ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ " ΕΓΚΩΜΙΟΝ"
Δύο περιστατικά συναινούν πως η λογοκρισία δεν είναι μόνο
προνόμιο των χουντικών σχηματισμών και των απολυταρχικών και φασιστικών
καθεστώτων ,αλλά θάλλει και ευδοκιμεί και στο δημοκρατικά
"κρατητήρια". Η διαφορά είναι πως στα πρώτα είναι πιο ωμή, ενώ στα
δεύτερα κομψότερη, πλην ομοίως απεχθής και , ίσως, πιο επικίνδυνη.
Το πρώτο: Όπως γράψαμε σε προηγούμενο σημείωμα,
καθηγήτρια διδάσκουσα κοινωνιολογία σε μαθητές της Γ Λυκείου, μετέφερε ως
θλιβερός ξενιστής στους εφήβους, την πανούκλα της παραπληροφόρησης κάποιου
μασκοφόρου, που παριστάνοντας τον πρωθυπουργό, απειλεί και καθηλώνει τους
πολίτες, πλαισιωμένος από "επιστήμονες", των οποίων το μόνο προσόν
είναι η υποταγή. Αυτή εμποδίζει τα παιδιά να πληροφορηθούν οτιδήποτε αντίκειται
στην προπαγάνδα των "κορωνολατρών".
Το δεύτερο : Δύο φορές ανάρτησα την διαδικτυακή ομιλία
Γερμανού συναδέλφου δικηγόρου, που ανέλυε το ιστορικό αγωγής για τις αξιόποινες
πράξεις σε βάρος πολιτών, για το σκάνδαλο της αξιοποίησης του κορωνοϊού".
Ήταν η άποψη του.
Ισάριθμες φορές την "καθαίρεσε" κάποια ομάδα
"ελληνικών βατράχων"( έτσι ηχεί και κρωάζει ο τίτλος τους) που έχουν
το αναφαίρετο δικαίωμα να παρεμβαίνουν στις αναρτήσεις μας, όπως οι τελευταίοι
τραμπούκοι. Να τις μαυρίζουν, καθώς τα μούτρα τους!
Τα δύο αυτά περιστατικά, είναι κλασσική λογοκρισία. Ωμή
και ασυγχώρητη. Κυρίως εκείνη της καθηγήτριας, που ενεργεί χειρότερα κι από
κάποιους χουντοκαθηγητές που θυμόμαστε στα μαθητικά μας χρόνια.
Οι άλλοι, οι "χουντοβάτραχοι" του διαδικτύου,
έχουν επικεφαλής δύο στρατιωτικούς. Αυτοί οι δύο μαζί με τον εσμό των
τιποτακολούθων τους, τολμούν να κρίνουν επιστήμονες, νομπελίστες και να τους
απορρίπτουν!
Να θυμίσουμε πως λογοκρισία είναι ο υπό της εξουσίας
έλεγχος στις εκφάνσεις του λόγου, με στόχο την παρεμπόδιση της επαφής των
ιδεών, για να επιβληθεί ,ως μόνη, η "αλήθεια" της εξουσίας. Κι ακόμη
πως η λογοκρισία αποκρούεται, αν δεν σφαλλόμεθα, ,πέραν των άλλων,από το άρθρο
19 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του ΟΗΕ (1948) και
του θεμελιώδους Νόμου της Βόννης (1949).
Αυτά στα χαρτιά. Στην πράξη, την λογοκρισία πολλοί
εκτιμούν.
Μάλιστα με κάθε σεμνότητα θα υπενθυμίζαμε ότι δύο
πράγματα μένουν σταθερά και αναλλοίωτα στο διάβα του χρόνου:
Η λογοκρισία που παραμένει υπόθεση της εξουσίας και η
μ@λακία που συνεχίζει εις τους αιώνες χειροποίητη!
·
Οκτ 25, 2021 8:38:23π.μ.
