– με τον φασισμό; Ήταν πίστη ή “βίτσιο” παροδικό;». Ομιλητικότατη η επιλογή της λέξης «βίτσιο» (συν δύο «ιδιορρυθμίες»), αποκαλύπτει τη σκοπιά του βιβλίου, που αποσαφηνίστηκε και με την εμφάνιση τότε του συγγραφέα στο «Τηλεάστυ», σε εκπομπή του λογίου Λεωνίδα Γεωργιάδη, αδελφού του λογιοτάτου Αδώνιδος.»

 

Επειδή συνηθίζουμε να μη συγχωρούμε την απρέπεια των αλαζόνων, ιδίως όταν εκδηλώνεται σε βάρος εκείνων που ανάλωσαν τη ζωή τους στην Παιδεία, πολύ περισσότερο όταν αυτοί δεν ζουν πλέον και

 Επειδή τυχαίνει να κατέχουμε και να έχουμε μελετήσει το βιβλίο,

 Θα μεταφέρουμε το πνεύμα του βιβλίου, όχι όπως αποτυπώνεται στο κρανίο του εν λόγω κυρίου, αλλά στο ίδιο το βιβλίο και συμποσούται σ’ έναν υπέροχο επίλογο (βλ. Σαράντος Ι. Καργάκος Κ.Π. Καβάφης, Η νεώτερη αιγυπτιακή σφίγγα):

«… Όπως όμως όλα τα φυτά χρειάζονται ειδική μεταχείριση, όμοια πρέπει να είναι και η προσέγγιση των ποιητών… Ο Κάλβος είναι γλυπτός, σε κερδίζει όχι όταν τον διαβάζεις αλλά όταν τον απαγγέλλεις. Ο Καβάφης θέλει ανάγνωση σιωπηλή. Αξίζει να μνημονευτεί η παρατήρηση του Αλέξανδρου Αργυρίου ότι η ποίηση του Καβάφη δεν απαγγέλλεται αλλά διαβάζεται… Τον Καβάφη τον προσλαμβάνεις -όχι πάντα- με την πρώτη ανάγνωση. Αρχίζεις να τον υπονοείς μετά τη δεκάτη. Αλλά και πάλι θα είσαι εκκρεμής, θα μετεωρίζεσαι ανάμεσα στο «είναι» και στο «δεν είναι»· ανάμεσα στο «αυτό» ή στο «άλλο». Ο Καβάφης με την αμφισημία του μοιάζει με τον Λοξία Απόλλωνα, που έδινε «λοξούς» χρησμούς. Είναι σαν μια φάτα μοργκάνα, ένας απατηλός αντικατοπτρισμός που έναν αιώνα και πλέον ξεγελά -ίσως και να περιγελά- γενιές και γενιές αναγνωστών και μελετητών, είτε πρόκειται περί θαυμαστών είτε πολεμίων του έργου του. Ούτε κι εμείς έχουμε αυταπάτες. Απλώς, όπως θα έλεγε και ο ίδιος (ο ποιητής) «εκομίσαμεν στην έρευνα κάτι».

Ο Καβάφης πλούτισε τη λογοτεχνία μας, όχι μόνο με μια νέα ποιητική και γλωσσική ιδιοτυπία. Όχι μόνο γιατί έκανε ποίηση αυτούσια κομμάτια της Ιστορίας (υποθέτω ότι κανείς σύγχρονός του δε μελέτησε τόσο βαθιά την ιστορία των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Ι.Γ. Ντρόυσεν, όσο αυτός…). Κυρίως, γιατί έφερε στα γράμματά μας ένα καινούργιο ρίγος. Τον πυθμένα της ανθρώπινης ψυχής. Είναι ένας ποιητικός Ντοστογιέφσκι, αλλά πιο συγκρατημένος, συγκροτημένος, λιτός και επιγραμματικός. Με λίγες γραμμές, σα να κάνει ιατρική γνωμάτευση, μας δίνει όλες τις εντάσεις, τις εκρήξεις και τα παραληρήματα των ισχυρότερων παθών της ανθρώπινης ψυχής. Αλλά ο Καβάφης δεν είναι μόνο ένας συνεχώς αυτοεξεταζόμενος. Έχει οξεία ματιά. Πολλές καταστάσεις που περιγράφει είναι απότοκος της ψυχικής ομοηχίας ή έλξεως προς ορισμένους ανθρώπινους τύπους ή καταστάσεις. Τελικά, τι τελοσπάντων ήταν ο Καβάφης; Ίσως να μη χρειαζόταν να γραφούν όσα εγράφησαν, αν είχαμε δώσει προοιμιακά τα λόγια που λέει ο Τειρεσίας στις Βάκχες του Ευριπίδη:

«τὸ γὰρ βακχεύσιμον

καὶ τὸ μανιῶδες μαντικὴν πολλὴν ἔχει·

ὅταν γὰρ ὁ θεὸς ἐς τὸ σῶμ’ ἔλθῃ πολύς,

λέγειν τὸ μέλλον τοὺς μεμηνότας ποιεῖ»

(μετφρ: «Του μάντη έχει τις ικανότητες καθώς του Βάκχου η έκσταση και η ιερή μανία,

του δίνουν δύναμη μεγάλη μαντική.

Κι αν περισσότερος θεός στο σώμα τους εισέλθει,

θα κάνει τους μαινόμενους το μέλλον να προβλέπουν»).

 

Ως προς δε την δήθεν επίθεση του Σαράντου Καργάκου κατά του Καβάφη, θα λέγαμε προς τον προπέτη αρθρογράφο τα εξής:

Σε κανένα σημείο του βιβλίου ο συγγραφέας δεν επιτίθεται κατά του Καβάφη και μάλιστα με όπλο ανυπόστατες αποκαλύψεις πως είχε συνυπγράψει υμνητική επιστολή προς τον αρχηγό της Ενώσεως Ελλήνων Φασιστών. Ο Σαράντος Καργάκος απλώς αποτύπωσε στο βιβλίο του ένα δημοσίευμα στο οποίο αναφέρεται και ο Κωνσταντίνος Καβάφης ως συντάκτης επιστολής προς τον Αρχηγό της παραπάνω οργανώσεως. Ο Σαράντος Καργάκος απλώς ανέφερε το γεγονός όπως είχε υποχρέωση, χωρίς να λάβει θέση:

«Για όλα υπάρχουν υποθέσεις («επί πάσι δόκος τέτυκται»), όπως έλεγαν και οι αρχαίοι. Πάντως, αν η υπογραφή «Κ. Καβάφης» δεν είναι προϊόν υποκλοπής…, πολλά μπορεί κάποιος να εικάσει…».

