Η αμερικανική… περεστρόικα

 Νοέμβριος 10, 2013

Η αμερικανική… περεστρόικα

Ο «φερετζές» της γεωστρατηγικής πολιτικής των ΗΠΑ και η εφαρμογή του «αξιώματος του Θουκυδίδη».

 

Ο Νόαμ Τσόμσκι σε διάλεξή του στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών στο Λονδίνο είπε τα εξής: «Οι δυτικές κυβερνήσεις εφαρμόζουν το λεγόμενο «αξίωμα του Θουκυδίδη», κατά το οποίο οι ισχυροί πράττουν κατά βούληση, οι ανίσχυροι από ανάγκη και οι λαοί σύρονται υπό το κράτος του φόβου».

Και συνέχισε: «Τα επιχει­ρηματικά ΜΜΕ και οι συνεργαζόμενοι διανοούμενοι κάνουν το κοινό να πιστέψει ότι οι ακρότητες των δυτικών κυβερ­νήσεων συνιστούν δήθεν αυ­τοάμυνα ή ανθρωπιστική πα­ρέμβαση».

Αυτό αποτέλεσε την πεμ­πτουσία της γεωστρατηγικής σκέψης και της πρακτικής των δυτικών κυβερνήσεων. Μόνο που παρερμήνευσαν το νόημα του Θουκυδίδη γιατί ο ίδιος, την ίδια στιγμή σκιαγράφησε και τη νομοτελειακή παρακμή και πτώση εκείνων που πι­στεύουν στην αιώνια παντοδυ­ναμία της ισχύος. Το νόημα του Θουκυδίδη είναι ακριβώς η αποκάλυψη αυτής της αδυνα­μίας.

Τυχοδιωκτισμοί

Αρκεί να παρατηρήσει κα­νείς τους στρατιωτικούς τυχοδιωκτισμούς της Δύσης, με όλα τα προσχήματα, τον ταυ­τόχρονο υπερδανεισμό των ΗΠΑ και την οργανική εξάρτη­σή τους από τις μεταβιβάσεις ασιατικών αποταμιεύσεων για να αντιληφθεί τη διάβρωση της βάσης της αμερικανικής οικονομίας. Αρκεί να δει το φιάσκο της Συρίας. Ετοιμά­στηκε η παγκόσμια κοινή γνώ­μη για μια νέα επίθεση των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων με τις γνωστές τυμπανοκρουσίες των ΜΜΕ που άναψαν και αυ­τά τις πολεμικές μηχανές τους. Από κοντά και ο γαλλι­κός πετεινός με τον ανάλογο μικρό εγκέφαλό του. Το απο­τέλεσμα ήταν αποκαρδιωτικό. Τελικά η Δύση αναγνώρισε έμπρακτα ότι δεν μπορεί να ρυθμίζει τα πράγματα στη Μέ­ση Ανατολή και στον κόσμο γενικότερα χωρίς να λαμβά­νει υπόψη τη θέληση και άλ­λων παγκόσμιων παικτών οι οποίοι έχουν πλέον σοβαρό λόγο στα τεκταινόμενα.

Το μπλοκάρισμα της χρη­ματοδότησης των ομοσπον­διακών υπηρεσιών των ΗΠΑ, οι 800.000 απλήρωτοι δημόσι­οι υπάλληλοι του Πενταγώ­νου, η αδυναμία πληρωμής των μισθών των ένστολων αποδεικνύουν ότι μάλλον έχει φτάσει η ιστορική στιγμή για τις ΗΠΑ να κάνουν τη δική τους «Περεστρόικα» και κά­νοντας την ανάγκη φιλοτιμία να προσπαθήσουν να απαλ­λαγούν από τις παλιές ηγεμο­νικές αντιλήψεις τους. Και σήμερα πολλοί από την υπερατ­λαντική πλευρά συνιστούν ρι­ζική αλλαγή πλεύσης: Επαναρρύθμιση της οικονομίας και απεμπλοκή από στρατιωτι­κές περιπέτειες.

Η τραγική ευκαιρία!

 Είναι προφανής η αντίθε­ση αυτής της νέας ανάγκης με όσα πριν από κάποια χρόνια διατύπωναν Αμερικανοί αναλυτές. Παλαιότερα ο Ζμπίγνιου Μπρεζίνσκι στο βιβλίο του «Η Μεγάλη Σκακιέρα» είχε ταχθεί υπέρ μιας άνευ όρων επιχείρησης για αμερικανική κυριαρχία της «ευρασιατικής ενδοχώρας» εκεί που διατη­ρείται ο μεγαλύτερος όγκος των παγκόσμιων ενεργειακών αποθεμάτων, των πρώτων υλών και του πόσιμου νερού. Αυτό αποτελούσε τη σαφέστερη έκφραση των στόχων των Αμερικανών παγκόσμιων ηγεμονιστών τη δεκαετία 1990-2000.

