Η μεγάλη αυταπάτη των Αγγλοσαξόνων

 Σεπτέμβριος 29, 2013

Η μεγάλη αυταπάτη των Αγγλοσαξόνων

Τα παιχνίδια ελέγχου της Ευρασίας και ο ρόλος της Ρωσίας

 

Η περίοδος από το 1806 έως το 1878 σηματοδοτεί την έναρξη του ανταγωνισμού μεταξύ των Αγγλοσαξόνων και της Ρωσίας για την κυριαρχία στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολής.

Η συνθήκη του Βερολίνου (13 Ιουλίου 1878) καθόρισε τον χάρτη των Βαλκανίων και γενικότερα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης για την προσεχή 35ετία. Αυτό «το μεγάλο παιχνίδι» συνεχίστηκε και τον 20ό αιώνα. Μετά το 1945 τα ηνία ανέλαβαν οι ΗΠΑ που προσπάθησαν να εξα­φανίσουν τη ρωσική επιρροή, καθώς η Μόσχα είχε αποκτήσει κυ­ρίαρχη θέση μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Αυτή ακρι­βώς η επιρροή ήταν που ενοχλούσε τηΔύση ακόμα περισσότερο και από το πολιτικο-οικονομικό σύστημα της Σοβιετικής Ένωσης. Σήμερα, στον 21 ο αιώνα, η αντιπαράθεση επεκτείνεται στον έλεγχο κυρίως των ενεργειακών αγωγών και των πόρων και στη διαχείριση των δομών της οικο­νομίας των κρατών που αποτελούν τη λεγόμενη Ευρασία⁽¹⁾.

Η κοσμοαντίληψη των ΗΠΑ περιέχεται στα λόγια του Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι στην εισαγωγή του έρ­γου του «Η μεγάλη σκακιέρα»⁽²⁾: «Από τότε που οι ήπειροι άρχισαν να αλληλοεπηρεάζονται πολιτικά, πριν από 500 περίπου χρόνια, η Ευρασία είναι το κέντρο της παγκόσμιας ισχύος... Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν το τελευταίο βήμα στην ταχεία άνοδο μιας δύναμης του δυτικού ημισφαιρίου, των ΗΠΑ, ως της μόνης και της πρώτης πραγ­ματικά παγκόσμιας δύναμης». Και επειδή ποτέ στο παρελθόν η γεωστρατηγική αντίληψη των Αγγλοσα­ξόνων δεν ήταν απαλλαγμένη από θεολογικού τύπου ιδεολογήματα, στο ίδιο έργο γράφει: «Ο τελικός στόχος της αμερικανικής πολιτικής πρέπει να είναι αγαθός και οραματικός, να διαμορφώνει μια παγκόσμια κοινότητα, σύμφωνα με τα θεμελια­κά συμφέροντα της ανθρωπότητας. Ωστόσο, στο ενδιάμεσο, είναι επιτα­κτική η ανάγκη να μην εμφανιστεί καμία ευρασιατική διεκδικήτρια δύ­ναμη, ικανή να κυριαρχήσει στην Ευρασία και κατά συνέπεια να αμφι­σβητήσει την Αμερική».

Παρά τις ευοίωνες, όμως, προ­βλέψεις φαίνεται ότι η γεωστρατηγική τής Δύσης έχει πέσει έξω. Έχει δίκιο ο Μπρεζίνσκι για τη σπουδαιότητα της Ευρασίας, όμως τόσο ο ίδιος όσο και οι περισσότεροι Δυτι­κοί γεωστρατηγικοί παίκτες αγνόη­σαν τη ρήση του Ναπολέοντα, που είπε κάποτε πως αν γνωρίζει κανείς τη γεωγραφία ενός έθνους είναι σαν να γνωρίζει την εξωτερική πολι­τική του. Μια ματιά στον χάρτη της περιοχής καταδεικνύει το αδύνατο της δυτικής κυριαρχίας στην Ευρα­σία. Κυρίως αποκαλύπτει ότι η Δύση δεν μπορεί να πράξει τίποτα χωρίς την έγκριση πλέον ή τη συναίνεση της Ρωσίας. Και τέτοια συναίνεση όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά, αντίθε­τα, οι σχεδιασμοί της Δύσης προ­σκρούουν στην ευρασιακή γεωστρατηγική και γεωπολιτική αντίλη­ψη και ισχύ της Ρωσίας. Και έτσι «το προγεφύρωμα των ΗΠΑ στην ευρασιατική ήπειρο», που ήθελε ο Μπρεζίνσκι, έτσι ώστε μια διευρυνόμενη Ευρώπη να γίνει το εφαλτήριο για την εισπήδηση των ΗΠΑ στην Ευρα­σία, φαντάζει πλέον ως εφιάλτης.