Από τα ανωτέρω προκύπτει αβίαστα όχι η επίθεση του Σαράντου Καργάκου σε βάρος του Καβάφη, αλλά η εμπάθεια του Παντελή Μπουκάλα σε βάρος του αείμνηστου Σαράντου Καργάκου.

Αυτά θα απεκόμιζε ο κ.Παντελής Μπουκάλας, αν είχε την υπομονή, το ενδιαφέρον ή έστω την περιέργεια να διαβάσει το βιβλίο. Δεν το διάβασε και παρά ταύτα το κατέκρινε θέλοντας να πλήξει το πρόσωπο του συγγραφέα, όπως ανέκαθεν έπραττε. Γι’αυτό λοιπόν και η αυστηρότητα των διατυπώσεών μας, γιατί τις υπαγορεύει το βάρος και η έκταση της προσβολής.

Μια παραίνεση μόνο προς αυτόν τον κύριο, που βεβαίως δεν θα γίνει αποδεκτή:

Σεβάσου επιτέλους και κάτι!.

 

 

 

«ΟΙ ΜΥΓΕΣ»

 Νοέμβριος 09, 2019

«ΟΙ ΜΥΓΕΣ»

 

Μύγες οι κοινές ή αλλιώς οικιακές (Muscae domesticae) είναι τα ενοχλητικά δίπτερα έντομα, με τα οποία είμαστε καταδικασμένοι να συμβιώνουμε.

Αναπαράγονται με ευκολία λόγω της ικανότητάς τους να τοποθετούν τα αυγά τους πάνω σε υλικά που αποσυντίθενται και λόγω της ταχύτητας αναπαραγωγής τους. Παμπάλαιες όπως η ανθρώπινη βλακεία, ανιχνεύονται κατά την έναρξη της καινοζωικής περιόδου, περίπου πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια.

Χαρακτηριστικό τους, η ικανότητα να συνενώνονται και να αποφεύγουν τη σύλληψη. Έχουν την ικανότητα να μεταφέρουν τουλάχιστον εκατό παθογόνους παράγοντες, που προκαλούν σοβαρές ασθένειες, όπως τύφο, σαλμονέλα, αγραμματοσύνη και αναλφαβητισμό.

Πέραν αυτών, υφίστανται και οι μύγες «οι αποδομητικές» ή μύγες «της προσκολλήσεως», άτομα τα οποία λόγω της προσωπικής τους ανικανότητας έχουν καταλάβει εξ εφόδου τις πανεπιστημιακές έδρες, λέγονται δε «αποδομητικές» καθώς έχουν σκοπό να αποδομήσουν την ιστορία ως επιστήμη, αλλά και ως φροντίδα μνήμης και παίδευσης. Καλούνται όμως και μύγες «προσκολλήσεως», γιατί προσκολλώνται σε ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες προσδοκώντας απλώς «τα φράγκα».

Συγκροτήθηκε, λέει, σπουδαία Επιτροπή, με σκοπό να οργανώσει τους εορτασμούς για τα διακόσια χρόνια από την έκρηξη της Επανάστασης του 1821 και ότι η Επιτροπή αυτή, αποτελείται υποτίθεται από σπουδαία πρόσωπα, «τόσο εγχωρίας όσο και αλλοδαπής εσοδείας».

Δεν κλήθηκαν φυσικά κάτι «εθνικεντρικοί» διανοητές, που οι επιστημονικές απόψεις τους δεν αποκλείουν την αγάπη προς την Πατρίδα, το Έθνος, τον λαό και τις παραδόσεις του, αλλά μόνο σπουδαίοι διανοητές, Έλληνες και ξένοι, μικροί και μεγάλοι, αρσενικοί, θηλυκοί και οτιδήποτε άλλο, με κοινό χαρακτηριστικό την ευρωπαϊκή εμμονή, τον κοσμοπολιτισμό και την αντιπάθεια για καθετί το Ελληνικό.

Σπουδαίες οι «μύγες»! Είναι παντού, από τη χαμοκέλα στο χωριό μέχρι τα παλάτια του Μπάκινγχαμ.

Έγραφε ο Αντόνιο Ματσάδο (Antonio Machado, 1875-1939), ο σπουδαίος Ισπανός ποιητής, στο ποίημά του «Las Moscas» (Οι Μύγες), ότι κοινό χαρακτηριστικό των μυγών είναι πως μπορούν να κάθονται με την ίδια ευκολία και «θρασύτητα» επάνω σε κοινές ακαθαρσίες και σ’ έναν πίνακα του Ελ Γκρέκο.

Με την ίδια ευκολία και οι δικές μας «μύγες» χώνονται σε επιτροπές για να συμβάλλουν στην προώθηση τόσο του γυναικείου ταγέρ όσο και της ολυμπιακής ιδέας και, γιατί όχι, για να προβάλλουν παρεμπιπτόντως και το πνεύμα της Επανάστασης του 1821.

Ποιον θα φώναζαν; Τον αείμνηστο Σαράντο Καργάκο; Που ανάλωσε τη ζωή του γράφοντας και μορφώνοντας τους νέους; Ο Δάσκαλος πρόλαβε και έφυγεε και δεν βλέπει την κατάντια μας.

Δεν τους χρειάζονται οι Σαράντοι, θέλουν τους διάφορους Μαζάουερ, τους Βερέμηδες, που ξέρουν να χώνονται παντού. Αυτοί θα διδάξουν πλέον όχι το Έθνος μα τον Πολτό.

Σήμερα, οι νέοι της πατρίδος μας δεν γνωρίζουν το 1821 ή το γνωρίζουν ανεπαρκώς. Και σ’ αυτό δε φταίνε οι ίδιοι αλλά το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό που κυβερνάει τη χώρα. Κι αν γνωρίζουν κάτι, το γνωρίζουν από τα αθλιογραφήματα του (Αντι)Παιδαγωγικού Ινστιτούτου ή στην καλύτερη περίπτωση τα προχειρογραφήματα του αείμνηστου Γιάννη Σκαρίμπα.

Να σημειωθεί ότι με το εν λόγω (Αντι)Παιδαγωγικό Ινστιτούτο συνεργάζεται επ’ εσχάτων και ο πολύς καθηγητής του Πανεπιστημίου της Κρήτης-Ιστορικός κος Γεώργιος Μαργαρίτης, φροντίζοντας προφανώς και ο ίδιος να συμβάλλει με το σοβαροφανές άλλοθι που προσδίδει η παρουσία του, στην αποκολοκύνθωση των νέων (βλ.Εγχειρίδιο Ιστορίας Β’ Λυκείου).

Πάνω σε τέτοιο έδαφος αποσύνθεσης, επωάζουν τα αυγά τους οι «μύγες».

