13 Φεβρουαρίου στις 2:13 μ.μ. ·
ΣΕ ΧΑΡΤΙΑ ΣΚΟΡΠΙΑ ΚΑΠΟΤΕ
Στα χαρτιά μου, σκόρπια κάποτε, βρήκα ένα γράμμα. Ήταν το 2005, όταν είχα στείλει το βιβλίο μου ¨Αμίρ Αγιάντ" (που είχε εκδώσει ο ανεκτίμητος και αδικοχαμένος φίλος, Σάμη Γαβριηλίδης), στον σπουδαίο Αργεντινό ποιητή και ελληνιστή, Οράσιο Καστίγιο.
Η απάντησή του στο μικρό μου πόνημα, συνοδευόταν από τη μετάφραση στα ισπανικά ενός ποιήματος της συλλογής μου.
Το ποίημα ήταν:
ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΟΥ ΧΕΡΙ
Όλα στη θέση τους.
Ζώντας υπερασπίζομαι τη ζωή.
Μοναχά ο πόνος.
Το χέρι που έχασα γράφοντας.
Ο χρόνος μετράει τους ίσκιους του.
Ο πόνος στο χέρι μου.
Και η μετάφραση του Οράσιο Καστίγιο:
MI OTRA MANO
Todo en su lugar.
Viviendo defiendo la vida.
Solamente el dolor.
La mano que perdi escribiendo.
El tiempo cuenta sus sombras.
El dolor en mi mano.
Στο τέλος του ενθαρρυντικού γράμματος, λες και δεν ήταν ο γνωστός Οράσιο Καστίγιο, με ταπεινότητα έγραψε στα ελληνικά, σε εμένα τον άγνωστο : "Αγαπητέ μου φίλε.. Ποιος σ¨έδωσε το όνομά μου ;"
Δεν ξέρω, ίσως η βροχερή ημέρα, ίσως που έπεσα πάνω του στο διαδίκτυο , ίσως που από το 2010 έφυγε από τη ζωή, όταν η αγαπημένη του Ελλάδα τεμαχιζόταν από τις λάμες των μνημονίων, ίσως η στενοχώρια που δεν του μίλησα έκτοτε, -μόνο πρόλαβα να τον ευχαριστήσω- ( η αιώνια αμέλεια μου), ίσως όλα ετούτα, με έκαναν να μοιραστώ αυτή την ανάμνηση.
Ίσως και η ανάγκη να διώξω από τη γραφή μου, για λίγο, την παράνοια της "Πανδημίας", με λίγη ποίηση.