Στο μανιφέστο για έναν νέο αμερικανικό αιώνα κα­λούνται οι ΗΠΑ να εκμεταλ­λευτούν, την εξαφάνιση της ΕΣΣΔ για να διασφαλίσουν την ατζέντα του Πενταγώνου για μια κυριαρχία «πλήρους φάσματος» στον πλανήτη, σε όλες τις πτυχές: στρατιωτική, οικονομική, πολιτιστική, κα­θώς και εκείνη του διαστήμα­τος. Όταν μάλιστα τέθηκε ζή­τημα αν το αμερικανικό κοινό θα δεχόταν ένα τέτοιο επιθετι­κό σχέδιο, η επιτροπή για την «πρωτοβουλία εξωτερικής πο­λιτικής» παραδέχτηκε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν απίθανο «δί­χως ένα νέο Περλ Χάρμπορ». Αυτή η καταλυτική στιγμή ήρ­θε την 11η Σεπτεμβρίου 2001.

Περί ανηθικότητας

Όμως από το 2008 ο γκουρού της Γουόλ Στριτ και ιδρυτής της εταιρείας Μπλακ Στόουν (Black Stone) και δύο φο­ρές επικεφαλής της Leehman Brothers, Πίτερ Πίτερσον, έβλεπε δυσοίωνο το μέλλον της αμερικανικής ηγεμονίας και του μονοπολικού κόσμου. Σε συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά και στην ερώτηση εάν οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να χά­σουν την ηγεμονία τους εξαιτίας του χρέους, απάντησε: «Υπολογίζουμε ότι σήμερα ο συνδυασμός του δημόσιου χρέους και των ακάλυπτων υποχρεώσεών μας είναι 53 τρισ. δολάρια, δηλαδή 455.000 δολάρια για κάθε νοικοκυριό. Είναι ανήθικο να αφήνουμε στα παιδιά μας τέτοιον κόσμο. Αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο που λειτουργούμε είναι αναπό­φευκτο (δηλαδή η απώλεια της ηγεμονίας). Αν συνεχίσουμε να δανειζόμαστε από την Κίνα, την Ιαπωνία και τη Μέση Ανατο­λή θα αρχίσουμε να μοιάζουμε με αναπτυσσόμενη χώρα και υπάρχει ξεκάθαρη σχέση με­ταξύ της οικονομικής και πολι­τικής δύναμης. Αν δείτε την παρακμή της ρωμαϊκής και της βρετανικής αυτοκρατορίας θα δείτε ότι παρήκμασαν οικονομικά όταν υπερεκτίμησαν τις στρατιωτικές δυνατότητές τους και εμείς επιδεικνύουμε πρόωρα συμπτώματα της ίδιας αρρώστιας».

Δεν υπάρχει καλύτερος μάρτυρας για να αποδείξει ότι η φαντασίωση περί μονοπολικού κόσμου και δυτικής ηγεμο­νίας έχει αμετάκλητα εξαφανι­στεί. Σήμερα μπορούμε μόνο να μιλάμε για έναν πολυπολικό κόσμο. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν σε ομιλία του από τον Ιανουάριο ήδη του 2007 στο Νέο Δελχί εί­χε διατυπώσει: «Η Ρωσία επι­θυμεί έναν πολυπολικό και δημοκρατικό κόσμο με ενισχυμένο Διεθνές Δίκαιο και αναβαθμισμένο ΟΗΕ, όπου κάθε μι­κρή χώρα θα μπορεί να αισθά­νεται ασφαλής και δεν θα φο­βάται ότι μια υπερδύναμη θα μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να παραβιάσει κάθε κανόνα για τα δικά της, συχνά εγωιστικά συμφέροντα. Η Ρωσία είναι έτοιμη να αποτελέσει τον εγγυητή της τήρησης του Διεθνούς Δικαίου και των ίσων δικαιωμάτων όλων των μετεχόντων του παγ­κόσμιου γίγνεσθαι».

Αλλαγή πλεύσης

Είναι όμως αλήθεια ότι η Δύση έχει εγκαταλείψει τα σχέδιά της; Πολλοί έχουν ήδη απαλλαγεί από τις ψευδαισθή­σεις τους, όχι όμως όλοι. Φαί­νεται ότι η αδήριτη πραγματικό­τητα έχει αναπόδραστα καθο­ρίσει τις εξελίξεις. Όλο και πε­ρισσότεροι πλέον κατανοούν ότι οι μονομερείς, παράνομες ενέργειες δεν επέλυσαν κανέ­να πρόβλημα και αντιθέτως προκάλεσαν ανθρώπινες τρα­γωδίες, εστίες έντασης, χάος και αταξία στον κόσμο και πλέ­ον στο ίδιο το σπίτι τους. Κάποι­οι βέβαια συνεχίζουν τις ψευ­δαισθήσεις τους επικαλούμε­νοι τα τεχνολογικά θαύματά τους, έχοντας την ανόητη αντί­ληψη ότι θα μπορέσουν να διαιωνίσουν τη δύναμή τους λόγω της δήθεν τεχνολογικής υπεροχής τους.

Είναι πια καιρός να απαλ­λαγούν και από αυτές, γιατί θαμπώνουν την ενόραση και πραγμάτωση της Ιστορίας και ωθούν σε λανθασμένες απο­φάσεις.