Ως υστερογράφημα ας προτάξουμε τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη που σε ομιλία του στο BBC το 1946 είχε πει:

«Η πιο στοιχειώδης λογική αντιστάθηκε στην άγια τούτη παραφροσύνη. Πώς μια φούχτα άνθρωποι ξαρμάτωτοι, πεινασμένοι, ανοργάνωτοι, μέσα σε μια Ευρώπη λυσσαλέα αντιδραστική, μπορούσαν να σηκώσουν κεφάλι και να ελπίσουν ελευθερία;»

Αυτή την «άγια παραφροσύνη», την άρνηση της νεκρής λογικής πρέπει να αντιτάξουμε και σήμερα.

Αυτή τη λαμπρή παραφροσύνη που κάνει τους αποδομητές να φοβούνται και να ανατριχιάζουν.-

 

ΜΕ ΔΥΟ ΑΚΟΜΑ ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΤΟΝ ΑΥΧΕΝΑ

 Οκτώβριος 29, 2019

ΜΕ ΔΥΟ ΑΚΟΜΑ ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΤΟΝ ΑΥΧΕΝΑ

 

Η ανακοίνωση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού θεάτρου Δημήτρη Λιγνάδη, να δώσει το όνομα της μεγάλης ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη σε αίθουσα του θεάτρου Ρεξ, προκάλεσε την αντίδραση του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών.

Η Ελένη Παπαδάκη, ως γνωστόν, δολοφονήθηκε από δύο μέλη του ΕΑΜ, τον λεγόμενο Καπετάν-Ορέστη και κάποιον Μακαρώνα, αμφότερους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου και ενδεχομένως όργανα, όπως πολλοί άλλοι την εποχή εκείνη, της Βρετανικής Μυστικής Υπηρεσίας.

Η άγρια δολοφονία της, ακόμα κι αν δεν έγινε με τσεκούρι (όπως είχε αποφασίσει ο Καπετάν-Ορέστης, αλλά με δύο σφαίρες στον αυχένα, όπως αποφάσισε τελικά ο Μακαρώνας), έπαιξε ρόλο στη μεταστροφή της κοινής γνώμης, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, σε βάρος του ΕΑΜ, κάτι που επεδίωκαν διακαώς οι Εγγλέζοι.

Εν πάση περιπτώσει, την κτηνώδη δολοφονία τής μεγάλης τραγωδού, χρεώθηκε δικαίως ή αδίκως η αριστερά.

Σωστή η απόφαση του κου Λιγνάδη και μάλιστα αργοπορημένη, καθώς η Ελλάδα της το οφείλει.

Παρά ταύτα, το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ) με μία απρεπή ανακοίνωση διαφώνησε.

Να σημειωθεί ότι οι δύο εγκληματίες δολοφόνοι της Ελένης Παπαδάκη εκτελέστηκαν, ο δε Νίκος Ζαχαριάδης, θεώρησε την άγρια δολοφονία της μεγάλης ηθοποιού απλή «υπερβασία» και σημείωσε ότι, παρά το γεγονός ότι το ΚΚΕ δεν είχε δώσει εντολή βιαιοτήτων «Φυσικά οι πράξεις που κάναν τα μέλη του Κόμματος δημιουργούν ευθύνες και για το ίδιο».

Κατά συνέπεια, από τη στιγμή που δια στόματος του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ ο φόνος της Ελένης Παπαδάκη, χαρακτηρίστηκε έστω και ως «υπερβασία», τούτο σημαίνει ότι η Ελένη Παπαδάκη, ελλείψει οιουδήποτε σε βάρος της στοιχείου, ήταν αθώα.

Η άρνηση συνεπώς του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών καθιστά την ανακοίνωσή του τουλάχιστον κακοήθη.

Στα όσα ήδη έχουν γραφτεί, προσθέτουμε και την άποψη του αείμνηστου θεατρανθρώπου Αδαμαντίου Λεμού από το βιβλίο του «Η ουτοπία του Θέσπη-Θεατρικό Οδοιπορικό-Εκδόσεις Φιλιππότη 1989»:

«Για την ιστορία καταχωρώ λίγα τινά γύρω από τούτη την υπόθεση, καθώς το ίδιο κατηγορητήριο αφορούσε εκτός από τον Μιχάλη Ιακωβίδη και δύο άλλους διακεκριμένους ηθοποιούς, την Ελένη Παπαδάκη, πρωταγωνίστρια του Εθνικού Θεάτρου και τον παγκόσμιας φήμης τενόρο της Λυρικής σκηνής Οδυσσέα Λάππα.

Αντιγράφω ένα απόσπασμα από τα επίσημα πρακτικά της συνεδρίασης του ΔΣ του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, με ημερομηνία 20.10.1944:

Θέμα: Πρόταση διαγραφής Ελλήνων Ηθοποιών που πρόδωσαν τον ιερό αγώνα.

Θλιβερό καθήκον μάς αναγκάζει να μιλήσουμε για τη στάση ορισμένων ηθοποιών, του Μιχάλη Ιακωβίδη, της Ελένης Παπαδάκη και του Οδυσσέα Λάππα, που δεν πρέπει να είναι ούτε Έλληνες, αφού πρόδωσαν τον τίμιο αγώνα, με πράξεις κακές… προτείνω να διαγραφούν από το Σωματείο μας και να στερηθούν κάθε δικαιώματος να εργάζονται στο Ελληνικό θέατρο και παρακαλώ να γίνει για κάθε προτεινόμενο αμέσως συζήτησις και να παρθεί απόφασις.» (Αδαμάντιος Λεμός, Η ουτοπία του Θέσπη-Θεατρικό Οδοιπορικό, Εκδόσεις Φιλιππότη 1989, σελ.249)

Να θυμίσουμε ότι η απόφαση διαγραφής πάρθηκε χωρίς να ακουστούν οι κατηγορούμενοι, τους δόθηκε μόνο η δυνατότητα να προσβάλουν τη Γενική Συνέλευση και την απόφαση της διαγραφής τους. Όμως εντός μηνός, στην πρώτη μεταπολεμική γενική συνέλευση του Σωματείου στο θέατρο Παπαϊωάννου, στις 20.11.1944, μέσα σ’ ένα κλίμα κορεσμένο από το μίσος, επικυρώθηκε η απόφαση διαγραφής τους με αλαλαγμούς «ανάξιοι Ελληνες, προδότες» και άλλα παρόμοια.

Να πούμε τέλος, ότι μέλη της Πρωτοβάθμιας Επιτροπής που αποφάσισαν τη διαγραφή της Ελένης Παπαδάκη ήταν ο Σπύρος Πατρίκιος (Πρόεδρος), ο Θεόδωρος Μορίδης (Αντιπρόεδρος), ο Τίτος Βανδής (Γραμματέας) και μέλη ο Μάνος Κατράκης, ο Σπύρος Καψάλης, ο Δημήτρης Καρδαμίτσης και ο Ηλίας Θεοδώρου.

