21 Μαρτίου 2022
Ο ΤΡΙΠΛΟΒΕΛΟΝΟΣ
Ήτανε κάπου βαθιά στην Ανατολή, όταν έριξε θυμωμένος ο
Θεός μεγάλο κακό. Στέρεψε το βιλαέτι από ικανούς πασάδες, από μυαλωμένους
μπέηδες και από σεμνούς δερβισάδες, και γέμισε ο ντουνιάς με ανήθικους,
ανίκανους κι αρρωστημένους ανθρώπους, και ο κόσμος ανησυχούσε και ίδρωνε.
Ανάμεσα σε αυτούς αναδείχτηκε ένας περίεργος
,σπουδαγμένος σε κάποιο τρανό διδασκαλείο , που είχε τη φήμη πως μάθαινε, με
πολλά γρόσια, λιγοστά γράμματα ακόμη και σε ηλίθιους. Το χρηματοδοτούσε μάλιστα
ο πατέρας του, γνωστός για την αδηφαγία του και διαπρεπής, στη οθωμανική
διοικητική περιφέρεια, αποστάτης.
Το άτομο αυτό, ένεκα καταγωγής, πήρε μεγάλο αξίωμα, σα να
λέμε πρωθυπουργός, μολονότι ήταν ανεπαρκής, κατ¨άλλους βλαξ και κατά μερικούς
ηλίθιος απερίγραπτος.
Να πούμε ότι η δικαιοσύνη, την οποία εμπιστεύονταν όλοι
οι κάτοικοι στο βιλαέτι, ( " έχουμε εμπιστοσύνη στην ελληνική
δικαιοσύνη" ), συνήθιζε τότε να κυνηγάει τις αντίθετες απόψεις, ως
"ψευδείς ειδήσεις" , και να καταδιώκει, κατά τη βούληση του ηγεμόνα,
όσους τις εξέφραζαν.
Αυτό εφαρμόστηκε κατά κόρον επί εποχής του πατρός του και
το συνέχιζε και αυτός αγκαλιά με την ηγεσία των κατήδων (δικαστών), όπως
συνηθιζόταν εκείνους τους άγριους καιρούς. Ακόμη συνεπικουρείτο από σπουδαίους
συμβούλους, "άριστους" νομικούς, ιατρούς, δερβισάδες της Ιερής Παρέας
των πληρεξουσίων του Θεού, και καθηγητές πανεπιστημίων (εκείνων που θεράπευαν
μόνο την κρατική άποψη).
Οι "Άριστοι" αυτοί πληρώνονταν για να
συμβουλεύουν τον ηγεμόνα, για να προάγουν τις επιστήμες και τις τέχνες και για
να απαλλάσσουν με τη γλώσσα τους από τη σκόνη, τα παπούτσια του αφέντη τους.
Έτσι που είχαν τα πράγματα, πλάκωσε και ο
"θανατηφόρος" ιός, που συνηθίζει να σκοτώνει τους πάντες πλην των
πλουσίων, των ηλιθίων, των τριπλοβέλονων , (τους οποίους εξαιρούσε, κατά πως
έλεγε πειστικά μια σπουδαία τότε παιδίατρος χανούμ), αλλά και του ιατρικού και
νομικού υπηρετικού προσωπικού της χώρας.
Εκείνος , λοιπόν, ο ηγεμόνας, αντί να ασχοληθεί με τα
προβλήματα του κόσμου που τον έφερε στο θρόνο, θεώρησε καθήκον του να υπηρετεί
ξένα συμφέροντα καταπατώντας βίαια τα συνταγματικά δικαιώματα του λαού, αυτά τα
λιγοστά έστω. Έντυσε τους πολίτες με μάσκες, τους φυλάκιζε, έβαλε Σκύθες
(μπάτσους) να τους κυνηγάνε και μετέτρεψε τους δασκάλους των παιδιών σε
μπάτσους!
Έπειτα εξαπατούσε ή εκβίαζε τους ανθρώπους για να
εμβολιάζονται, εξαπολύοντας τελάληδες τρομοκράτες γιατρούς στην αγορά,
τραμπούκους της επιστήμης, νταήδες ψοφοδεείς, εκβιαστές ακαταδίωκτους,
καλοφαγάδες στα δημόσια τεμπελχανεία ( νοσοκομεία-πανεπιστήμια).
Έδιωξε 7500 ανθρώπους από τις εργασίες τους στα
νοσοκομεία, αφήνοντας πεινασμένους αυτούς και τα μέλη των οικογενειών τους,
κατά χιλιάδες! Γιατί, λέει, δε εμβολιάστηκαν, και σκορπίζουν τον ιό. Ο ίδιος
όμως, ο "τριπλοβέλονος" (τρις εμβολιασμένος εκτός αν έλεγε ψέματα),
νόσησε από τον ίδιο ιό, τον οποίο και προφανώς μετέδωσε!
Σαν να μην έφταναν αυτά, έριξε και το ωραίο βιλαέτι σε
άνισο πόλεμο, παραβιάζοντας συντάγματα, νόμους, Προφήτες, ιερές παραδόσεις,
ηθικές αρχές, και την κοινή λογική, γελοιοποιώντας τη χώρα γελοιοποιούμενος,
καλώντας όμως να πληρώσει τις γελοίες και επικίνδυνες επιλογές του, ο λαός, και
βάζοντας σε άμεσο πολεμικό κίνδυνο, κυρίως τα νιάτα του κράτους, με κόστος
ακόμη και σε αίμα!
Ο λαός στο βιλαέτι τον σιχάθηκε γρήγορα. Θες η φάτσα του
σαν τσικνιάς ( πουλί με μεγάλο λαιμό και μικρό μυαλό), θες η έκφραση του, θες η
αμορφωσιά του, θες ο πλούτος του, τον κατέστησαν τόσο αντιπαθή, που η δημώδης
Μούσα τον στόλισε αμέσως και δια παντός με τα ανάλογα απρεπή ποιήματα.
Έφυγε κάποια στιγμή αποτυχημένος, ντροπιασμένος και
δειλός, μικρός μα με απέραντη κακία. Δεν μπόρεσε, είπαν, να ολοκληρώσει την
καταστροφή της χώρας του, να εκδικηθεί το λαό για την προς εκείνον αγνωμοσύνη
του, κυρίως για εκείνα τα σε βάρος του ιδίου γνωστά σκωπτικά, λαϊκά, ποιητικά
στιχουργήματα.
