ΣΕ ΧΑΡΤΙΑ ΣΚΟΡΠΙΑ ΚΑΠΟΤΕ
Στα χαρτιά μου, σκόρπια κάποτε, ( που μαζεύτηκαν με την
συμβολή της αποφασιστικής φίλης μου Φ. Μ), βρήκα, αίφνης, ένα γράμμα. Ήταν το
2005, όταν είχα στείλει το βιβλίο μου ¨Αμίρ Αγιάντ" (που είχε εκδώσει ο
ανεκτίμητος και αδικοχαμένος φίλος, Σάμης Γαβριηλίδης), στον σπουδαίο Αργεντινό
ποιητή και ελληνιστή, Οράσιο Καστίγιο.
Η απάντησή του συνοδευόταν, προς μεγάλη μου χαρά, από τη
μετάφραση στα ισπανικά ενός ποιήματος της συλλογής μου.
Το ποίημα ήταν:
"ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΟΥ ΧΕΡΙ
Όλα στη θέση τους.
Ζώντας υπερασπίζομαι τη ζωή.
Μονάχα ο πόνος.
Το χέρι που έχασα γράφοντας.
Ο χρόνος μετράει τους ίσκιους του.
Ο πόνος στο χέρι μου.
Και η μετάφραση του Οράσιο Καστίγιο:
MI
OTRA MANO
Todo
en su lugar.
Viviendo
defiendo la vida.
Solamente
el dolor.
La
mano que perdi escribiendo.
El
tiempo cuenta sus sombras.
El
dolor en mi mano.
Στο τέλος του ενθαρρυντικού γράμματος, λες και δεν ήταν ο
σπουδαίος ελληνιστής, ο γνωστός Οράσιο Καστίγιο, με ταπεινότητα έγραψε στα
ελληνικά, σε εμένα τον άγνωστο ετούτα τα λόγια :
"Αγαπητέ μου φίλε.. Ποιος σου έδωσε το όνομά μου
;"
"
Δεν ξέρω.
Ίσως η βροχερή ημέρα, ίσως που έπεσα πάνω του στο
διαδίκτυο , ίσως που από το 2010 έφυγε από τη ζωή, όταν η αγαπημένη του Ελλάδα
τεμαχιζόταν από τις λάμες των μνημονίων, ίσως η στενοχώρια που δεν του μίλησα
έκτοτε, -μόνο πρόλαβα να τον ευχαριστήσω- ( η ανεπίτρεπτη αμέλεια μου), ίσως
όλα ετούτα, με έκαναν να μοιραστώ αυτή την ανάμνηση.
Μπορεί να ήταν η ανάγκη να πολεμήσω την παράνοια της
Πανδημικής Απάτης, με το μόνο όπλο που μπορώ και χειρίζομαι καλύτερα :
Με την ποίηση.
Φεβ 14, 2022 12:23:42π.μ.