Είναι πρώτοι αυτοί που την κρίσιμη στιγμή εκτέλεσαν ηθικά την Ελένη Παπαδάκη, για να μπορέσουν να την εκτελέσουν αμέσως μετά και φυσικά, τα δύο παραπάνω αιμοσταγή πρωτοπαλήκαρα της Πολιτοφυλακής.

 

 

ΠΡΟΟΔΕΥΤΗ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

 

Οκτώβριος 01, 2019

ΠΡΟΟΔΕΥΤΗ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

 

Προοδευτικός είναι το άτομο που υπερμάχεται για την πρόοδο, ήτοι την προκοπή, τη βελτίωση των συνθηκών, γενικά για την εξέλιξη προς το καλύτερο.

Η λέξη φαίνεται να προέρχεται από την μεσαιωνική προοδευτής, κι εκείνη από την πρόοδο.

Πρόοδος, τέλος, είναι η επίπονη και ασταμάτητη πορεία του ανθρώπου να γίνει κάποτε (μάλλον αμφίβολο) άνθρωπος.

Αντίθετη λέξη είναι ο συντηρητικός, δηλαδή εκείνος που κατέχεται από παλιές και μουχλιασμένες αντιλήψεις.

Ορισμένοι όμως σοφότεροι, έχουν την άποψη ότι προοδευτικός είναι εκείνος που απλώς και μόνον ψηφίζει ή μετέχει σε κόμμα ή κομματικό σχηματισμό, το οποίο αριστίνδην και αυτοδικαίως τυγχάνει αριστερό.

Με την μέθοδο, δηλαδή, της αυτοχρίσεως ή της επιφοιτήσεως κάποιου Κομματικού Πνεύματος ή με την παράδοση των Πινακίδων με τις "δέκα" εντολές για την ορθή κομματική ζωή. Να σημειωθεί δε πως γι αυτούς η ζωή αποκτά νόημα όταν οικονομήσει τον επιθετικό προσδιορισμό "κομματική"!

Αντίθετα συντηρητικός ή άλλως οπισθοδρομικός είναι εκείνος που στη ζωή του είχε την ατυχία να μην συναντηθεί στο δρόμο ή σε μανάβικο με τον Λένιν ή τον Στάλιν ή έστω με κάποιο "τιμημένο" παράρτημά τους, με συνέπεια, κι αν ακόμη προσφέρει στην κοινωνία και τους συνανθρώπους του, να μένει πάντα μετεξεταστέος στις σχολές του "προοδευτικού" καθωσπρεπισμού, που διευθύνουν με το "έτσι θέλω" οι εν λόγω περισπούδαστοι δερβεναγάδες.

Κι εδώ τίθενται τα ακόλουθα ερωτήματα:.

-Πού θα κατατάξουμε
-Κάποιον που κρίνει τους γύρω του με κριτήριο την κομματική ταυτότητα;
-Κάποιον που αγνωμονεί;
-Κάποιον που προσβάλλει;
-Κάποιον δήμαρχο, παραδείγματος χάριν, που κάποτε είχε την απρέπεια να ξύσει και να σβήσει από την προτομή του Βενιζέλου στην Ηλιούπολη, τα ονόματα της ερανικής επιτροπής, επειδή οι πολίτες αυτοί που πήραν την πρωτοβουλία (ένας εκ των οποίων ήταν ο πατέρας του γράφοντος), δεν ήταν, λέει, προοδευτικοί;

Υπείκων, προφανώς, σε κομματικές εντολές.

Σβήνοντας με την πράξη του αυτή, στα μάτια μου τουλάχιστον, το δικό του όνομα.

 

Ο ΘΥΜΟΣ ΤΗΣ κας ΡΕΠΟΥΣΗ

 Σεπτέμβριος 25, 2019

Ο ΘΥΜΟΣ ΤΗΣ κας ΡΕΠΟΥΣΗ

 

Θύμωσε η «ιστορικός», η κα Ρεπούση, γιατί τα παιδάκια, λέει, μόλις μπαίνουν στο σχολείο, μολύνονται βλέποντας τις εικόνες των ηρώων του 1821, του Γέρου του Μωριά, του Νικηταρά, του Καραϊσκάκη, κ.α.
Αντί, εννοείται, να βλέπουν τις εικόνες της Μούμιας του μπάρμπα Σόρος, ή του μεθύστακα απογόνου ναζιστών κ. Γιούνκερ ή του φυγόδικου κακοποιού Μπαρόζο.

Κατά την ανωτέρω «ιστορικό» και τακτικό μέλος της αγέλης των «πανεπιστημιακών», προφανώς, κινδυνεύουν τα παιδιά μας να καταντήσουν Έλληνες πατριώτες, αντί ευρωπαίοι παπουτσογλείφτες..

Θύμωσε, λοιπόν η κυρά, και μας ετόξευσε την θλίψη της!
Κι εμείς, κατά τον αρμόζοντα λακωνικό τρόπο, όπως οφείλουμε προς μια επιστήμονα τοιούτου εκτοπίσματος, της αντιτοξεύουμε ως οφειλόμενο εγκώμιο, αυτό που συνήθιζε η αείμνηστη μητέρα του γράφοντος να λέει σε τέτοιες περιπτώσεις:
«Χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι».

Μια σκέψη μόνο σε εντελώς προσωπικό επίπεδο.
       Η σκέψη πως τα παιδιά μας κινδυνεύουν να την έχουν καθηγήτρια!

 

 

 

ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΑΚΕΛ ΜΕΓΑ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

 Σεπτέμβριος 15, 2019

ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΑΚΕΛ ΜΕΓΑ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

 

Έρευνα ζήτησε από τα Τελεβίζια ένας κάποιος ημιφαλακρός βουλευτής του ΑΚΕΛ σε βάρος του 16χρονου μαθητή που κατέβασε την τουρκική (τουρκική είναι) «σημαία» στα κατεχόμενα..

Με το δίκιο του ο ερίφης, ο Κυπραιός τιτάν της γεωπολιτικής! (αδιάφορο παντελώς το όνομά του).