Τα πρόσφατα γεγονότα στη Συ­ρία επιβεβαιώνουν τον θεμελιώδη κανόνα που πρώτος ο Θουκυδίδης διατύπωσε, ότι, δηλαδή, η Ιστορία γράφεται με βάση τα πραγματικά γεγονότα και όχι με βάση τις προφάσεις και την εικονικότητα. Η Αμερική επιτέθηκε «σαν ταύρος σε υαλοπωλείο». Βομβάρδισε χώρες-μέλη του ΟΗΕ, σκότωσε πολίτες, κατέστρεψε υποδομές, με άλλα λόγια διέπραξε εγκλήματα πολέμου, χρησιμοποι­ώντας πάντα τις ίδιες προφάσεις και τα αυτά προσχήματα. Είναι η πρώτη φορά που μια δύναμη προκαλεί πο­λέμους χωρίς σαφές γεωπολιτικό σχέδιο, σε κάθε περίπτωση με πλημ­μελή ανάλυση της πραγματικότη­τας. Σήμερα η Αμερική θέλει την de facto κατάργηση των αποφάσεων του ΟΗΕ και την αντικατάστασή τους με τις αποφάσεις του Κογκρέ­σου και της Γερουσίας. Επιδιώκει την κατάργηση του Διεθνούς Δι­καίου, αναγνωρίζοντας ως όργανο μόνο το δίκαιο των πολυεθνικών εταιρειών. Συμπεριφέρεται ως ιδιο­κτήτης του πλανήτη χωρίς τίτλους ιδιοκτησίας και χωρίς πλέον την αναγκαία ισχύ πλανητικής επιβολής. Προσπαθεί να επιβάλει την ει­κονική πραγματικότητα του μονοπολικού κόσμου, την ίδια στιγμή ο κόσμος είναι και αποδεικνύεται πολυ­πολικός. Η Δύση έχασε πρόσφατα τον χερσαίο πόλεμο στη Συρία, αφού οι μισθοφόροι εγκληματίες της ηττήθηκαν κατά κράτος από τις συριακές δυνάμεις. Τώρα απειλεί με βομβαρδισμούς από μακριά. Αυ­τό και μόνο αποδεικνύει την a priori ήττα του εγχειρήματος. Καταδει­κνύει το αδιέξοδο της πολιτικής των Αγγλοσαξόνων και των πρόθυμων συμμάχων τους και την πολιτική μυωπία ηγετών τύπου Σαμαρά, Βενιζέλου κ.λπ.

Στην παγίδα

Αναμφισβήτητα η Δύση έπεσε στην «παγίδα Κουτούζωφ». Τώρα θα πρέπει να βρει τρόπο να απεμπλακεί χωρίς να εξευτελιστεί. Η αυ­ταπάτη της Δύσης αποκαλύπτεται στα λόγια του Εμάνουελ Τοντ στο βι­βλίο του «Μετά την Αυτοκρατορία»⁽³⁾: «Μπορούμε να μετρήσουμε εδώ την ανυπαρξία των ΗΠΑ στην καρδιά της Ευρασίας... Εάν παρα­μερίσουμε τις στρατιωτικές εξαγωγές της και ορισμένους υπολογι­στές, η Αμερική δεν έχει πολλά πράγματα να προτείνει. Δεν εξάγει αγαθά, αντιθέτως απορροφά χρηματιστικό κεφάλαιο, στερώντας τον αναπτυσσόμενο κόσμο... Το μόνο που μπορεί να κάνει η Αμερική είναι να δίνει την ψευδαίσθηση της χρη­ματοπιστωτικής δύναμης μέσω του ΔΝΤ και της Διεθνούς Τράπεζας, δύο θεσμούς τους οποίους παρεμ­πιπτόντως η Ρωσία δεν έχει ανάγκη στο εξής χάρη στα εμπορικά πλεονάσματά της».

Επέλεξαν λάθος... πεδίο αντιπαράθεσης

Οι Δυτικοί έπαιξαν σκάκι με τους Ρώσους. Έκαναν λά­θος επιλογή αθλήματος. Ο ΕμάνουελΤοντ γράφει ακόμα στο βιβλίο «Μετά την Αυτο­κρατορία»: «Δεν θα πρέπει να παίζουμε σκάκι με τους Ρώ­σους, των οποίων είναι το εθνι­κό άθλημα... Είναι καλύτερα εκπαιδευμένοι να μην κάνουν το λάθος που περιμένει ο αντί­παλος... Ίσως μια μέρα θα επι­καλούνται στα εγχειρίδια δι­πλωματίας την «άμυνα Πούτιν», πώς να πετύχεις, δηλαδή, στο πλαίσιο μιας πτώσης της δύναμής σου μια ανατροπή συμμαχιών».

Σημ.(1) I. Παπαφλωράτος «ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ»

        (2) ZBIGNIEW BRZEZINSKI «Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ»

        (3) Emmanuel Todd «ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ»