ΟΙ ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ
Στη βεράντα,που παίζαμε, ο Αλέκος κι εγώ, ξαδερφάκια,παιδιά Και μέσα στο λιτό ιατρείο του ο πατέρας του ενός και θείος του άλλου. Με την πίπα του και τον βαρύ παραδοσιακό "εγγλέζικο" καπνό του..Κάπνιζαν οι γιατροί εκείνα τα χρόνια σαν φουγάρα, μα στέκονταν προστατευτικά, σαν τις μαρκίζες στην βαριά μπόρα. Και χαμογελούσαν, θυμάμαι, παρά την ανέχεια εκείνων των καιρών.
Ύστερα μόλις ο γιατρός τελείωνε τις επισκέψεις του,αργούτσικα, περνούσε από την "Τουλίπα", για το καφεδάκι του, βαρύ γλυκό θαρρώ, μαζί με τον πατέρα μου,και τον θείο τον οδοντίατρο , οι τρεις μπατζανάκηδες, να σχολιάζουν με χιούμορ τα πολιτικά, τα κοινωνικά... και τις γυναίκες τους, τις μανάδες μας. Καφές βραδιάτικα! Ποιος είπε , μωρέ, πως πειράζει;
Εδώ, κάποτε,όταν πιτσιρίκια διαπράξαμε μαζί μια "αξιόποινη"σκανταλιά, ήρθε το "θύμα" στο ιατρείο κι επίμονα ζητούσε την τιμωρία των ενόχων για την πράξη τους. Ο Αλέκος είχε, δυστυχώς συλληφθεί, μετά από απηνή καταδίωξη, ενώ εγώ είχα διαφύγει τη σύλληψη. Τι να έκανε ο γιατρός, επέβαλε μια κάποια τιμωρία και ζήτησε να μάθει ποιος ήταν ο δεύτερος, ο "συναυτουργός" , προκειμένου να επιβληθούν και σε αυτόν, από τον πατέρα του, οι ανάλογες "ποινές".
Παρ¨ότι η "ανάκριση" υπήρξε, όπως έμαθα, πολύωρη και σκληρή, ο εξάδελφός μου, αρνήθηκε να μιλήσει και να "δώσει" τον συνεργάτη του, δηλαδή εμένα, κι έτσι σώθηκα. Δεν συνελήφθην ποτέ, δεν τιμωρήθηκα από τους δικούς μου, δεν βγήκε τίποτα κι ούτε πληροφορήθηκε ποτέ κανείς το "ποιόν "μου!
Σήμερα, λοιπόν, Καθαρά Δευτέρα (όχι Καθαρή), στο ίδιο μέρος , μετά από τόσα που ζήσαμε, κάναμε και πάθαμε, ( και γλιτώσαμε), σταθήκαμε τα ξαδέρφια πάλι εδώ, κάτω από τη μικρή μαρκίζα με τα ίδια όπως τότε κεραμίδια, κρατώντας με τον ίδιο τρόπο τις επίμονες χίμαιρες, με τις ουρές και τα ζύγια τους. Τους πολύχρωμους χαρταετούς μας!
Ενημερώθηκε Μαρ 16, 2021 11:55:41μ.μ.
Μαρ 15, 2021 4:53:11μ.μ.