Τι θαρρούσε το θρασίμι, πως είχε το δικαίωμα να αρνηθεί τη σημαία ενός κράτους ντε φάκτο αποδεκτού από τους γίγαντες του ρεαλισμού, Κυπραίους και Ελλαδίτες;

Τι πίστευε το άλογο πλάσμα, πως εδικαιούτο να κινηθεί ερήμην των ρεαλιστών της κοιμωμένης υπευθυνότητος;

Τι θάρρεψε το νιάνιαρο, πως από το παιδικό του δωματιάκι θα έσερνε την εξωτερική πολιτική του κυπραίικου κι ελλαδιακού υπερήφανου πτωχορεαλισμού;

Τι νόμισε το αλάνι των 16 Ανοίξεων, πως θα μπορούσε να λάβει τα εύσημα της χώρας του που διοικείται κι αυτή, όπως η μεγάλη αδελφή της, η κουρελού Ελλάς, από φοβικούς και γελοίους «κοντούς» ανθρωπάκους;

Τι θεώρησε το άλαλο, πως οι περινούστατοι φαλακροί γραβατωμένοι που γυροφέρνουν ξετσίπωτοι στις τελεβιζιόνες, δηλαδή οι ώριμοι δεν έχουν εθνικές ευαισθησίες και παλμούς και περιμένουν να τους τα θυμίσει το παιδαρέλι;

Έρευνα βεβαίως και πάλι έρευνα σε βάρος του! Και εφόσον το παλιόπαιδο προσέβαλε το Κράτος της Βόρειας Κύπρου, με το οποίο αμέσως ή εμμέσως διατηρούμε καλές επαφές (πρέπει ντε να κρατάμε ανοιχτές διαύλους με την «γείτονα»!), να το παραδώσουμε το αλητάκι στους Τούρκους, καθ' ότι έχουν εκδώσει και ένταλμα σύλληψης.

Και μη μας πει κανείς πως το γενναίο παλικαράκι έκανε ακριβώς ό, τι και ο Γλέζος με τον Σάντα που κατέβασαν την χιτλερική σημαία στην εποχή τους. Αυτοί έδρασαν ενώ τη χώρα μας κυβερνούσαν δωσίλογοι και κατοχικοί πολιτικοί, ενώ τώρα τα δύο θλιβερά προτεκτοράτα, την Κύπρο και την Ελλάδα, οδηγούν στην ταπείνωση «πολιτικοί ρεαλιστές», πολύ περισσότερο κομμουνιστάδες της Αποκριάς τύπου ΑΚΕΛ.

Δια Ταύτα

Ολοκληρώνοντας, θα προτείναμε σε κάθε καλό και σκεπτόμενο ουτοπιστή που σέβεται τον εαυτό του και την πατρίδα του, να κλείσει το παρόν εγκώμιον, λέγοντας προς τους τοιούτους ρεαλιστές φωναχτά και τουρκιστί, ήτοι στη γλώσσα που καταλαβαίνουν:

«Αει σιχτίρ ρεμάλια». 

 

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

 Ιούλιος 17, 2019

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

 

Πολλά θα μπορούσε να αναφέρει κάποιος, κρίνοντας τους «κριτές». Του Συμβουλίου της Επικρατείας, ας πουμε.

Του Ανωτάτου εκείνου Δικαστηρίου της χώρας, το οποίο είχε πλειστάκις στηρίξει τη «νομιμότητα» της Χούντας. Το ίδιο που μετά την πτώση της, αντιθέτως αποφαινόταν.

Τα αυτά ισχύουν και για τον Αρειο Πάγο, αποφάσεις του οποίου αποτελούν εσαεί μνημεία δικαστικής δουλοφροσύνης.
Για το Ελεγκτικό Συνέδριο, παρέλκει πάσα, έστω στοιχειώδης, αναφορά!

Τα δικαστήρια, ιδίως τα ανώτατα, είναι τα ιερά οικήματα, εντός των οποίων εναποθέτει τα «προικιά» της, η τρίτη γεροντοκόρη του δημοκρατικού πολιτεύματος, η δικαστική εξουσία.

Κάποιοι ανώτατοι δικαστές, (όχι όλοι βεβαίως, καθώς υπάρχουν λαμπροί λειτουργοί), έχουν μια μοναδική ικανότητα, που απαντάται και στο ζωικό βασίλειο, ιδίως στους χαμαιλέοντες και σε ορισμένα ευγενή ερπετά, την ικανότητα να αντιλαμβάνονται αμέσως τις μεταβολές του περιβάλλοντος και του κλίματος και να προσαρμόζονται προς αυτές με μοναδική γρηγοράδα και ευχέρεια!

Θυμίζουμε ενδεικτικώς την περίοδο της Βαυαροκρατίας, την περίοδο της Κατοχής και εκείνη της Χούντας.

Δικαστικοί λειτουργοί που είχαν προαχθεί επί επταετίας, καθώς γι’ αυτούς το καθεστώς, προφανώς, παρήγαγε Δίκαιο, μετά την πτώση της, όχι μόνο αποφαίνονταν πως η χούντα δεν παρήγαγε Δίκαιο, αλλά επιπροσθέτως δίκαζαν τους χουντικούς, με τον ίδιο ζήλο που θα δίκαζαν αντιστασιακούς αν δεν έπεφτε το καθεστώς και έπεφταν εκείνοι στα χέρια τους..

Λένε πως όχι ευάριθμοι λειτουργοί είναι υποκριτές και ρευστοί.
Εμείς διαφωνούμε.

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν απλώς την σταθερότητα που έχει το βούτυρο εκτός ψυγείου, τον Αύγουστο!

Αυτοί παραμένουν σταθεροί. Σε τι;
Στην εξυπηρέτηση των ισχυρών ανά τους αιώνες.

Κάποτε στην Αγγλία τους είχε ανατεθεί και η είσπραξη των φόρων, εκείθεν και η αντιπάθεια των φτωχών προς αυτούς, αντιπάθεια που επεκτείνεται δικαίως και προς τους έτερους «Καππαδόκες» της υποκρισίας, τους δικηγόρους.

Ο δε Ησίοδος αναφέρει πολλούς εξ αυτών ως «δωροφάγους».

Λαμπροί Δικαστές ήσυχα κι αθόρυβα πράττουν το καθήκον τους, απονέμουν δικαιοσύνη και κάθε βράδυ κοιμούνται καθαροί. Και μόλις έρθει η ώρα να αποχωρήσουν πηγαίνουν στο σπίτι τους.

Κάποιοι άλλοι δικαστές (με δέλτα μικρό) αφού αφιππεύσουν, τρέχουν να παραστήσουν τους υπουργούς και ό,τι άλλο θες, υποτιμώντας το λειτούργημά τους.

Πάντως ένα δεν θα πρέπει να λησμονούμε:
Υπάρχουν καλοί και κακοί δικαστές, αλλά η Δικαιοσύνη είναι ακόμη έννοια ανύπαρκτη ή έστω προς αναζήτηση.
Ακόμη καλύτερα, έννοια ταξική.

