...ίσως ένα (αν ευτυχεί να είναι) ποίημα, να είναι πιο αναγκαίο από οτιδήποτε...
ΓΗ ΟΡΕΙΝΗ
Γη ορεινή
υγρή στον πόνο του γείτονα.
"Να θυμάσαι τις αναμνήσεις των άλλων"
είπε ένας δάσκαλος.
Ήταν ο δρόμος
ορύγματα που έσκαβε η βροχή
συνηθισμένη από τον πόλεμο.
Φτυαρίζει ο πατέρας το χιόνι
στη σιδερένια εξώπορτα.
Γη ορεινή.
Χυμός της μάνας που χήρεψε
κορμί που στέρεψε πρόωρα.
Αυτός ο δρόμος
που συνεχίζεται στην ενδοχώρα μου.
Η δίψα που συνεχώς με καλεί.
Άνυδρη γη.
Θηλυκά που μούσκεψαν τη ζωή μου.
Βροχές που μοιράστηκα.
(ένα ακόμη ποίημα από το πολτοποιημένο βιβλίο μου
"Μικρά Ονόματα", εκδ. Γαβριηλίδης, Φεβρουάριος 2012).
Ιουν 25, 2021 2:19:07π.μ.
