Το οικοδόμημα της καταστολής

 Νοέμβριος 11, 2012

Το οικοδόμημα της καταστολής

 

Η πολύφερνος κυρία Άνγκελα Μέρκελ, ο πολυπράγμων κ. Χοακίμ Φούχτελ και οι λοιποί, όσο κι αν απορροφούν τα φώτα της δημοσιότητας, δεν είναι και οι ίδιοι παρά μαριονέτες των κατά παράδοση και κατά φύση, μολονότι αντιμαχομένων, ασελγούντων καπιταλιστών. Είναι αφέλεια να υποστηρίζει κανείς ότι σήμερα ο καπιταλισμός εκπροσωπεί­ται από το κακό χρηματιστηριακό, τοκογλυφικό κεφάλαιο, σε αντίθεση, υποτίθεται, με τον καλό και υγιή καπιταλισμό, που βεβαίως είναι αθώος του αίματος. Ο καπιταλισμός, η πλου­τοκρατία κατά τον Πλάτωνα, ως χαμαιλέων μεταμορφώνεται, μεταμφι­έζεται και προσαρμόζεται ανάλογα με τις συνθήκες. Μια απλή αναδρομή στην ιστορία των οικονομικών κρί­σεων αρκεί για να το αποδείξει. Επο­μένως τα όσα περί του αντιθέτου υ­ποστηρίζονται, εάν δεν είναι αφέλει­ες, είναι σίγουρα υποβολιμιαία προκειμένου να συσκοτίσουν και να την αφανίσουν κάτω από τους σωρούς των ερειπίων της λογικής, την οποίαν μοχθούν να κατεδαφίσουν. Όσοι υποστηρίζουν πως δεν φταίει τάχα ο καπιταλισμός για τη βαρβαρότητα που βιώνουμε, αλλά η εκτροπή του ή η λανθασμένη του εφαρμογή, εάν δεν είναι καλοπροαίρετα ανόητοι, είναι βέβαιο ότι συμπράττουν ως συναυτουργοί ή έστω άμεσοι συνεργοί στην συνωμοσία κατά των λαών που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας.

Το σύστημα πλουτισμού των ολί­γων σε βάρος της εργασίας των πολ­λών, αυτοδικαίως βάρβαρο, μεταλλάσσεται κατά το δοκούν. Από φιλε­λεύθερο γίνεται απολυταρχικό και ξαναγίνεται φιλελεύθερο, με μανδύα κοινοβουλευτικό, κάποτε φορώντας το φασιστικό επενδύτη. Ο Άγγλος πολιτικός Ντισραέλι έλεγε ότι μόνο δύο έθνη στον κόσμο δεν πρόκειται ποτέ να υπογράψουν μεταξύ τους ειρήνη ή ανακωχή και ανελέητος πόλεμος θα μαίνεται ανάμεσά τους και αυτά είναι το έθνος των πλουσί­ων και το έθνος των φτωχών. Μέσα σε αυτόν τον ασίγαστο πόλεμο, την πάλη δηλαδή των τάξεων, κινείται ο κόσμος. Στον πόλεμο αυτόν οι μεν πλούσιοι είχαν και έχουν σαφή ταξι­κή συνείδηση, με βάση την οποία ε­νεργούν, συνωμοτούν και αυξάνουν τα κέρδη τους. Το πρόβλημα φαίνεται να βρίσκεται στις τάξεις των φτωχών, των εργαζομένων που όχι μόνο δεν έχουν ακόμα σαφή ταξική συνείδηση, αλλά δυστυχώς ενίοτε αποκηρύσσουν την ταξική τους συνείδηση. Αυτοί γίνονται οι πλέον έντρομοι σύμμαχοι του πνιγηρού καθεστώτος της ακινη­σίας, οι πιστότεροι υπηρέτες του συ­στήματος. Και το σύστημα, ο μηχανι­σμός αυτός αναπαραγωγής της ανι­σότητας, επιλέγει τους πλέον πρόθυ­μους, τους χορηγεί τίτλους, κάποτε και χρήμα και τους εξαπολύει όχι ως επιστήμονες αλλά ως θεολόγους, να προπαγανδίζουν τον αιώνιο δήθεν χαρακτήρα του.

 

ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

Με άλλα λόγια οι καπιταλιστές και όσοι ψωμίζονται στα αποφάγια τους, συνοδεύοντάς τους όπως τα ψάρια-πιλότοι τον καρχαρία, επιχειρούν διαχρονικά να επιβάλουν μια θεοκρα­τική κοινωνία επιστημονικού τύπου, στην οποία ως αμαρτία νοείται κάθε σκέψη ή πράξη αντίστασης και ως ευταξία η αποστροφή προς την δη­μιουργό κίνηση και τη δημοκρατία. Μια κοινωνία μεσαιωνικού τύπου, συνεκτική για τα συμφέροντα των ισχυρών και διαλυτική για τα δικαι­ώματα του λαού. Μια πραγματικότη­τα ζοφερή και επικίνδυνη, απωθητι­κή και ταυτόχρονα ύπουλα θελκτική. Με τοτέμ και σύμβολα. Όπως το «ιε­ρό δικαίωμα της ιδιοκτησίας», το ο­ποίο είναι συνεχώς σε δέσμευση, προκειμένου να δηλώνεται στο διη­νεκές προς τους αφελείς υπηκόους ότι την απέκτησαν μεν με το αίμα και τον ιδρώτα τους, αλλά τη διατηρούν χάρις στη φιλευσπλαχνία των αφε­ντικών τους και για όσο χρόνο αυτοί το επιτρέπουν. Όπως ακόμα το δικαί­ωμα της ελεύθερης κίνησης, που ό­μως εξαρτάται από τις διαθέσεις των ισχυρών που θέλουν να τους κρατούν εναλλάξ σε καθεστώς κακοπληρωμένης εργασίας και σε καθεστώς ανερ­γίας. Με ιδεολογήματα δήθεν ενωτικά, μέσα όμως σε συγκεκριμένο πλαί­σιο, που δεν ανέχεται παρεκκλίσεις. Και με αυτήν τη δήθεν συλλογική, αλλά βαθύτατα μονοδιάστατη φύση, το καπιταλιστικό σύστημα θεσπίζει κανόνες-φραγμούς έναντι οποιασδή­ποτε επιβουλής, όπως εκείνο την εννοεί. Νόμους που προστατεύουν κυρίως τα μεγάλα συμφέροντα, κα­θώς οι νόμοι αυτοί εννοιολογικά δεν είναι παρά το φράγμα-το συρματό­πλεγμα που προστατεύει τον πλούτο από το φόβο της δρώσας και συνει­δητής αγανάκτησης των φτωχών.

 

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Με όποιον μανδύα ή επενδύτη, ακόμα και γυμνή η εξουσία, προσδο­κά στην υπακοή των πολιτών παρά στην συμμετοχή τους, γιατί η συμμε­τοχή γεννά ανατροπές. Επομένως, ραφιναρισμένα ή τυραννικά κατά περίπτωση, το σύστημα επιβάλει κά­θε φορά με τον τρόπο του τη θεωρία του φρονηματισμού μέσω της τρέχουσας ηθικής, της παιδείας, της δι­καιοσύνης και του σωφρονισμού. Όμως ο κατά το δίκαιο σωφρονισμός των πολλών δεν είναι παρά η de facto επικύρωση της ισχύος των πλουτο­κρατών. Ο αείμνηστος Εισαγγελέας Εφετών Βασίλης Παππάς στο βιβλίο του «Το ποινικό πρόβλημα» έγραφε: «Οι νόμοι είναι συνάρτηση της πολιτικής και οικονομικής ισχύος. Και η καθεστηκυία τάξη περιέχει πολυάριθ­μα προνόμια, ασυλίες και διακρίσεις. Γι’ αυτό και πολίτες με δυσμενή οικο­νομική κατάσταση υπεραντιπροσωπεύονται στα δικαστήρια και στις φυλακές. Ολόκληρο το οικοδόμημα των νόμων και κανονισμών διακρίνεται για τον αποκλεισμό ή την απόρ­ριψη ατόμων με αντίξοη βιοτική τύχη και μειωμένη κοινωνική ισχύ. Η ποι­νική καταστολή, όπως λειτουργεί και βιώνεται με βαριές και εμφανείς πα­ρενέργειες, επικυρώνει και διαιωνίζει τις κοινωνικές αδικίες και ανισότη­τες».

Η εικόνα της άρχουσας τάξης ως πολιτικά άχρωμης ή ουδέτερης είναι πλαστή. Είναι σαφώς χρωματισμένη με τα χρώματα της πολιτικής, κοινω­νικής και οικονομικής επιβολής. Η διαιώνισή της όμως εξαρτάται από την αχρωματοψία των πολλών, την αδυναμία να διακρίνουν και να απο­φασίσουν να αντισταθούν. Οι καπι­ταλιστές προσποιούνται πολιτική ουδετερότητα για να οδηγήσουν σε αυτήν τα λαϊκά στρώματα. Με άλλα λόγια να τα οδηγήσουν στην ύπνωση και την καθήλωση.

Συνακόλουθα, όπως προαναφέρθηκε, και η απονομή της δικαιοσύνης έχει πολιτικό χαρακτήρα. «Η ποινική προστασία είναι όργανο πολιτικό της εξουσίας που κατέχει και ορίζει τους μοχλούς και τις συνισταμένες της κα­τεστημένης τάξης» (Βασ. Παππά, Το ποινικό πρόβλημα, εκδ. Αφοί Σάκκουλα 1986).

Είναι αυτονόητο λοιπόν ότι οι λα­οί οφείλουν και μπορούν να συνει­δητοποιήσουν τη δύναμή τους. Να αισθανθούν το φόβο που οι ίδιοι προκαλούν στους ισχυρούς. Να καταλά­βουν δηλαδή ότι αυτοί περισσότερο τους φοβούνται. Να συνειδητοποιή­σουν ότι έχουν όχι μόνο την υποχρέ­ωση, αλλά και τη δύναμη να ανατρέψουν τους δυνάστες τους.