Κατόπιν αυτών, μένει να εγκωμιάσουμε την σπουδαία, για τα δικαστικά χρονικά, απόφαση του ΣΤΕ (τι ωραία βραχυγραφία!), σχετικά με τον 13ο και 14ο μισθό.

Δεν θα πέσουμε στην παγίδα να κρίνουμε το σκεπτικό της ως ανόητο και παιδαριώδες, άμα δε και νηπιακώς θλιβερό.

Εμείς θα πούμε απλώς πως τέτοιες ή ανάλογες περί της «νομιμότητας των μνημονίων» αποφάσεις, είναι αρμονικά προσαρμοσμένες στο Κατοχικό περιβάλλον που ζει η πατρίδα και ο λαός μας.

Τέτοιο καθεστώς, τέτοιες και οι αποφάσεις του..!

Για να τελειώνουμε με τις ψευδαισθήσεις πως η δικαιοσύνη μπορεί να μας σώσει από τα μνημόνια, τις επαχθείς δανειακές συμβάσεις και το πλαστό χρέος που δένει πισθάγκωνα τη χώρα.

Πως η δικαιοσύνη θα ξαναφέρει στο κράτος και τον λαό την περιουσία που τους άρπαξαν οι κατοχικές κυβερνήσεις.

Αν η δικαιοσύνη ήταν τόσο ικανή και συνεπώς τόσο επικίνδυνη, θα είχε καταργηθεί..

 

Ο «ΣΤΑΒΛΟΣ»

 Ιούλιος 09, 2019

Ο «ΣΤΑΒΛΟΣ»

 

Δικαιολογημένη η πικρία του αγαπητού φίλου και σπουδαίου ελληνιστή, συγγραφέα και κινηματογραφιστή Πέδρο Ολάγια (Pedro Olalla), Ισπανού, μα τόσο Έλληνα, στον οποίο τόσα οφείλουμε, για το αποτέλεσμα των εκλογών της 7/7/2019!

Και δεν μιλώ για την ελίτ της χώρας, που διακρινόταν πάντα για την αγραμματοσύνη, την ένεκα αυτής ασέβεια και την συμπλεγματική ευρωδουλοφροσύνη της.

Ούτε για τις οικονομικές συμμορίες που την διαφεντεύουν, ούτε για την αγελαία συναυτουργία πολλών πανεπιστημιακών και άλλων φοβισμένων «δασκάλων» που εκπνέουν τοξικά στο μυαλό των παιδιών μας.

Ούτε μιλώ για τους «πνευματικούς» κάστορες της τέχνης ή τα «ταγάρια» της λογοτεχνίας που παριστάνουν τους «ταγούς», που εκλαμβάνουν τον αφαλό τους σαν την υδρόγειο σφαίρα..

Μιλώ για αυτούς που πιστεύουν ακόμα στην Ιστορία της πατρίδας μας.. που ξέρουν πως η γη μας έχει ακόμα αίμα ξεραμένο από μάχες αξιοπρέπειας, από αγώνες κατά του τάχα ανέφικτου, από εκατόμβες αγάπης κι επανάστασης.

Που δεν ξεχνούν!

Που την ψήφο τους δεν την ρίχνουν στα σκυλιά, που γρυλίζουν στα έδρανα του κοινοβουλίου, αποσπώντας κάποιο ξεροκόμματο, αλλά σε εκείνους που πασχίζουν να τους ξεστραβώσουν.. Έστω κι αν ξέρουν πως δεν θα πάνε τελικά στο κοινοβούλιο αυτοί. Αλλά οι άλλοι οι στραβωτήδες (και σταυρωτήδες).

Προτιμούν τους άλλους, εκείνους που καλλωπίζουν την αμάθειά τους, καθώς μοιάζουν μεταξύ τους ως αναλόγως ή εξ ίσου αμαθείς.

Παρά ταύτα, ο Λαός (τι έννοια!) παραμένει, ανά τους αιώνες, σοφός!

Αλλιώς, θα ήταν αστείο να ορκιζόμαστε εν ονόματί του, καθώς και να εκδίδουν οι δικαστές τις αποφάσεις τους εν ονόματι μιας ανύπαρκτης έννοιας!

Απόδειξη δε της σοφίας του είναι και τούτο:

Ενώ ο καθένας κυνηγάει με τις κλωτσιές τον σκιτζή γιατρό, τον χασοδίκη δικηγόρο, τον άσχετο υδραυλικό ή τον σαπιοχασάπη, κ.ο.κ, αντιθέτως ανεβάζει κάθε 3 ή 4 χρόνια, με επευφημίες, στους επτά ουρανούς, τον οποιοδήποτε γελοίο, απατεώνα ή βαλτό, που, ενώ απέτυχε παταγωδώς στη ζωή ή στην πολιτική, έχει το θράσος να ζητάει ξανά και ξανά την ψήφο του. Τον κάθε εκ πεποιθήσεως άεργο, για να «σιάξει», λέει, την εργασία στη χώρα.

Βρε, μπας και είχε δίκιο εκείνος ο μέγας μα αψύς Κρόμγουελ, εκείνος που είχε το θάρρος να τοποθετήσει στην πύλη του Κοινοβουλίου της Αγγλίας, που εξυπηρετούσε δουλικά τους τότε ισχυρούς, και σε μέρος εμφανές, μια ταμπέλα με την ένδειξη: «ΣΤΑΒΛΟΣ»;;; 

 

Η «ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ» ΚΑΡΟΛΑ ΣΟΡΟΣ

 Ιούλιος 06, 2019

Η «ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ» ΚΑΡΟΛΑ ΣΟΡΟΣ

 

Καπετάνισσα είναι η γυναίκα που κυβερνά συνήθως δικό της πλοίο.

Η λέξη ελληνική, προερχομένη από το βυζαντινό «κατεπάνω», φιλοτέχνησε τα πορτρέτα γυναικείων σπουδαίων θαλασσινών μορφών.

Ας θυμηθούμε την Αρτεμισία, τη βασίλισσα της ελληνικής Αλικαρνασσού, που από ανάγκη μάλλον παρά φιλαρέσκεια, συντάχθηκε με τις Περσικές δυνάμεις του Ξέρξη κατά των Ελλήνων, και που για να ξεφύγει το έμβολο μιας επιτιθέμενης ελληνικής τριήρους, εμβόλισε και βύθισε αύτανδρο το πρώτο περσικό πλοίο που βρέθηκε μπροστά της και της εμπόδιζε τη διαφυγή.

Ας θυμηθούμε κι εκείνες τις τόσες άγνωστες καπετάνισσες που για να ζήσουν τη φαμίλια τους έπαιρναν πάνω τους τα βάρητα των πνιγμένων στις άσπλαχνες θάλασσες συντρόφων τους.

Ας θυμηθούμε και τη Μαντώ τη Μυκονιάτισσα, τη Σπετσιώτισσα Λασκαρίνα και άλλες.

Καπετάνισσα, λοιπόν, στη κοινή συνείδηση, είναι το ανδρείο θηλυκό, που δαγκώνει τη θάλασσα πρώτα για να ζήσει, κι αν χρειαστεί να τα δώσει όλα, ακόμη και τη ζωή για την πατρίδα της.

Πατρίδα; τι να σημαίνει πια αυτή η λέξη;

Για κάποιους, σημαίνει τα παιδιά, τους γέρους, τους νεκρούς, τα σπίτια, τα κοιμητήρια, τους έρωτες, τα ποιήματά μας..

Για εμάς τους άλλους, τους «πολυπολιτισμικούς» (τι βαρβαρισμός!), τους προοδευτικούς, η λέξη είναι ρατσιστική, άρα ακροδεξιά, άρα φασιστική. Γιατί εμφανίζει τον άντρα - πατέρα να δίνει στην λέξη τον ανδρισμό του.

Πείτε το λοιπόν «Μητρίδα» να συνεννοηθούμε.!

Άλλωστε κάτι ακροδεξιοί σαν τον Ματέο Σαλβίνι, τη χρησιμοποιούν κατά κόρον.

Σαλβίνι θέλετε να γίνουμε;

Που είχε το θράσος να πει σε αυτόν τον Παγκόσμιο Φιλάνθρωπο, τον κο Τζώρτζ Σόρος, τα εξής:
«Ειλικρινά ντρέπομαι που Ιταλοί κάλεσαν αυτό το αισχρό υποκείμενο, τον άθλιο κερδοσκόπο στο έδαφος της χώρας μας». (Τρέντο, Βορ. Ιταλία).

Από ακροδεξιούς περιμένεις τρόπους;

Ενώ κάτι καλόπαιδα όπως οι γελοίοι απόγονοι Ναζιστών, κ.κ Τουσκ και Γιούνκερ ή ο αλήστου μνήμης Μπαρόζο, που εδιώκετο για παιδεραστία, δεν είναι ακροδεξιοί φασιστές, αλλά απλοί κεφαλαιοκράτες!

Ας θυμηθούμε πως ο άγιος αυτός χρηματοδότης του παγκόσμιου δουλεμπορίου, ο μπάρμπα Σόρος, είναι ο «πνευματικός πατήρ» και του «δικού» μας του κυρίου Βαρουφάκη, του ιδρυτή ντε, της νέας ΜΚΟ, με την επωνυμία: (Κακή του) Μέρα25, που προσελκύει τους φρενοβλαβείς του ηλιακού μας συστήματος...

 

Αυτό σημαίνει συνειρμός!

Από τα φαινομενικώς άσχετα να φτάνεις στην κόρη του Γερμανού πρώην αξιωματικού, που λέγεται πως ο ίδιος εργάζεται σε εταιρία πώλησης όπλων, (εμείς δεν το πιστεύουμε), την «καπετάνισσα» κα Καρόλα Ρακέτε.

Που εκείνη εργάζεται, λένε, σε ΜΚΟ του αξιοτίμου κ.Σόρος και παράνομα διακινεί μετανάστες, όχι βέβαια για τα φράγκα, αλλά από «ανοικτού τύπου» φιλανθρωπία! Γι’ αυτό, αντί να είναι βαθιά στο «Μπάνιο» (τουρκική φυλακή της Πόλης), παρασημοφορείται!

Αχ! Τι άτυχοι που στάθηκαν κάποτε οι εκείνοι οι παλιομοδίτες διακινητές λαθρομεταναστών στον Έβρο!

Τότε, (οι δικηγόροι ξέρουν), κάθε «κεφάλι και κακούργημα»!

Που νά ‘ξεραν οι δόλιοι να ισχυριστούν τότε, πως το κάνουν από φιλανθρωπία, όπως τώρα η κορούλα του Γερμανού καραβανά, η Καρόλα Ρακέτε! Πως οι πράξεις τους ήταν νομιμότατες!

Α! Να μην ξεχάσουμε:
1, 3 εκατομμύρια ευρώ συγκεντρώθηκαν, λέει, για τα δικαστικά έξοδα της πολύφερνης Γερμανίδας «ανθρωπίστριας»!

Από διάφορες Μ.Κ.Ο! (Λέγε με Σόρος, του Βαρουφάκη ντε, του Προέδρου του (Κακή του) Μέρα25, που συγκεντρώνει τους παράφρονες του Καιρού!)

Καλέ, τόσο ακριβά είναι τα δικαστήρια στην Ιταλία;

 

 

«ΝΟΜΟΜΑΘΟΥΣ» ΕΓΚΩΜΙΟΝ

 Μάιος 08, 2019

«ΝΟΜΟΜΑΘΟΥΣ» ΕΓΚΩΜΙΟΝ

 

Υπήρχε ανέκαθεν η πεποίθηση ότι οι ειδικές γνώσεις παρέχονται από τα Πανεπιστήμια. Η αντίληψη αυτή είναι απολύτως εσφαλμένη. Όπως είναι κοινώς γνωστό,στην Ελλάδα τις ειδικές γνώσεις τις παρέχουν οι εκλογές!

Όποιος έχει αντίρρηση, δεν έχει παρά να δει την πληθώρα των απόψεων κατά την εκλογική περίοδο. Επί νομικών δε ζητημάτων, καθένας υποψήφιος ή «σύμβουλος», ή «δημογέρων», έχει βαρύνουσα άποψη.

Υπάρχει πράγματι μια ιδιαίτερη προτίμηση , πέραν των οικονομικών στα νομικά ζητήματα, «Τύφλα να'χει» ο Μπαλής, ο Λιντζερόπουλος, ο Σεφεριάδης, ο Χωραφάς, ο Γεωργιάδης και πολλοί άλλοι, τάχα, μεγάλοι καθηγητές των Νομικών Σχολών του κράτους, που λάμπρυναν διαχρονικά τις νομικές Έδρες. «Τύφλα» και στους ξένους σοφούς, που έφαγαν τη ζωή τους στην έρευνα και τη διδασκαλία.

Εδώ υπάρχουν οι κολοσσοί! Δεν έχει σημασία αν δεν πέρασαν από την Νομική ούτε για καφέ, δεν πειράζει που αγνοούν εντελώς ακόμη και τις στοιχειώδεις έννοιες. Αρκεί που ασχολούνται με τις εκλογές! Δεν χρειάζεται να μάθεις για να γίνεις πολιτικός . Γίνεσαι πρώτα, κι αμέσως μεταμορφώνεσαι σε σοφό!

