ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
«Το περιστέρι που πετάει
είναι ένα άγραφο χαρτί.
Για να γράψεις μια λέξη
όταν θα μάθεις γράμματα»
(Ιάσων Ευαγγελου)»ψηφιδωτό».
Το λευκό περιστέρι πετάει περιμένοντας να γράψουμε επάνω στα φτερά του μια λέξη. Μια λέξη, όπως όλες οι ελληνικές λέξεις.
Να την πάει απέναντι, στο παλιό αρχοντικό μιας ομορφης, όπως όλες οι αγαπημένες που δεν γέρνανε, που μας κοιτούν και μας δίνονται όταν αξίζουμε.
Και τα φτερά του γεμίζουν με τις γραμμές ενός τετραδίου, όπως όλα τα σχολικά τετράδια που μυρίζουν Μαη. Και τα φτερά του καθώς πετάει, γινονται οι σελίδες της ίδιας της Άνοιξης.
Και μας συστήνει κάθε χρόνο τον ήλιο, το πρώιμο φρούτο, την απλωσιά και το γέλιο.
Και μας συστήνει το βερίκοκο, τη θάλασσα και το καλοκαίρι. Και μας διδάσκει να αντέχουμε.
Ακόμη κι αν το καλό μας προσπερνά, γιατί δεν μάθαμε να του μιλάμε, να το φωνάζουμε, να το ζητάμε, να πολεμάμε για χάρη του, για τις σκιές των παλιών , για των παιδιών τους ίσκιους που από κάτω τους κάποια στιγμή θα πεθάνουμε.
Γιατί φοβόμαστε, όπως όλοι που φοβούνται όσους τεντώνουν τη μικρότητα τους και φαντάζουν πελώριοι, όπως όλοι που αρνούνται να μάθουν γράμματα, όσες σπουδές κι αν έχουν περπατήσει.
Γιατί « μαθαίνω γράμματα» σημαίνει πετάω εκεί απέναντι στο σπιτικό της αιώνια όμορφης, της Ελευθερίας που για να την έχω πρέπει να γίνω σκλάβος της..
Κι αν δεν πετάξω γιατί δεν είμαι πια τόσο νέος, ας γράψω, τουλάχιστον, στο φτερό του περιστεριού μια λέξη να την πάει εκεί απέναντι :Τη λέξη « Αγώνας»!
Όταν μάθω να προφέρω αυτή τη μαγική λέξη κι αν καταφέρω μάλιστα να την γράψω, τότε μπορώ να ισχυριστώ πως έμαθα λίγα γράμματα.
Μαρ 21, 2021 4:24:27π.μ.