Οι εκλογές είναι κάτι σαν πτυχίο και μεταπτυχιακό μαζί! Μάλιστα, προς αποφυγήν άσκοπων κόπων και δαπανών, η Πολιτεία θα μπορούσε να αντικαταστήσει, ολικά ή μερικά, τις νομικές σπουδές με την μαζική συμμετοχή των φοιτητών στις εκλογές. Και μάλιστα το μέτρο αυτό θα μπορούσε να επεκταθεί και στην περίπτωση της Ιατρικής επιστήμης, ώστε η χώρα να αποκτήσει, μέσω της εκλογικής συμμετοχής, εκατομμύρια γιατρούς, σε χρόνο ρεκόρ, για να γιατροπορεύεται, επιτέλους, ο λαός μας.

Αρκεί μια βόλτα στον Κήπο των εκλογών για να θαυμάσεις τους φρουτώδεις καρπούς του!

Επί παραδείγματι, ένας εξ αυτών συνηθίζει να κατακρίνει τους πάντες, πλην του εαυτού του, να υποστηρίζει κάθε φορά και άλλους, θέλοντας την ίδια στιγμή, να τους υπονομεύσει. Η περίπτωσή του θα είχε το γνωστό ειδικό επιστημονικό ενδιαφέρον, αν δεν ήταν τόσο χρήσιμος. Ο άνθρωπος αυτός αρέσκεται να παραδίδει, και σε συνέχειες μάλιστα, σπουδαία μαθήματα, είναι δε τόσο ειδικός που οι παραδόσεις του απευθύνονται ακόμη και νομικούς.

Αποκαλύπτει τα λάθη και τις παραλείψεις των δικηγόρων, στηλιτεύει τις νομικές πλημμέλειες της δράσης τους για τη «δημοτική περιουσία», όπως απερίσκεπτα την ονομάζει και μέμφεται την αδράνειά τους.

Είναι δε τόσο εγκρατής που πρώτος αυτός εισήγαγε στην νομική επιστήμη τον όρο «Ενδιάμεσος ιδιοκτήτης», αναφερόμενος στο Δημόσιο και την περιουσία του.

Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε μόνο την «Ενδιάμεση μητέρα» και τον λεγόμενο «Ενδιάμεσο» που σημαίνει «το τρίτο πρόσωπο», το πρόσωπο , δηλαδή, που «κάνει τα ρεπό του συζύγου», όπως λέμε στις πικάντικες ιστορίες,!

Δεν θα προσθέσουμε κάτι επιπλέον. Προς το παρόν!

Ίσως δεν αξίζει κιόλας κάτι παραπάνω, πέραν του αστείου.

Το μόνο που θα προσθέταμε στο φινάλε του εγκωμίου μας, είναι πως η Πολιτεία οφείλει, επιτέλους, να καταργήσει τους βαρείς φόρους που τυραννούν τον λαό και να θεσπίσει μονάχα έναν φόρο μικρό αλλά γενικό που θα γέμιζε, όμως, τίνγκα τα ταμεία του κράτους: Τον φόρο ανοησίας! 

«ΑΚΛΟΝΗΤΟΥ» ΕΓΚΩΜΙΟΝ

 Μάιος 07, 2019

«ΑΚΛΟΝΗΤΟΥ» ΕΓΚΩΜΙΟΝ

 

Ο γράφων πάντα θαύμαζε τους ανθρώπους που έμεναν ακλόνητοι στις αρχές τους. Που τις υπερασπίζονταν κατά τρόπο αμετάκλητο. Που διατηρούσαν τις φάλαγγες τους απαρασάλευτα ετοιμοπόλεμες!

Μεμφόταν λίγο όσους πισωπατούσαν, όσους κιότευαν, να πούμε, μα δεν τους κατηγορούσε. Ποιος, άλλωστε μπορεί να μένει για πάντα θαρρετός;

Ανθρώπινο κάποτε να κάνεις πίσω. Ανθρώπινο και να πηγαίνεις μπροστά. 

Ποιο είναι το πιο ανθρώπινο, αυτό το αποκρίνεται η ζωή!

Εκείνο, όμως, που ο γράφων θεωρούσε εξωφρενικό, ήταν να ποδοπατάει κάποιος τις αρχές του, υποστηρίζοντας, ταυτόχρονα, πως παραμένει ασάλευτος σε αυτές. Να λέει, δηλαδή πως δε γυρίζει σαν το νερό στο χείλος του αγωγού αποχέτευσης, αλλά ότι, αντίθετα, γυρίζει γύρω του ο αγωγός!

Αφορμή του παρόντος εγκωμίου, υπήρξε «συνέντευξις» νεοφανούς Υποψηφίου, ο οποίος, ως ποταμός ειλικρίνειας, μας δίδαξε πως δεν είναι ο ίδιος που άλλαξε, αλλά όσοι τον μέμφονται, ότι δεν φταίει αυτός για τις κινήσεις ευελιξίας που αποκαλύπτουν τη θλίψη της τεθλασμένης του, αλλά τα μάτια μας που δεν διακρίνουν την ευθεία κίνηση του.

Αφορμή, επίσης στάθηκε,το τάχα παράπονό του, πώς, δηλαδή, κάποιοι «λίγοι» φίλοι του, αντί να κάτσουν να ακούσουν τις σοφίες του, του «έκοψαν την καλημέρα»! Κι εκείνο το «λίγοι» τι νόημα κρύβει! 

Λες και χρειάζεται, για να καταδικάσεις κάτι, να μην το μπορείς ο ίδιος με βάση τις αρχές σου, αλλά να πρέπει να συγκαλέσεις και συνέλευση.

Κι εκείνο το άλλο, το θαυμάσιο, πως κανείς δεν τον ξέρει καλύτερα από τον ίδιο!

Αχ! Άτυχος ο δόλιος Σωκράτης. Αν ζούσε μέχρι σήμερα και γνώριζε τον δικό μας Υποψήφιο, θα συναντούσε τον μοναδικό στην ιστορία άνθρωπο που έκανε πράξη το μέγα ζητούμενο από το Μαντείο των Δελφών: το «Γνώθι σαυτόν»!

Ο γράφων πάντα θαύμαζε όσους έμεναν ασάλευτοι στην «ρευστότητά» τους!

«Αυτές, λοιπόν, κύριοι, είναι οι αρχές μου, κραυγάζει ο «Ακλόνητος» Υποψήφιος... κι αν δεν σας αρέσουν.. εντάξει.. έχω κι άλλες». Γκράουτσο Μαρξ (Groucho Marx-1890- 1977).

Θα ολοκληρώσουμε το εγκώμιό μας με τα λόγια πάλι του Γκράουτσο Μαρξ:
«Ποτέ δε ξεχνώ ένα πρόσωπο... αλλά στη δική σου περίπτωση θα κάνω μια εξαίρεση!»